J/M: Wat wil het kind?

In het januarinummer 2009 van de J/M een artikel over de vraag: 'Wat wil het kind?' De discussie over fulltime werken, parttime of niet draait meestal om de volwassenen, maar waar gedijt het kind nou het best bij?

Er komen drie deskundigen aan het woord per leeftijdsfase.



Opvoedadviseur Saskia Nikom over de eerste jaren

'Persoonlijk denk ik dat het voor het kind het beste is als het de eerste vier jaar van zijn leven zijn moeder of vader zo dicht mogelijk bij zich in de buurt heeft. Idealiter komt dat er op neer dat een van de ouders fulltime werkt en de ander er voor kiest om maximaal twee dagen van huis te zijn.'

'Voor een kind is het, zeker in de eerste twee, drie jaar, het fijnst als er op die dagen een oppas een huis komt omdat het daarmee in zijn vertrouwde omgeving blijft. Het klinkt nogal boud, maar het combineren van een gezin en twee carrière's is eigenlijk niet goed als de kinderen heel jong zijn.'

Hoogleraar Ontwikkelingspsychologie Marianne Riksen-Walraven over schoolkinderen

Marianne Riksen-Walraven heeft vraagtekens bij de kwaliteit van de Naschoolse Opvang. Maar zelfs als die heel goed is vraagt ze zich af of een kind er wel bij vaart en vijf dagen vind ze hoe dan ook te veel.

'Als je het ze zelf zou vragen, kozen de meeste kinderen niet voor NSO. Voor een aantal is het ook ronduit overbelastend. Normaal ervaren mensen een stresspiek in de ochtend, en neemt het daarna af. Bij kinderen in de kinderopvang blijft het ook 's middags lang hoog, blijkt uit speekselmonsters.'

Orthopedagoge, GZ- en schoolpsycholoog Cathrien Drenthe

Cathrien Drenthe gebruikt een hele boel woorden, maar zegt eigenlijk niets. Waar het op neer komt is dat iedere puber anders is, en dat je als ouders op jouw puber moet inspelen. Duh.

Uiteraard worden de eerste twee veelzeggende meningen genuanceerd: iedereen is anders, wat voor de een werkt, werkt niet voor de ander blablabla.

Maar het antwoord op de vraag 'Wat wil het kind?' is duidelijk: het kind wil dat papa of mama thuis is.

Vaccinatie tegen baarmoederhalskanker omstreden

Mijn dochter Maartje van dertien heeft een uitnodiging gekregen om zich te laten inenten tegen baarmoederhalskanker, net als 380.000 andere meisjes tussen de dertien en zestien jaar. Verspreid over een half jaar kunnen ze drie prikken met het middel Cervarix halen, dat bescherming moet bieden tegen het humaan papillomavirus (HPV), dat 70% van de baarmoederhalskanker gevallen veroorzaakt.

In eerste instantie was ik braaf van plan gehoor te geven aan de uitnodiging, onder het motto 'Baat het niet, het schaadt vast ook niet,' maar toen hoorde ik om mij heen kritische ouders vraagtekens zetten bij de vaccinatie. Ik besloot nader onderzoek te doen en las dat pas over dertig jaar met zekerheid kan worden gezegd wat de werking van het vaccin is. De massale inenting is een experiment. Het is dus helemaal niet zeker dat het niet schaadt.

Onderstaande uitzending van Zembla biedt bovendien een verontrustend kijkje achter de schermen van de farmaceutische industrie die natuurlijk grote belangen heeft bij het op de markt brengen van het vaccin.

Mijn man en ik hebben, na rijp beraad, besloten onze dochter niet te laten inenten.

Baby's zijn niet af bij de geboorte

Bron: Nieuwsblad Be
Door: Veerle Beel

Knuffel uw baby maar vaak en veel: hij of zij wordt er slimmer van. Jonge hersenen hebben immers liefde nodig om zich zo goed mogelijk te ontwikkelen. Want baby's zijn niet af bij de geboorte, zegt de Britse zoöloog Desmond Morris.

Veel babyboeken zijn geschreven vanuit het standpunt van de ouders en geven adviezen over hoe je met een baby hoort om te gaan. De Britse dierenexpert Desmond Morris draait het om en beschrijft in zijn nieuwste boek Baby's wat er met hen gebeurt in de eerste maanden na hun geboorte en wat ze nodig hebben om zich optimaal te ontwikkelen. Met woorden en veel foto's brengt hij de eerste twee levensjaren in beeld: van de weerloze baby die zelf nog (bijna) niets kan, tot de peuter die klaar is om de wijde wereld in te stappen.

Wat is het allerbelangrijkste voor de ontwikkeling van een baby?

Desmond Morris: 'Behalve de elementaire behoeften als eten en een dak boven het hoofd, is liefdevol contact met andere mensen levensnoodzakelijk. Baby's die vaak geknuffeld worden, worden slimmer, gelukkiger en ze krijgen meer zelfvertrouwen. Baby's die opgroeien in een onveilige, liefdeloze omgeving, gaan vaker huilen en worden afgeremd in hun groei. Onderzoek wijst zelfs uit dat baby's die weinig aangeraakt worden, als volwassene meer agressief gedrag vertonen.'

Hebt u iets tegen de babyboeken met concrete adviezen?

