Laat jongens toch jongens zijn!

Al langere tijd verschijnen er in de media berichten over de feminisering van het onderwijs en de maatschappij, waardoor jongetjes in het gedrang komen. Het is iets waar ik me als moeder erg bewust van ben, en ik probeer er dan ook op te letten mijn zoons de ruimte geven om jongens te zijn, en ze niet mijn vrouwelijke normen en waarden op te dringen.

Wat betreft de feminisering van het onderwijs zie ik bij mijn zoon Jan een afkeer van de praatcultuur die op de basisschool heerst, waarin akkefietjes op het schoolplein uitgebreid moeten worden besproken en geanalyseerd.

Interessant in dit verband, is een discussie uit 2004 rond de vraag of het Asperger Syndroom een uitvergroting zou kunnen zijn van mannelijke gedrag. In dat geval zouden alle mannen een beetje Asperger hebben. Zij zouden van nature geneigd zijn zich op technische details en resultaten te richten en minder op contact en samenwerking. Hoewel deze theorie inmiddels weerlegd is, vind ik het toch veelzeggend dat mannelijkheid hier zelfs een syndroom is geworden!

Onderstaand artikel verscheen in dagblad De Pers naar aanleiding van Gerard Janssens boek 'Zoons! Handleiding voor moeders'.

Laat die jongetjes toch lekker!

Bron: De Pers 17 april 2009

Jongetjes mogen haast geen jongetjes meer zijn. In de vrouwenwereld waarin ze opgroeien wordt typisch jongensgedrag onderdrukt. Niet zonder gevolgen.

‘Zit nou eens stil, hou toch op met dat gestoei en maak niet zoveel lawaai.’ Jongetjes worden chronisch niet begrepen en daarom gecorrigeerd. Door vrouwen. En laten jongetjes nu juist in de eerste jaren van hun leven omringd worden door vrouwen. Op school, de kinderopvang en de crèche, de wereld van een kleine jongen bestaat uit: vrouwen. En daarin schuilt het probleem. Want moeders en juffen begrijpen niet altijd hoe jongetjes in elkaar steken. Dus worden ze tam gehouden en krijgen voortdurend te horen dat ze iets niet goed doen.

Om de vrouwen wakker te schudden schreef Gerard Janssen het boek: Zoons! Handleiding voor moeders, dat zaterdag verschijnt. ‘Het boek is heel erg nodig ja, omdat moeders nooit zelf jongetje zijn geweest. En jongens steken toch wel iets anders in elkaar’, zegt auteur Janssen. Waar meisjes over het algemeen goed luisteren, graag kletsen en rustig zijn, zijn jongens druk en impulsief. Meisjes uiten zich verbaal, jongens fysiek. Jongens willen experimenteren, dingen kapotmaken en een robbertje vechten. ‘Ze kunnen in korte tijd heel driftig worden’, zegt Janssen. ‘Maar laat ze even uitrazen, zo’n driftbui is zo over en dan zijn ze weer aanspreekbaar.’

Schouder aan schouder

In het boek staan meer praktische tips. ‘Als je iets met je zoon wilt bespreken, ga dan niet tegenover hem aan tafel zitten en kijk hem in de ogen, daar wordt hij nerveus van. Jongens willen dingen doen tijdens het praten. Ga samen afwassen, of lopen. En begin een gesprek schouder aan schouder.’

‘Kijk eens hoe weinig jongens een compliment krijgen als ze in hun natuurlijke doen zijn’, zegt Janssen. ‘Ze worden vaak negatief benaderd omdat ze door moeders en juffen als druk worden ervaren. Maar jongens uiten zich nu eenmaal fysiek. Ze moeten ook de gelegenheid krijgen hun energie kwijt te kunnen.’

Jongens en meisjes zijn volgens deskundige Lauk Woltring, die het al dertig jaar opneemt voor de opvoeding van jongens, te lang als gelijke behandeld waardoor er geen aandacht meer is voor elementaire verschillen, zeker niet in het onderwijs. ‘Kringgesprekken, dat vinden jongens soms vreselijk. Laat ze toch lekker voetballen. Natuurlijk moeten zij ook leren praten en uitwisselen, maar daar zijn ook andere manieren voor.’

Laag zelfbeeld

De constante onderdrukking van hun jongensachtige gedrag is niet zonder gevolgen. Volgens Janssen zijn er behoorlijk veel jongens met een laag zelfbeeld door alle negativiteit.

