Nederlandse vrouw voorbeeld voor buitenland

In het blad Volzin (no. 12) zet Lisette Thooft vraagtekens bij het beleid dat vrouwen 'de ratrace' in wil jagen.

Volgens Lisette is de voorkeur van de Nederandse vrouw voor deeltijdbanen niet het gevolg van luiheid, gebrek aan zelfstandigheid of verwendheid, maar juist een uiting van vooruitstrevendheid en emancipatie!

Lisette doet deze uitspraak naar aanleiding van Susan Pinkers boek De sekseparadox. Susan Pinker, ontwikkelingspsychologe, constateert in haar boek dat juist in landen waar de emancipatie ver gevorderd is vrouwen kiezen voor deeltijdbanen. Hoe beter een vrouw het heeft, hoe meer zij typisch vrouwenwerk wil doen in een typische vrouwelijke sector, aldus Pinker.

Pinker vindt dat vrouwen het in Nederland volmaakt hebben en juist voorop lopen met hun deeltijdbanen!
Lees meer...

Moederschapsverlof slecht voor carrière

De uitbreiding van het moederschapsverlof in Groot-Brittannië is schadelijk voor de carrière van vrouwen.

Dat zegt voorzitter Nicola Brewer van de Britse waakhond voor gelijke behandeling en mensenrechten maandag in de krant The Times.

Vrouwen mogen binnenkort na de bevalling een jaar lang betaald moederschapsverlof opnemen. Voorheen was dat negen maanden.

De uitbreiding maakt vrouwen onbedoeld minder aantrekkelijk voor de arbeidsmarkt, aldus Brewer. Zo zou het Britse bedrijfsleven zich ontdoen van vrouwen die van plan zijn op korte termijn aan gezinsuitbreiding te doen.

Volgens Brewer versterkt de nieuwe wetgeving de traditionele aanname dat vrouwen voor de kinderen zorgen. Mannen krijgen in Groot-Brittannië twee weken vaderschapsverlof.

In Nederland pleit verloskundige Beatrijs Smulders voor een zgn. Babysabbatical, oftewel een jaar verlof na deen bevalling.

(c) ANP

De glimlach van een kind

De relatie tussen moeder en kind is cruciaal voor de ontwikkeling van het kind. Daarom deed professor Lane Strathearn onderzoek naar de band tussen moeder en kind. Hij deed dat door, via de hersenen van de moeders, hun reacties op het zien van een foto van hun kind te bestuderen.

Hij liet ze foto's zien van kinderen met verschillende gezichtsuitdrukkingen, waaronder hun eigen kind. Uit het onderzoek bleek dat wanneer de moeders hun eigen kind zagen er meer bloed naar de hersendelen stroomde die geassocieerd worden met dopamine.

Dopamine is een sleutelhormoon in het lichaam en is betrokken bij gevoelens van beloning; het geeft dus een goed gevoel! De sterkte van de reactie was afhankelijk van de expressie van het kind, zegt professor Strathearn. Lachende gezichten activeerden de grootste reactie.

Begrijpen hoe een moeder reageert op haar eigen kind wanneer het lacht of huilt, is een eerste stap in het begrijpen van de processen in de hersenen die bijdragen tot de band tussen moeder en kind.

Interessant onderzoek in een tijd waarin het belangrijkste doel is kind en moeder van elkaar te scheiden ten behoeve van de economie!

Lees hier het artikel.

Godinnenspektakel

Derde feministische golf: herwaardering van het vrouwelijke

Op maandag 9 februari 2009 vindt het Godinnenspektakel plaats.

Doel van dit Godinnenspektakel is een herwaardering van het vrouwelijke in al haar vormen. Zorgtaken moeten dezelfde waarde krijgen als betaald werk, dan is er pas sprake van echte emancipatie, aldus initiatiefneemster Sabrye Sambou.

'Wij zijn van mening dat door het verhogen van het status van het vrouwelijke en van vrouwelijkheid een meer gelijkwaardige taakverdeling tussen man en vrouw in de werk en privé sfeer mogelijk is.

Zolang we neerkijken op de zorgtaken en deze niet dezelfde status hebben als betaald arbeid, kunnen we eigenlijk niet van emancipatie van de vrouw of de mens spreken. Omdat we hiermee de helft van het menselijke leven ondergeschikt verklaren.

Daarmee zeggen we eigenlijk nog steeds dat het van oorsprong ‘mannelijke’ (roem en glorie in de Buitenwereld en betaling van diensten) superieur is aan het van oorsprong ‘vrouwelijke’ (zorgen, voeden, relatieonderhoud). Zolang we als maatschappij dit beeld in stand houden, kunnen we niet van werkelijke emancipatie spreken.