'Pedagogisch advies varieert erg naargelang de tijd. De ene keer pleit men voor meer discipline, en dan weer voor een vrije opvoeding. Toen ik geboren werd, in de jaren twintig, was het de pedagogie van Watson die hoogtij vierde: mijn moeder leerde daaruit dat ze me niet mocht oppakken om me te troosten als ik huilde. Je moest je baby trainen, zodat hij daar vanzelf mee ophield. Een baby moest ook in de gezonde buitenlucht liggen. Op een dag was het zo koud dat ik een dubbele longontsteking opdeed. Toen heeft mijn moeder het bewuste babyboek weggegooid en besloten om haar eigen instinct te volgen, gelukkig maar. En daarom probeer ik zelf niet te schrijven wat moeders moeten doen of laten.'

Toch zegt u dat kinderen pas op twee jaar klaar zijn voor de wereld. Daarmee suggereert u toch dat moeders het best zo lang mogelijk bij hun kind blijven, of niet?

'Het is een dilemma voor moeders die in steden leven, en die bestaan nog maar een jaar of duizend. In de vele duizenden jaren daarvoor, en ook bij volkeren die nog in stamverband leven, werden en worden moeders niet voor de keuze gesteld: ze nemen hun baby mee naar hun werk. Dat is de natuurlijke gang van zaken. Er bestaat een prachtige foto van Afrikaanse moeders die op het land werken, terwijl hun baby's in een nabije boom hangen. Daar hangen ze, in hun doeken, als vruchten heen en weer te wiegen. Als een van hen honger heeft, gaat zijn moeder hem voeden. Probeer dat maar eens in de moderne kantoren van vandaag! Vrouwen zijn nu verplicht om te kiezen, maar ik zeg niet welke die keus moet zijn. Ik zeg enkel wat een baby graag heeft. Overigens denk ik dat dit moederdilemma zal verdwijnen als we met z'n allen weer meer thuis gaan werken.'

Dat zal toch niet snel gebeuren.

'We zullen wel moeten, omdat files en opstoppingen al het verkeer zullen blokkeren. Ik verwacht dat de communicatietechnologie ons nog veel meer mogelijkheden zal bieden, zodat we niet alleen met elkaar zullen bellen van thuis uit, maar elkaar ook zullen zien en vergaderingen zullen beleggen terwijl ieder thuisblijft. 'Naar het werk gaan' zal helemaal uit de mode geraken. Maar tot zo lang blijft het een strijd in de hoofden en harten van moeders.'

Desmond Morris, Baby's, Uitg. Unieboek

Fulltime moederschap is een volwaardig beroep

Door drs. Keus (oud docente pedagogiek)
Bron: Refdag

In ons land nemen steeds meer vrouwen deel aan het arbeidsproces. Er is daarvoor een aantal oorzaken te noemen.

Als eerste speelt de emancipatiegedachte van de regering een grote rol: vrouwen moeten zich kunnen ontplooien. Er kan ook sprake zijn van een economische noodzaak, veroorzaakt door de stijgende kosten voor levensonderhoud.

Ook studeren vrouwen langer en willen ze graag het geleerde in praktijk brengen. Verder zijn de huishoudelijke taken verminderd; denk aan de introductie van de wasmachine en het wegvallen van de moestuin.

Niet vanzelfsprekend

Buitenshuis werken van een vrouw is niet bij voorbaat verkeerd. Het mag echter niet vanzelfsprekend zijn wanneer er -met name jonge- kinderen zijn.

Het is beslist noodzakelijk dat ouders goed nadenken over hun verplichtingen en verantwoordelijkheden ten aanzien van hun kinderen en samen beslissen over de verdeling van de taken in het gezin: Wie zorgt er voor de kinderen? Wie brengt hen naar bed? Wie vangt de kinderen op uit school, zodat ze hun verhaal kwijt kunnen? Wie zorgt voor het eten?

Het belang van de kinderen dient daarbij centraal te staan. Vanuit dat perspectief moeten ouders verantwoorde keuzes maken.

Het lijkt er in onze samenleving echter op dat de taak van de moeder in het gezin niet meer meetelt en niet als volwaardig werk wordt gezien. Dit is een grote misvatting. We moeten ons dat beslist niet laten aanpraten, maar juist het lef hebben om als moeders op te komen voor het moederschap én als vaders voor het vaderschap.

De eerste vier levensjaren van een kind betekenen een volledige baan voor de ouders. Hoe ze dat verdelen is hun persoonlijke zaak. Mogelijk is de moeder fulltime thuis, maar een andere verdeling is ook mogelijk. Wel is het zo dat ouders goed moeten overzien of hun taak wordt overgenomen en wie dat dan doet. Zijn de vervangende opvoeders het eens met hun waarden en normen?

Betrokken vaders

In het bovenstaande zien we dat de vader twee middagen thuis is. Een prima oplossing. Het is goed wanneer vaders betrokken zijn bij de opvoeding van hun kinderen. Een deeltijdbaan hoeft beslist geen probleem te zijn, mits er een goede opvang is voor de kinderen, het liefst in hun vertrouwde omgeving.

Jonge kinderen hebben ouders nodig die hen voeden, verzorgen, die beschikbaar zijn. Met hen moeten ze een band kunnen opbouwen, wat een veilige basis voor het latere leven biedt. Voor een kind is het zeer belangrijk dat het opgroeit in een liefdevol gezin met een moeder én een vader.

Steeds vaker wordt tegenwoordig de zorg voor jonge kinderen aan anderen overgelaten, met name in de kinderopvang. Het is de vraag of dit wenselijk is voor jonge kinderen. Krijgen de kinderen daar wat ze nodig hebben? Een jong kind heeft behoefte aan een vaste verzorger die regelmatig aanwezig is. Is die er niet, dan kan een kind angstig worden omdat zijn behoefte aan hechting niet wordt vervuld.