‘Het gaat achteruit met de jongens in het onderwijs, er is sprake van achterstand, schooluitval en andere problemen. Ze worden gecorrigeerd lang voordat het nodig is’, zegt Woltring. ‘Daardoor kunnen jongens een latente hekel aan school ontwikkelen. Met als gevolg dat als ze eenmaal in het voortgezet onderwijs komen, ze alle kanten uitspatten en resistent zijn geworden tegen leraren. Soms kan dat dramatisch uitpakken. Ze zijn best goed in bepaalde dingen, maar niet altijd in dingen die worden gewaardeerd.’

Vaccinatie tegen baarmoederhalskanker omstreden

Mijn dochter Maartje van dertien heeft een uitnodiging gekregen om zich te laten inenten tegen baarmoederhalskanker, net als 380.000 andere meisjes tussen de dertien en zestien jaar. Verspreid over een half jaar kunnen ze drie prikken met het middel Cervarix halen, dat bescherming moet bieden tegen het humaan papillomavirus (HPV), dat 70% van de baarmoederhalskanker gevallen veroorzaakt.

In eerste instantie was ik braaf van plan gehoor te geven aan de uitnodiging, onder het motto 'Baat het niet, het schaadt vast ook niet,' maar toen hoorde ik om mij heen kritische ouders vraagtekens zetten bij de vaccinatie. Ik besloot nader onderzoek te doen en las dat pas over dertig jaar met zekerheid kan worden gezegd wat de werking van het vaccin is. De massale inenting is een experiment. Het is dus helemaal niet zeker dat het niet schaadt.

Onderstaande uitzending van Zembla biedt bovendien een verontrustend kijkje achter de schermen van de farmaceutische industrie die natuurlijk grote belangen heeft bij het op de markt brengen van het vaccin.

Mijn man en ik hebben, na rijp beraad, besloten onze dochter niet te laten inenten.

Zijn er nog normale kinderen?

Bron: De Standaard Online

Pedagogen en psychologen gaan in het verweer tegen het gemak waarmee jongeren het etiket gedragsstoornis krijgen opgeplakt. Deze week bleek uit een rapport dat tussen 2004 en 2007 het aantal ADHD-patiëntjes met 300 procent is gestegen. Zijn er nog normale kinderen?

De psychoanalytici Stijn Vanheule en Nathalie Laceur van de vakgroep psychoanalyse en raadplegingspsychologie aan de Universiteit Gent: 'Vroeger aanbad de maatschappij zijn kinderen. Ze waren zuiver en ze mochten spelen, we zouden wel zien in welk richting ze evolueerden. Vandaag zijn kinderen vaten vol risico's en ziektekiemen geworden. Goede kinderen zijn zij die goed presteren. Met de anderen is iets mis. Dus moeten ze vanaf de kleuterklas gescreend worden op afwijkingen.

In Frankrijk stelde de Hoge Gezondheidsraad zelfs voor om alle kinderen vanaf de geboorte systematisch te screenen op gedragsstoornissen of risicofactoren. In België is een gelijkaardig onderzoek in de maak. Dat alles vanuit de overtuiging dat eens de juiste diagnose is gesteld, een pilletje of therapie de stoornis kan wegwerken. Dat idee is heel geruststellend voor ouders. Maar het dreigt een overgetherapeutiseerde maatschappij van navelstaarders op te leveren. Wie niet aan de norm beantwoordt, wordt gecriminaliseerd of gestigmatiseerd.'

Lees hier het hele artikel

Vakbeurs!

De Ionastichting organiseert woensdag 25 juni het congres Ruimte voor Ouderschap.

Dit congres onderstreept het belang van maatschappelijke inbedding en waardering van ouderschap als verantwoordelijke ‘arbeid’. Dit in het belang van onze kinderen en van een duurzaam sociaalmenselijk milieu. Ouderschap verdient waardering en ondersteuning van de samenleving. Klinkt geweldig!

Klik hier voor het programma.

Kinderen als melkkoe

Het valt niet mee om steeds weer nieuwe, originele programma's te verzinnen. In de strijd om de gunst van de kijker hebben de media een nieuw middel gevonden: het kind. We hadden al het belegen programma 'Praatjesmakers', maar nieuw zijn bijvoorbeeld Holland's got talent, Kinderen zingen met sterren en Ik wed dat ik het kan!

In Amerika vertoonde CBS zelfs een heuse realityshow, Kid Nation, waar 40 kinderen worden gedropt in een verlaten mijnstadje en zich daar moeten redden. Inmiddels is het van de buis gehaald vanwege alle kritiek.

Wat vind jij van de trend om kinderen te laten deelnemen aan tv-programma's? Discussieer mee op het forum.