Het Godinnenspektakel wil mensen samen brengen om de mogelijkheden te exploreren om de van oorsprong vrouwelijke taken dezelfde status te geven als de van oorsprong mannelijke taken, zonder dat dit inherent staat aan een terugkeer van de vrouw achter de haard.

Een dergelijke beeldverandering in de maatschappij zou bijvoorbeeld ook kunnen leiden tot het doorbreken van het glazen plafond. Nu staat het combineren van werk en zorg inherent aan carrière suïcide, in een maatschappij waar zorg evenveel waarde heeft als betaalde arbeid, zal de combinatie van deze beide delen van een menselijk leven veel soepeler verlopen. '

Bron: Godinnenspektakel

Taskforce Deeltijd Plus: kortzichtig

Met ingang van 1 april is de Taskforce Deeltijd Plus voor een periode van twee jaar aan de slag gegaan om vrouwen te stimuleren meer uren buitenshuis te gaan werken. Talentontwikkeling is één van de speerpunten van de Taskforce.

Voorzitter Pia Dijkstra geeft helaas blijk van een kortzichtige blik met haar uitspraak: 'Zolang de economische noodzaak niet zo hoog is, is het binnen onze onze cultuur kennelijk vanzelfsprekend dat vrouwen thuisblijven en hun talenten minder ontwikkelen dan mannen.'

Artikel op SZW

Jong moederschap toch niet nodig?

'Een slimme meid plant haar zwangerschap op tijd', is het motto onder veel gynaecologen. Maar volgens arts-epidemioloog Luc Bonneux is dit niet realistisch.

Bonneux spreekt zelfs over bangmakerij van oudere vrouwen: hoewel de vruchtbaarheid inderdaad afneemt, krijgt tweederde van de veertigjarige vrouwen toch nog een kind. Doordat gynaecologen beroepsmatig veel vrouwen zien met vruchtbaarheidsproblemen zijn ze gefixeerd geraakt op jong moederschap.

Volgens Bonneux krijgen de meeste vrouwen hun kinderen tussen de 25 en 35 jaar. Bonneux: '‘Dat lijkt me prachtig. Het is niet goed als een vrouw kinderen krijgt als zij haar leven nog niet op orde heeft. En na de 35 wordt het moeilijker om kinderen te krijgen.'

Lees meer in het artikel in de Nrc.

Ik ben moeder

Yvonne Hofman is moeder van twee dochters. Door persoonlijke levenservaring heeft ze zich in haar werk als psycholoog ontwikkeld tot een betrokken therapeut met als motto “Je bent niet alleen!” Ze werkt vanuit haar eigen praktijk Yvonne Hofman

Simone Bouwstra is moeder van vier kinderen, waarvan een dochter tegen het eind van de zwangerschap is overleden. Mede door deze ervaring ontwikkelt zij zich, naast het kunstenaarschap en het moederschap, verder als transpersoonlijk therapeut.

Het valt samen: Wie ben jij? Hoe wil je zijn, en wat laat je zien? Simone werkt vanuit haar eigen onderneming 'Siepsfabriek'

Ik ben moeder is een project dat zij gezamenlijk hebben ontwikkeld en uitvoeren.

Wij interviewden Simone en Yvonne over hun project 'Ik ben moeder'!

Waarom hebben jullie deze workshop ontwikkeld?

Het is geen workshop maar een inzichtgevende groep, met als doel bewustwording, acceptatie en vertrouwen. Moederschap lijkt vanzelfsprekend, dat moet je eigenlijk ‘gewoon’ kunnen, maar zo vanzelfsprekend is het voor ons niet. Met het verantwoordelijkheidsgevoel komen ook de onzekerheden en twijfels. Wij willen vrouwen leren te vertrouwen op zichzelf als mens en als moeder!

Hoe lang verzorgen jullie 'Ik ben moeder' al?

In september 2007 zijn wij daadwerkelijk gestart met de eerste groep. Aanloopfase daarvoor was ongeveer één jaar.

Hoe ziet zo'n bijeenkomst er uit?

Elke bijeenkomst start met een lichaamsgerichte oefening in aandachttraining, ontspanning of ademhaling.

Dan volgt een gespreksronde, hoe gaat het nu met je, en aan de hand van de inbreng van de deelneemsters werken we dit verder uit. Vaak leiden we een thema in met een opdracht of oefening. Hierbij maken we afwisselend gebruik van creativiteit en technieken in werken met het onbewuste. We maken altijd ruimte voor persoonlijke biografie.