Jonge kinderen hebben een verzorging voor zich alleen nodig. Hoe zit dat in de kinderopvang? Wanneer er sprake is van veel personeelsverloop, is dit niet gunstig voor het jonge kind. Belangrijk is ook om te weten of de opvoeding overeenkomt met de opvoeding thuis. Zo niet, dan kan dit gevoelens van onveiligheid bij het kind veroorzaken. Kinderopvang kan onveilige hechting in de hand werken.

Niet alleen de vroege verzorging bepaalt in grote mate hoe veilig of onveilig kinderen zich gaan voelen. Ook andere gedragingen, zoals vermijdend of aanhankelijk gedrag, doen dat. Het is dan ook van het allergrootste belang om goed te overwegen aan wie u uw jonge kind toevertrouwt.

Volwaardig beroep

Fulltime moederschap is een volwaardig beroep. Maar een moeder die in deeltijd werkt hoeft zich niet bij voorbaat schuldig te voelen. Mits zij en haar echtgenoot verantwoorde keuzen voor de kinderen hebben gemaakt.

Het is mijns inziens onjuist om te beweren dat buitenshuis werkende moeders slecht en moeders die dat niet doen goed zijn. Veel vrouwen hebben moeite hele dagen thuis te zijn en lopen het risico gedeprimeerd te raken. Ze weten hun tijd niet nuttig te besteden of bemoeien zich de hele dag met hun kind, waar alles om draait. In dat geval is het -bij goede vervangende zorg- beter dat de moeder weer aan het werk gaat. Daardoor raakt ze meer in balans; dat is ook goed voor het kind.

Een moeder kan evengoed somber worden door voltijds werken terwijl ze liever thuis voor de kinderen zou willen zorgen en voldoende bezigheden heeft.

Een belangrijke vraag is of de moeder en haar man gelukkig zijn met hun afspraken. Wanneer moeders merken dat ze in een omgeving werken die niet goed voor hen is, of dat ze werken terwijl ze liever thuis zouden zijn -of omgekeerd-, lopen ze grote kans gedeprimeerd te raken. Als de man ook ongelukkig is met de afspraken, wordt die kans nog groter. De negatieve invloed daarvan op het pedagogische klimaat in het gezin kan ongetwijfeld niet de bedoeling van opvoeding zijn.

Drs. Keus is oud-docente pedagogiek aan hogeschool Driestar educatief, echtgenote en moeder van drie volwassen kinderen.

Klik hier voor het volledige artikel

Overheidsbeleid bijt zichzelf in de staart

Het bevorderen van arbeidsparticipatie zou wel eens schadelijk kunnen zijn voor de kwaliteit van de opvoeding, en daarmee op termijn voor de hoeveelheid en kwaliteit van het menselijk kapitaal, dat zegt hoogleraar economie, Lans Bovenberg.

En dat terwijl de overheid juist meer menselijk kapitaal wil inzetten.

Overheid denkt alleen aan korte termijn

Als ouders allemaal buitenshuis werken bestaat namelijk het gevaar dat ze onvoldoende tijd kunnen besteden aan het opvoeden van hun kinderen, het menselijk kapitaal van de toekomst. Kinderen die niet opgroeien tot evenwichtige volwassenen zullen later geen of een minder grote bijdrage aan de maatschappij kunnen leveren. Feitelijk is de overheid dus erg kortzichtig bezig en denkt alleen aan de korte termijn.

Kinderen zijn het goud van onze kenniseconomie, en daarin moet geïnvesteerd worden!

Lans Bovenberg vindt daarom dat ouders van kinderen ontzien moeten worden in het 'spitsuur van hun leven' en dat de pensioenleeftijd omhoog moet. Dat biedt soelaas aan het tekort aan arbeidskrachten, en aan ouders van jonge kinderen.

Lees hier het artikel.

Voor kinderen zorgen verdient ook respect!

Bron: Telegraaf 3 september 2008

ChristenUnie kritisch over pleidooi Balkenende

DEN HAAG - ChristenUnie-fractievoorzitter Arie Slob is kritisch over het pleidooi van premier Jan Peter Balkenende voor een nieuw arbeidsethos. Maandag betoogde Balkenende dat dat nodig is om de toekomstige behoefte aan arbeidskrachten te kunnen opvangen.
Slob vindt dat betaald werk „een zware ideologische lading“ krijgt in het verhaal van Balkenende. „De premier noemt het letterlijk sleutel tot eigenwaarde, zelfrespect, trots, bloei en karaktergroei, het helpt de mens 'te worden wie hij is' en dus tot zijn bestemming te komen. Door ook nog eens het woord 'ethos' eraan te verbinden, wordt arbeidsparticipatie tot een morele plicht.”

Volgens Slob is ook onbetaalde arbeid zoals vrijwilligerswerk of de zorg voor kinderen van groot belang voor de samenleving. „Ook dat zijn keuzes die respect en trots verdienen, waarin een mens tot bloei en bestemming kan komen.”

Supermoeder valt van haar voetstuk

Steeds minder mensen geloven in supermoeder, die een succesvolle carrière heeft en ook nog op tijd thuis is om koekjes te bakken. Een groeiende groep mensen gelooft dat er een prijskaartje hangt aan moeders die buitenshuis werken, en dat het de kinderen en het gezin zijn die dat prijskaartje betalen.