Stop maar met opvoeden,' kopt de Pers

Zeg maar dag tegen Jo Frost en haar 'naughty step'. Het nannytijdperk, waarbij kinderen met discipline en duidelijkheid leren gehoorzamen en anders moeten afkoelen op een strafstoeltje, is passé. Maar voor cursussen waar ouders 'respectvol' met hun kinderen leren omgaan zijn wachtlijsten.

In het artikel worden de bekende Gordoncursussen genoemd en de nieuwe cursus How2Talk2Kids. Jan Dirk van Abshoven die de Gordontraining geeft vindt dat je vooral moet overleggen met je kind. Willen weten hoe je kind in elkaar steekt zodat je hem kunt laten doen wat jij wilt vindt hij een 'hele slechte instelling.' Een uitspraak die, in haar overduidelijke afkeuring, niet erg Gordon-esk is. Ook jammer is zijn taalgebruik: 'En stop die vla ook maar in je reet.'

Behalve overleg spelen humor en het erkennen van het gevoel van je kind een belangrijke rol in deze cursussen. Beide cursussen vinden straffen taboe.

Feitelijk dus niets nieuws onder de zon, maar gewoon oude wijn in nieuwe zakken. Ik word zelf nogal moe van dat politiek/pedagogisch correcte gedoe.

Een derde ouders vindt dat kinderen te weinig buiten spelen.

Een derde van alle ouders van kinderen van 4 t/m 14 jaar vindt het belangrijk dat kinderen buiten spelen omdat ze dat goed vinden voor hun sociale, emotionele en lichamelijke ontwikkeling. Het belang van buitenspelen geven ze gemiddeld een 8,3!
Helaas constateert 29% van de ouders dat hun kinderen dat te weinig doen.

Artikel in de Zorgkrant

Tijd voor bezinning: Spelen met je kinderen

Wat ben ik ver van mijn idealen afgedreven. Wanneer deed ik bijvoorbeeld voor het laatst een spelletje met Teuntje? Wanneer was de laatste keer dat jij met je kinderen over de grond rolde van het lachen? Als je net zo bent als ik dan is dat een tijdje geleden. Soms nemen de dagelijkse beslommeringen je zo in beslag dat spelen met je kinderen er bij inschiet. Terwijl aandacht en tijd voor je kinderen oorspronkelijk je belangrijkste prioriteit was. Daarom hier 8 makkelijke manieren om uit de dagelijkse beslommeringen te breken en te spelen met je kind:

1. Speel tikkertje door het hele huis

Kinderen vinden het geweldig om 'gevangen' te worden, vooral als je er gevaarlijke monstergeluiden maakt. Het is vaak verrassend hoe hard ze kunnen lopen, en dus meteen ook goed voor je conditie!

2. Houd een kussengevecht

Zorg ervoor dat de kussen niet te klein of te zwaar zijn. Het handigste zijn sierkussens die je op je bank hebt liggen. Spreek van te voren af dat er niet op hoofden wordt geslagen, en dat als iemand 'Stop' roept je stopt.

3. Hoe vaak kun je op één been springen

Ook weer een erg gezonde bezigheid. Variëer het been waarmee je springt en ga in verschillende richtingen. Roep bijvoorbeeld "Rechterbeen!" waarop iedereen met zijn rechterbeen gaat springen. Meteen goed voor de links-rechts coördiinatie!

4. Laat je kinderen dieren nadoen

Raad welk dier je kind is.

5. Kietel elkaar

Als je niets meer weet te verzinnen is kietelen altijd een succes.

6. Ga op safari in huis

Verzamel alle mottige knuffeldieren en verspreid ze door het huis. Pak een tas en ga op jacht met je kinderen

7. Speel verstoppertje

Altijd leuk. Tel tot 100 en laat je kind zich verstoppen.

8. Ga 'op bezoek' bij je kind

Het voordeel van virtuele thee of koffie is dat het altijd klaar is, en je altijd gelegen komt bij je kind.

Al deze activiteiten kosten weinig tijd en zijn erg leuk voor jezelf en je kinderen. Ze zijn zeer interactief, maken je aan het lachen en vragen geen voorbereiding. Je kinderen krijgen bovendien de boodschap dat je het leuk vindt met ze te spelen.

Opvoedingstips uit Complete Gids voor ouders

door Tiens

Mijn dochter is nu 14 maanden en ook zij is een kind dat nu al naar ons slaat als ze boos is of iets niet wil (uit- en aankleden, eten, oppakken etc.) Het maakt me onzeker. Ik heb echter wel steun gehad aan de woorden uit het boek: Complete gids voor ouders. Ik zal het hier even overtypen. Er staat 18 maanden, maar ook hier zal wel gelden: het ene kind is er sneller mee dan de andere.