Hoe groot is een groep?

Een groep bestaat uit vijf tot acht personen

Wat kost het?

Vijfendertig euro per avond of, als de verzekering het vergoed, een eigen bijdrage van 2,50 per uur.

Hoe vaak zijn de bijeenkomsten?

Acht bijeenkomsten, eens per twee weken

Waar geven jullie de bijeenkomsten?

In Psychologenpraktijk Yvonne Hofman in het centrum van de stad Groningen.

Blijven deelnemers elkaar na de groep ook nog ontmoeten?

We bieden een vervolggroep aan die één keer per maand samen komt en een aantal vrouwen houdt prive ook contact.

Zijn er meer van dit soort initiatieven?

Vast wel, maar voor zover ons bekend niet in het Noorden van het land. 

Bieden jullie ook aanvullende ondersteuning? Misschien ontdekt iemand tijdens de groep iets waar ze mee worstelt en persoonlijke aandacht voor nodig heeft?

In de groep is ruimte voor persoonlijke aandacht omdat de meeste worstelingen herkenbaar zijn voor de andere groepsleden. Het is echter ook mogelijk om individuele afspraken te maken. Hier wordt ook wel eens gebruik van gemaakt.

Is er een vast programma dat jullie doorlopen of is het meer een gespreksgroep?

Op dit moment is het vooral een gespreksgroep waarbij we aansluiten bij hetgeen de deelneemsters bezig houdt, maar gaandeweg ontstaat er wel een lijn in de bijeenkomsten doordat bepaalde thema's steeds terugkomen. Uiteindelijk willen we deze thema’s in een programma-opzet beschrijven.

Zijn er plannen voor landelijke groepen?

We zijn nog volop in ontwikkeling en hebben heel veel plannen, ideeën en fantasieën. Wat ons betreft mag het een landelijk gebeuren worden want we hebben een duidelijke visie op moederschap die we verder willen uitdragen.

Er is al interesse getoond vanuit den lande. Maar we willen ons werk zorgvuldig en met aandacht blijven doen, en op dit moment ontbreekt het nog aan voldoende tijd om "groots" in te zetten. We vinden het belangrijk dat we onze eigen visie scherp houden.

Op jullie website hebben jullie het over 'fases' Welke fases onderscheiden jullie?

We onderscheiden geen concrete fases in het moederschap. Moederschap is voortdurend in ontwikkeling. Ten eerste omdat je je steeds aanpast aan de ontwikkelingsfase van je kinderen en daarin wordt steeds wat anders van je gevraagd als moeder. Dit zou je de verschillende fases kunnen noemen.

Maar ook omdat je je als mens verder ontwikkelt, en door ervaring je inzicht en behoeften veranderen, zijn deze fases niet concreet in te delen. Dit ontwikkelingsproces verschilt natuurlijk ook per moeder. Bij moeders denken we vaak aan vrouwen met jonge kinderen maar je blijft je leven lang moeder. Wij willen vrouwen van alle leeftijden en bij alle fases begeleiding bieden.

Wat vinden jullie van het boekengenre 'momlit'? Herkenbaar?

Deze boeken geven aan hoe vrouwen op dit moment zoekende zijn: hoe geef ik vorm aan mijn moederschap? De uitersten worden opgezocht nu er zoveel mogelijkheden zijn, kijk maar eens naar het dertigersdillema. Elke relatievorm is mogelijk, zowel de vrouw als de man kan zorgen en werken, er is geen leidraad meer of een algemeen gangbaar gezin. Dit confronteert ons met onze eigen behoeften en verlangens, onze neiging ons aan te passen aan onze omgeving. We willen graag een norm aangereikt krijgen.

De boeken zijn in eerste instantie dus herkenbaar, of juist helemaal niet, maar uiteindelijk herken ik mezelf niet echt. Het is overdreven, oppervlakkig en eenzijdig omdat er veel statements gebruikt worden. Maar juist doordat het zo overdreven is, relativeert het ook weer.

Wat vinden jullie van van het boek de mythe van het moederschap, waarin moederliefde wordt gepresenteerd als een mythe, die cultuur en maatschappij vrouwen aanpraten?

Ik geloof in de liefde dus ook in moederliefde. De eerste vrouw op aarde was al moeder dus ik geloof niet dat het een aangepraatte mythe is. Ik denk wel dat de cultuur en de maatschappij heel erg de invulling van het moederschap bepalen. Dus ook hoe wij omgaan met onze kinderen in de samenleving.