Dit bleek uit onderzoek van Professor Jacqueline Scott van de faculteit sociologie van de Universiteit van Cambridge. Enkele citaten:

'Er lijkt een groeiende sympathie te ontstaan voor het ouderwetse idee dat vrouwen thuis horen, en niet op kantoor.'

'Het idee dat steeds meer mensen vinden dat vrouwen buitenshuis moeten gaan werken in plaats van thuis voor het gezin te zorgen is duidelijke een mythe,' aldus Professor Jacqueline Scot.'

'Het is goed mogelijk dat deze verandering in denken wordt veroorzaakt doordat de glans van het Supermoeder-syndroom af is. Het idee dat vrouwen een volwaardige carrière nastreven terwijl ze thuis ook nog koekjes bakken wordt meer en meer gezien als onhaalbaar voor gewone stervelingen.'

Het onderzoek

In 1980, 1990 en 2000 werd onderzoek gedaan naar de ideeën van mensen over gelijkheid tussen man en vrouw en de rolverdeling. Professor Scott vergeleek deze resultaten met recente resultaten van de 'International Social Survey Programme'.

Onderzoeksmethode

In ieder onderzoek werden aan zo'n 1000 tot 5000 mensen stellingen voorgelegd. De respondenten moesten zeggen of ze het er mee eens waren of oneens.

Stellingen als: 'Het is de taak van de man om geld te verdienen,' en 'Het is de taak van de vrouw om voor de kinderen te zorgen' werden voorgelegd om de mening over gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen te meten.

Stellingen als 'Het gezinsleven lijdt er onder als een vrouw fulltime werkt,' werden gebruikt om te meten of werkende moeders als nadelig werden gezien voor kinderen en gezin.

Resultaten

In 1990 zei meer dan 50% van de vrouwen en 51% van de mannen dat het gezin er niet onder leed als een vrouw ging werken. Sindsdien is dit gedaald naar 46% onder vrouwen en 42% onder mannen.

In vergelijking met 1991 zien nu minder mensen een baan als de beste weg naar onafhankelijkheid voor vrouwen: 54,9% vrouwen, 54,1 mannen.

In Amerika zijn de verschillen nog groter. Daar is het percentage mensen die zeggen dat het gezinsleven niet wordt beïnvloed door een werkende moeder gedaald van 51% in 1994 naar 38% in 2002.

Hoe komt dat?

Professor Scott vindt dat er nader onderzocht moet worden waarom de meningen zijn veranderd. Is dat omdat zorgen voor het gezin als typisch vrouwenwerk wordt gezien, of is het omdat mensen denken dat er geen alternatief is?

Nederlandse vrouw voorbeeld voor buitenland

In het blad Volzin (no. 12) zet Lisette Thooft vraagtekens bij het beleid dat vrouwen 'de ratrace' in wil jagen.

Volgens Lisette is de voorkeur van de Nederandse vrouw voor deeltijdbanen niet het gevolg van luiheid, gebrek aan zelfstandigheid of verwendheid, maar juist een uiting van vooruitstrevendheid en emancipatie!

Lisette doet deze uitspraak naar aanleiding van Susan Pinkers boek De sekseparadox. Susan Pinker, ontwikkelingspsychologe, constateert in haar boek dat juist in landen waar de emancipatie ver gevorderd is vrouwen kiezen voor deeltijdbanen. Hoe beter een vrouw het heeft, hoe meer zij typisch vrouwenwerk wil doen in een typische vrouwelijke sector, aldus Pinker.

Pinker vindt dat vrouwen het in Nederland volmaakt hebben en juist voorop lopen met hun deeltijdbanen!
Lees meer...

De glimlach van een kind

De relatie tussen moeder en kind is cruciaal voor de ontwikkeling van het kind. Daarom deed professor Lane Strathearn onderzoek naar de band tussen moeder en kind. Hij deed dat door, via de hersenen van de moeders, hun reacties op het zien van een foto van hun kind te bestuderen.

Hij liet ze foto's zien van kinderen met verschillende gezichtsuitdrukkingen, waaronder hun eigen kind. Uit het onderzoek bleek dat wanneer de moeders hun eigen kind zagen er meer bloed naar de hersendelen stroomde die geassocieerd worden met dopamine.

Dopamine is een sleutelhormoon in het lichaam en is betrokken bij gevoelens van beloning; het geeft dus een goed gevoel! De sterkte van de reactie was afhankelijk van de expressie van het kind, zegt professor Strathearn. Lachende gezichten activeerden de grootste reactie.

Begrijpen hoe een moeder reageert op haar eigen kind wanneer het lacht of huilt, is een eerste stap in het begrijpen van de processen in de hersenen die bijdragen tot de band tussen moeder en kind.

Interessant onderzoek in een tijd waarin het belangrijkste doel is kind en moeder van elkaar te scheiden ten behoeve van de economie!

Lees hier het artikel.

Godinnenspektakel

Derde feministische golf: herwaardering van het vrouwelijke

Op maandag 9 februari 2009 vindt het Godinnenspektakel plaats.

Doel van dit Godinnenspektakel is een herwaardering van het vrouwelijke in al haar vormen. Zorgtaken moeten dezelfde waarde krijgen als betaald werk, dan is er pas sprake van echte emancipatie, aldus initiatiefneemster Sabrye Sambou.

'Wij zijn van mening dat door het verhogen van het status van het vrouwelijke en van vrouwelijkheid een meer gelijkwaardige taakverdeling tussen man en vrouw in de werk en privé sfeer mogelijk is.