'In de leeftijd van 18 maanden tot 3 jaar komt zijn persoonlijkheid duidelijk tot uiting. Het kind wordt heen en weer geslingerd tussen enerzijds zijn drang naar zelfstandigheid en anderzijds zijn gevoelens van afhankelijkheid tegenover zijn ouders. Het wil tegelijk ontsnappen aan de controle die ze over hem hebben en gerustgesteld worden door hun aanwezigheid. Dit is een erg bewogen periode. De analogie met het gedrag in de jaren van pubertijd is vrij opvallend: het kind is klaar om de wereld te veroveren, probeert zich los te maken van zijn ouders, maar moet erkennen dat hij ze nog nodig heeft. Dit innerlijk conflict uit het kind door agressief gedrag. Bereid je voor op een tumultueuze periode.

Als je iets vraagt dat het kind niet wil en het zegt nee (of slaat), verschaft het kind zich nog even de tijd om na te denken over zijn keuze. Het betekent een provocatie van zijn ouders, om hun autoriteit te meten. Het kind wil hen dwingen te reageren, zich voortdurend te herhalen, hen laten dreigen en zelfs boos worden: zo verkrijgt het hun volle aandacht, en voelt het zich pas echt bestaan. Deze houding moeten de ouders niet interpreteren alsof ze gefaald hebben. Integendeel, het bevestigt dat hun kind langzaamaan een eigen persoonlijkheid ontwikkelt, een zelfstandig persoontje wordt en dus van zijn moeder kan scheiden.

Agressiviteit naar anderen

Niet alle kinderen kennen driftbuien, maar er zijn weinig kinderen die tussen de leeftijd van 18 maanden en 3 jaar niet agressief zijn tegenover hun naasten: ouders, broetjes, zusjes of vriendjes. Het is de leeftijd waarop ze met speelgoed gooien en stoere taal gebruiken tegenover ouderen, schoppen, slaan en soms andere kinderen krabben of bijten. Op een dergelijke houding mag je vooral niet met geweld of agressieve gebaren reageren. Uiteraard moet je het kind duidelijk maken dat het te ver ging, maar zonder hierbij je kalmte te verliezen. Een dergelijk agressief gedrag verdwijnt meestal wanneer het kind bijna 4 jaar oud is, en andere middelen vindt (bijv. taal) om zijn problemen te uiten. Verdwijnt deze agressie niet, dan moet je overwegen een psycholoog te raadplegen.

Hoe reageren?

.... Er is geen eenvoudige oplossing voor, want het zijn uitingen die te wijten zijn aan een stadium in de ontwikkeling van een kind. Het is dus noodzakelijk dat je kind zich kan uiten, maar probeert zijn reacties in te tomen. Er zijn 3 principes waaraan je je kunt houden:

Begrip tonen
Grenzen stellen
Logisch blijven
Begrip tonen

De tegenstelling tussen zijn zelfstandigheid en de afhankelijkheid: het kan deze tegenstelling alleen niet aan en wil begrepen worden. Probeer je kind tot rede te brengen. Denk niet dat het nog te klein is om te begrijpen: praat gewoon met hem. Het zal zelf niet kunnen vertellen wat er scheelt, maar als je het initiatief neemt en opsomt wat er fout is en mogelijke oorzaken noemt, dan zal het kind makkelijker kunnen reageren.

Grenzen stellen

Conflicten zijn er sowieso. Het is zinloos, zelfs gevaarlijk, om geweld met geweld tegen te gaan. Maar een berustende houding aannemen met de bedoeling het conflict te vermijden, is evenmin goed te keuren. Het kind moet grenzen kennen. Een te grote vrijheid werkt beangstigend omdat het kind zich helemaal alleen voelt bij het maken van zijn keuze en het zal eerder een verbod uitlokken door iets te ondernemen dat gevaarlijk is.

Logisch blijven

Het kind verwacht van zijn ouders steun, actieve participatie en gezag. Toon je kind dat niet alles kan en blijf bij je besluit. Indien je het de ene dag vebied, maar de volgende dag toestaat, dan zal het niet weten waaraan zich te houden. Dat geldt ook voor beide ouders... Het kind heeft immers behoefte aan vaste afspraken om zich veilig en beschut te voelen.'

Ik laat het aan jezelf over wat je ermee doet, maar hoop dat ik sommigen hiermee kan helpen. Mijn conclusie: ferm toespreken dat dat niet mag, uiten waarom dat niet mag en aangeven wat je denkt dat de reden is waarom ze slaat - tevens daarbij waarom iets helaas toch echt moet gebeuren.

En nu maar hopen dat het helpt.....
Groetjes Tiens