Eigenlijk heeft een kind vooral heel veel liefde nodig. Grenzen aangeven en duidelijk zijn naar je kind is ook je liefde geven. Je kind weet waar het aan toe is en dat voelt veilig.

Juist door de vele normen, waarden, adviezen en boeken is het moeilijk om bij je eigen gevoel te blijven en raak je in de war over wat te doen. Dan kom je weer bij onze visie terecht: vertrouwen, je weet als moeder wat goed is voor je kind, wanneer je uit liefde handelt.

Waarom confronteert het moederschap je zo met jezelf?

Omdat het de enige onomkeerbare verandering is in je leven die echt uit jezelf voortkomt. Met de eerste zwangerschap verbind je je leven met een ander mens zonder dat je de ander kent, zonder dat je weet hoe het zal zijn. Het is onvoorwaardelijk. Het is een compleet nieuwe ervaring die niet te vergelijken is met wat je ooit eerder hebt gedaan in je leven.

Durf je zoveel liefde te voelen, kwetsbaar te zijn?

Doordat je steeds geconfronteerd wordt met de behoeften van je kind en dus ook met je eigen behoeften en verlangens, kun je innerlijk in een belangenstrijd verwikkeld raken. Voor wie, en wat, kies je?

Ook blijkt de dagelijkse realiteit vaak flink te verschillen met al je eigen ideeën en verwachtingen over het kind, de opvoeding, relatie met partner, werk , familie etc. Hoe open durf je te zijn in je ervaringen, meningen. Kun je omgaan met teleurstelling en frustraties?

Iedere moeder wil 'het beste' voor haar kind. Maar wat is 'het beste', hoe geef je hier in de dagelijkse realiteit vorm aan? Voor ons misschien wel de moeilijkste uitdaging in je persoonlijke ontwikkeling als mens.

Uit een Amerikaans onderzoek bleek dat een meerderheid van de Amerikanen vindt dat het moederschap de laatste dertig jaar moeilijker is geworden. In een poll op Het Moederfront vindt een meerderheid dat ook. Is dat iets dat jullie herkennen? Zo ja, hoe zou dat dan komen?

Moeilijker, makkelijker, dat lijkt ons niet goed meetbaar en vergelijkbaar. Elke tijd, elke samenleving brengt haar eigen problemen met zich mee.

Zwart/wit gezegd zien we nu vooral dat de vrouw alles wil en kan, want er zijn volop ontwikkelingsmogelijkheden. Het is echter geen vrije keuze meer, en lijkt steeds meer de maatschappelijke norm te worden, het wordt steeds meer móéten.

Vrouwen moeten van alles, en voor iedereen iets zijn. We leven in een tijd waarin het mannelijke meer waarde heeft dan het vrouwelijke. Dit is voor ons één van de kernproblemen van deze tijd. Er is altijd een keuze, maar het is vaak dat je de consequenties van zo’n keuze niet wilt dragen.

Wij willen veel meer aandacht voor het vrouwelijke. Juist het moederschap doet appèl op onze vrouwelijke eigenschappen en daarom komen we hierin ook in conflict met onszelf en de samenleving.

Wat vinden jullie van het huidige overheidsbeleid dat vindt dat vrouwen allemaal buitenshuis moeten werken?

Het is niet aan de overheid om ons voor te schrijven hoe wij met gezin en werk moeten omgaan, wat wij als vrouw hebben te doen. Laat mensen vrij in hun persoonlijke keuze. Onze samenleving voorziet in principe in alle basisbehoeften voor elke burger, maak gebruik van de rijkdom om persoonlijke keuzes te maken. Steun mensen in het vormen van hun eigen visie. Wij vinden het vooral een economisch beleid en niet gericht op zorg en aandacht voor het gezin en het kind.

“Ik werk dus mijn kinderen worden verzorgd door andere vrouwen die ook buitenshuis moeten werken en hun kinderen worden ook weer door andere werkende vrouwen verzorgd. Oma's die voor hun kleinkinderen zorgen zijn er ook niet meer want oma's werken ook of zijn oud. Voor deze oude vrouwen wordt gezorgd door werkende vrouwen want dochters kunnen niet meer voor hun eigen moeder zorgen want ze moeten zelf buitenshuis werken. Uiteindelijk zorgt niemand voor haar eigen familie. Zorg wordt uitbesteed en het geld draait rond.”

Of dit de mens en de economie uiteindelijk ten goede komt? Wij geloven er niet in.