Zolang we neerkijken op de zorgtaken en deze niet dezelfde status hebben als betaald arbeid, kunnen we eigenlijk niet van emancipatie van de vrouw of de mens spreken. Omdat we hiermee de helft van het menselijke leven ondergeschikt verklaren.

Daarmee zeggen we eigenlijk nog steeds dat het van oorsprong ‘mannelijke’ (roem en glorie in de Buitenwereld en betaling van diensten) superieur is aan het van oorsprong ‘vrouwelijke’ (zorgen, voeden, relatieonderhoud). Zolang we als maatschappij dit beeld in stand houden, kunnen we niet van werkelijke emancipatie spreken.

Het Godinnenspektakel wil mensen samen brengen om de mogelijkheden te exploreren om de van oorsprong vrouwelijke taken dezelfde status te geven als de van oorsprong mannelijke taken, zonder dat dit inherent staat aan een terugkeer van de vrouw achter de haard.

Een dergelijke beeldverandering in de maatschappij zou bijvoorbeeld ook kunnen leiden tot het doorbreken van het glazen plafond. Nu staat het combineren van werk en zorg inherent aan carrière suïcide, in een maatschappij waar zorg evenveel waarde heeft als betaalde arbeid, zal de combinatie van deze beide delen van een menselijk leven veel soepeler verlopen. '

Bron: Godinnenspektakel

Taskforce Deeltijd Plus: kortzichtig

Met ingang van 1 april is de Taskforce Deeltijd Plus voor een periode van twee jaar aan de slag gegaan om vrouwen te stimuleren meer uren buitenshuis te gaan werken. Talentontwikkeling is één van de speerpunten van de Taskforce.

Voorzitter Pia Dijkstra geeft helaas blijk van een kortzichtige blik met haar uitspraak: 'Zolang de economische noodzaak niet zo hoog is, is het binnen onze onze cultuur kennelijk vanzelfsprekend dat vrouwen thuisblijven en hun talenten minder ontwikkelen dan mannen.'

Artikel op SZW

Jong moederschap toch niet nodig?

'Een slimme meid plant haar zwangerschap op tijd', is het motto onder veel gynaecologen. Maar volgens arts-epidemioloog Luc Bonneux is dit niet realistisch.

Bonneux spreekt zelfs over bangmakerij van oudere vrouwen: hoewel de vruchtbaarheid inderdaad afneemt, krijgt tweederde van de veertigjarige vrouwen toch nog een kind. Doordat gynaecologen beroepsmatig veel vrouwen zien met vruchtbaarheidsproblemen zijn ze gefixeerd geraakt op jong moederschap.

Volgens Bonneux krijgen de meeste vrouwen hun kinderen tussen de 25 en 35 jaar. Bonneux: '‘Dat lijkt me prachtig. Het is niet goed als een vrouw kinderen krijgt als zij haar leven nog niet op orde heeft. En na de 35 wordt het moeilijker om kinderen te krijgen.'

Lees meer in het artikel in de Nrc.

Ik ben moeder

Yvonne Hofman is moeder van twee dochters. Door persoonlijke levenservaring heeft ze zich in haar werk als psycholoog ontwikkeld tot een betrokken therapeut met als motto “Je bent niet alleen!” Ze werkt vanuit haar eigen praktijk Yvonne Hofman

Simone Bouwstra is moeder van vier kinderen, waarvan een dochter tegen het eind van de zwangerschap is overleden. Mede door deze ervaring ontwikkelt zij zich, naast het kunstenaarschap en het moederschap, verder als transpersoonlijk therapeut.

Het valt samen: Wie ben jij? Hoe wil je zijn, en wat laat je zien? Simone werkt vanuit haar eigen onderneming 'Siepsfabriek'

Ik ben moeder is een project dat zij gezamenlijk hebben ontwikkeld en uitvoeren.

Wij interviewden Simone en Yvonne over hun project 'Ik ben moeder'!

Waarom hebben jullie deze workshop ontwikkeld?

Het is geen workshop maar een inzichtgevende groep, met als doel bewustwording, acceptatie en vertrouwen. Moederschap lijkt vanzelfsprekend, dat moet je eigenlijk ‘gewoon’ kunnen, maar zo vanzelfsprekend is het voor ons niet. Met het verantwoordelijkheidsgevoel komen ook de onzekerheden en twijfels. Wij willen vrouwen leren te vertrouwen op zichzelf als mens en als moeder!

Hoe lang verzorgen jullie 'Ik ben moeder' al?

In september 2007 zijn wij daadwerkelijk gestart met de eerste groep. Aanloopfase daarvoor was ongeveer één jaar.

Hoe ziet zo'n bijeenkomst er uit?

Elke bijeenkomst start met een lichaamsgerichte oefening in aandachttraining, ontspanning of ademhaling.

Dan volgt een gespreksronde, hoe gaat het nu met je, en aan de hand van de inbreng van de deelneemsters werken we dit verder uit. Vaak leiden we een thema in met een opdracht of oefening. Hierbij maken we afwisselend gebruik van creativiteit en technieken in werken met het onbewuste. We maken altijd ruimte voor persoonlijke biografie.

Hoe groot is een groep?

Een groep bestaat uit vijf tot acht personen

Wat kost het?

Vijfendertig euro per avond of, als de verzekering het vergoed, een eigen bijdrage van 2,50 per uur.

Hoe vaak zijn de bijeenkomsten?

Acht bijeenkomsten, eens per twee weken

Waar geven jullie de bijeenkomsten?

In Psychologenpraktijk Yvonne Hofman in het centrum van de stad Groningen.

Blijven deelnemers elkaar na de groep ook nog ontmoeten?

We bieden een vervolggroep aan die één keer per maand samen komt en een aantal vrouwen houdt prive ook contact.

Zijn er meer van dit soort initiatieven?

Vast wel, maar voor zover ons bekend niet in het Noorden van het land. 

Bieden jullie ook aanvullende ondersteuning? Misschien ontdekt iemand tijdens de groep iets waar ze mee worstelt en persoonlijke aandacht voor nodig heeft?

In de groep is ruimte voor persoonlijke aandacht omdat de meeste worstelingen herkenbaar zijn voor de andere groepsleden. Het is echter ook mogelijk om individuele afspraken te maken. Hier wordt ook wel eens gebruik van gemaakt.

Is er een vast programma dat jullie doorlopen of is het meer een gespreksgroep?

Op dit moment is het vooral een gespreksgroep waarbij we aansluiten bij hetgeen de deelneemsters bezig houdt, maar gaandeweg ontstaat er wel een lijn in de bijeenkomsten doordat bepaalde thema's steeds terugkomen. Uiteindelijk willen we deze thema’s in een programma-opzet beschrijven.

Zijn er plannen voor landelijke groepen?

We zijn nog volop in ontwikkeling en hebben heel veel plannen, ideeën en fantasieën. Wat ons betreft mag het een landelijk gebeuren worden want we hebben een duidelijke visie op moederschap die we verder willen uitdragen.

Er is al interesse getoond vanuit den lande. Maar we willen ons werk zorgvuldig en met aandacht blijven doen, en op dit moment ontbreekt het nog aan voldoende tijd om "groots" in te zetten. We vinden het belangrijk dat we onze eigen visie scherp houden.

Op jullie website hebben jullie het over 'fases' Welke fases onderscheiden jullie?

We onderscheiden geen concrete fases in het moederschap. Moederschap is voortdurend in ontwikkeling. Ten eerste omdat je je steeds aanpast aan de ontwikkelingsfase van je kinderen en daarin wordt steeds wat anders van je gevraagd als moeder. Dit zou je de verschillende fases kunnen noemen.

Maar ook omdat je je als mens verder ontwikkelt, en door ervaring je inzicht en behoeften veranderen, zijn deze fases niet concreet in te delen. Dit ontwikkelingsproces verschilt natuurlijk ook per moeder. Bij moeders denken we vaak aan vrouwen met jonge kinderen maar je blijft je leven lang moeder. Wij willen vrouwen van alle leeftijden en bij alle fases begeleiding bieden.

Wat vinden jullie van het boekengenre 'momlit'? Herkenbaar?

Deze boeken geven aan hoe vrouwen op dit moment zoekende zijn: hoe geef ik vorm aan mijn moederschap? De uitersten worden opgezocht nu er zoveel mogelijkheden zijn, kijk maar eens naar het dertigersdillema. Elke relatievorm is mogelijk, zowel de vrouw als de man kan zorgen en werken, er is geen leidraad meer of een algemeen gangbaar gezin. Dit confronteert ons met onze eigen behoeften en verlangens, onze neiging ons aan te passen aan onze omgeving. We willen graag een norm aangereikt krijgen.

De boeken zijn in eerste instantie dus herkenbaar, of juist helemaal niet, maar uiteindelijk herken ik mezelf niet echt. Het is overdreven, oppervlakkig en eenzijdig omdat er veel statements gebruikt worden. Maar juist doordat het zo overdreven is, relativeert het ook weer.

Wat vinden jullie van van het boek de mythe van het moederschap, waarin moederliefde wordt gepresenteerd als een mythe, die cultuur en maatschappij vrouwen aanpraten?

Ik geloof in de liefde dus ook in moederliefde. De eerste vrouw op aarde was al moeder dus ik geloof niet dat het een aangepraatte mythe is. Ik denk wel dat de cultuur en de maatschappij heel erg de invulling van het moederschap bepalen. Dus ook hoe wij omgaan met onze kinderen in de samenleving.

Eigenlijk heeft een kind vooral heel veel liefde nodig. Grenzen aangeven en duidelijk zijn naar je kind is ook je liefde geven. Je kind weet waar het aan toe is en dat voelt veilig.

Juist door de vele normen, waarden, adviezen en boeken is het moeilijk om bij je eigen gevoel te blijven en raak je in de war over wat te doen. Dan kom je weer bij onze visie terecht: vertrouwen, je weet als moeder wat goed is voor je kind, wanneer je uit liefde handelt.

Waarom confronteert het moederschap je zo met jezelf?

Omdat het de enige onomkeerbare verandering is in je leven die echt uit jezelf voortkomt. Met de eerste zwangerschap verbind je je leven met een ander mens zonder dat je de ander kent, zonder dat je weet hoe het zal zijn. Het is onvoorwaardelijk. Het is een compleet nieuwe ervaring die niet te vergelijken is met wat je ooit eerder hebt gedaan in je leven.

Durf je zoveel liefde te voelen, kwetsbaar te zijn?

Doordat je steeds geconfronteerd wordt met de behoeften van je kind en dus ook met je eigen behoeften en verlangens, kun je innerlijk in een belangenstrijd verwikkeld raken. Voor wie, en wat, kies je?

Ook blijkt de dagelijkse realiteit vaak flink te verschillen met al je eigen ideeën en verwachtingen over het kind, de opvoeding, relatie met partner, werk , familie etc. Hoe open durf je te zijn in je ervaringen, meningen. Kun je omgaan met teleurstelling en frustraties?

Iedere moeder wil 'het beste' voor haar kind. Maar wat is 'het beste', hoe geef je hier in de dagelijkse realiteit vorm aan? Voor ons misschien wel de moeilijkste uitdaging in je persoonlijke ontwikkeling als mens.

Uit een Amerikaans onderzoek bleek dat een meerderheid van de Amerikanen vindt dat het moederschap de laatste dertig jaar moeilijker is geworden. In een poll op Het Moederfront vindt een meerderheid dat ook. Is dat iets dat jullie herkennen? Zo ja, hoe zou dat dan komen?

Moeilijker, makkelijker, dat lijkt ons niet goed meetbaar en vergelijkbaar. Elke tijd, elke samenleving brengt haar eigen problemen met zich mee.

Zwart/wit gezegd zien we nu vooral dat de vrouw alles wil en kan, want er zijn volop ontwikkelingsmogelijkheden. Het is echter geen vrije keuze meer, en lijkt steeds meer de maatschappelijke norm te worden, het wordt steeds meer móéten.

Vrouwen moeten van alles, en voor iedereen iets zijn. We leven in een tijd waarin het mannelijke meer waarde heeft dan het vrouwelijke. Dit is voor ons één van de kernproblemen van deze tijd. Er is altijd een keuze, maar het is vaak dat je de consequenties van zo’n keuze niet wilt dragen.

Wij willen veel meer aandacht voor het vrouwelijke. Juist het moederschap doet appèl op onze vrouwelijke eigenschappen en daarom komen we hierin ook in conflict met onszelf en de samenleving.

Wat vinden jullie van het huidige overheidsbeleid dat vindt dat vrouwen allemaal buitenshuis moeten werken?

Het is niet aan de overheid om ons voor te schrijven hoe wij met gezin en werk moeten omgaan, wat wij als vrouw hebben te doen. Laat mensen vrij in hun persoonlijke keuze. Onze samenleving voorziet in principe in alle basisbehoeften voor elke burger, maak gebruik van de rijkdom om persoonlijke keuzes te maken. Steun mensen in het vormen van hun eigen visie. Wij vinden het vooral een economisch beleid en niet gericht op zorg en aandacht voor het gezin en het kind.

“Ik werk dus mijn kinderen worden verzorgd door andere vrouwen die ook buitenshuis moeten werken en hun kinderen worden ook weer door andere werkende vrouwen verzorgd. Oma's die voor hun kleinkinderen zorgen zijn er ook niet meer want oma's werken ook of zijn oud. Voor deze oude vrouwen wordt gezorgd door werkende vrouwen want dochters kunnen niet meer voor hun eigen moeder zorgen want ze moeten zelf buitenshuis werken. Uiteindelijk zorgt niemand voor haar eigen familie. Zorg wordt uitbesteed en het geld draait rond.”

Of dit de mens en de economie uiteindelijk ten goede komt? Wij geloven er niet in.

Moeder worden: 'Doe het toch gewoon!'

Michelle Verheij (26) en Pauline Bijster (25) zijn de initatiefneemsters van de website jamoeders.nl. Zij vinden dat ouderschap tegenwoordig vooral als problematisch en als last gepresenteerd wordt. Onterecht vinden Michelle en Pauline: ouderschap is een keuze, en een keuze waarover je niet moet treuzelen!

Michelle en Pauline vinden het wikken en wegen, zal ik wel, of zal ik niet, een luxeprobleem: 'Het is een mentaliteit die de afgelopen decennia is ontstaan: 'Ik kan alles, dus ik moet alles.' Maar niet alles kan.'

Volgens Michelle en Pauline kun je het beste jong moeder worden omdat je dan nog flexibel bent in werken en wonen.

Meer weten?

Bezoek de website Jamoeders

Moeders zijn megamanagers

Bron: HRM-blogs

Door: Rudi Piettinx

Ik blijf maar verhalen lezen over overspannen werkende moeders die hun single collega's benijden. ‘Het allemaal willen' - een succesvolle carrière, een huis en kinderen - is blijkbaar niet langer een optie. Zelfs de uitgevers van Vacature vertellen me dat de gemiddelde lezer meer interesse toont voor werkgerelateerde stress dan voor de toestand van de Belgische economie.

Wel, ik ben het daar niet mee eens. Het is zelfs zo dat mijn eigen organisatie in de VS onderzoek heeft gedaan waaruit blijkt dat moeder zijn dé manier bij uitstek is om ook op zakelijk vlak successen te boeken. Inderdaad! Het hebben van kinderen maakt een betere manager van je, dankzij alles wat een moeder leert terwijl ze haar kroost grootbrengt.

Gelooft u me niet? Denk hier dan eens over na:

Als je succesvol omgaat met problemen binnen het gezin, nemen je eigenwaarde en zelfvertrouwen toe, zodat je vanuit psychologisch oogpunt beter gewapend bent om uitdagingen op het werk aan te gaan.

Gezinsleden leveren waardevol werkadvies en contacten op, en je kunt bij hen ook je emoties kwijt rond stressende situaties op het werk. Conversaties van het type ‘je gelooft niet wat ik vandaag weer heb meegemaakt...'

Als je thuis gelukkig bent, kun je ook beter omgaan met stresssituaties op het werk, en heb je minder last van stress dan andere werknemers

Als je minder last hebt van stress ga je creatiever denken en beslissingen nemen, en blijf je minder vaak thuis
Vaardigheden, verworven in de thuissituatie (multitasking, ontwikkelen van anderen, onderhandelen) dragen rechtstreeks bij tot een efficiënter prestatievermogen in de leidinggevende functie op het werk.

Bekijk het zo eens:

De volgende keer dat je onderhandelt over het zakgeld van je kind, denk er dan eens aan wat voor nuttige voorbereiding dit is op een gesprek over opslag met je baas.

Als je het huiswerk van je zoontje controleert, beschouw dat dan niet als een karwei, nee, zie het als een kans om iemand iets bij te brengen

Echt genoeg van je baas? Denk er dan eens aan hoeveel geluk je hebt dat er iemand is op wie je al die woede kunt afreageren.
Inderdaad, elke crisis en elke ervaring thuis zijn een onderdeel van je carrièreleercurve.

Ik bedoel maar, al die alleenstaande jonge vrouwen die alleen thuis zitten in hun ordelijke, kraaknette appartement vol designerspullen, met een goed boek, een film met George Clooney en een kat als gezelschap, weten gewoon niet wat ze missen - toch?

De auteur Rudi Plettinx is in april 2000 bij Center for Creative Leadership in dienst getreden als Managing Director van CCL Europe. Daarvoor werkte hij voor Management Centre Europe, de Europese hoofdvestiging van de American Management Association. Hij startte zijn loopbaan bij het adviesbureau Alexander Proudfoot.

Vakbeurs!

De Ionastichting organiseert woensdag 25 juni het congres Ruimte voor Ouderschap.

Dit congres onderstreept het belang van maatschappelijke inbedding en waardering van ouderschap als verantwoordelijke ‘arbeid’. Dit in het belang van onze kinderen en van een duurzaam sociaalmenselijk milieu. Ouderschap verdient waardering en ondersteuning van de samenleving. Klinkt geweldig!

Klik hier voor het programma.

Deeltijdwerken is voor moeders geen zwaktebod

Marthe van der Noordaa, regisseur, coach en moeder, vraagt in de Trouw aandacht voor de wezenlijke verandering die kinderen krijgen voor vrouwen betekent. Deze innerlijke verandering beïnvloedt en verrijkt uiteindelijk het werk van vrouwen op de arbeidsmarkt. Puttend uit eigen ervaring schrijft Marthe: 'De zwangerschap, het baren, het zogen van de baby: het heeft me meer geraakt dan de meest euforische momenten in mijn werk.' Lees het hele artikel in de Trouw.

Allison Pearson: als moederen een luxe is, dan betalen kinderen de prijs

Allison Pearson schrijfster van de bestseller 'Hoe krijgt ze het voor elkaar', waarin ze vertelt over haar leven als werkende moeder, constateert in een column in Engelse krant de Daily Mail, dat Engelse vrouwen meer kans hebben te trouwen met prins William dan fulltime voor hun kinderen te kunnen zorgen! Hoe heeft het kunnen gebeuren dat de belangrijkste baan op aarde een luxe is geworden, vraag Pearson zich af. Ze vergelijkt het zelfs met belasting heffen op, iets vanzelfsprekends als de zon!

Door de hoge huizenprijzen in Engeland zijn ouders gedwongen beiden fulltime te werken om de hypotheek op te brengen. Maar liefst veertig procent van de ouders met een kind jonger dan twee, werkt fulltime buitenshuis.

'Onze huizen zijn een klein fortuin waard, maar we kunnen het ons niet veroorloven er te zijn en voor onze baby's te zorgen.'

Pearson concludeert dat de veranderingen in de moederrol de belangrijkste sociologische ontwikkeling zijn van de afgelopen vijftig jaar. Pearson benadrukt dat ze beslist niet vrouwen willen aanvallen die kind en baan combineren: ze doet dat tenslotte zelf al twaalf jaar. 'Maar,' vraagt ze zich af 'het is toch ontzettend tegennatuurlijk dat meer vreemden kinderen opvoeden dan moeders?'

Pearson eindigt haar column met de vraag: 'Als moederen een luxe is geworden, hoe arm zijn onze kinderen dan?'

De beste en slechtste landen om moeder te zijn

Bron: De Telegraaf, dinsdag 6 mei 2008

Nederland op elfde plaats

Save the Children publiceert vandaag voor het negende opeenvolgende jaar het rapport ’State of the World’s Mothers 2008 - Closing the Survival Gap for Children under 5’. Het rapport vergelijkt het welzijn van moeders en kinderen in 146 landen en brengt een rangorde aan in de beste - en de slechtste - landen om moeder te zijn.
De Scandinavische landen gaan aan top. Niger, Tsjaad en Jemen sluiten de rij. De top 10-landen scoren hoog op gezondheid, onderwijs en economische mogelijkheden voor vrouwen en kinderen. De landen onder aan de lijst laten het tegenovergestelde zien. Nederland staat, evenals vorig jaar, op de elfde plaats.

Sleutelrol voor moeders

Het rapport toont aan dat wereldwijd 200 miljoen kinderen geen toegang hebben tot basisgezondheidszorg. Elk jaar sterven 10 miljoen kinderen aan de gevolgen van ziekten die gemakkelijk te voorkomen èn te genezen zijn, zoals diarree, mazelen en longontsteking, aan ondervoeding of aan complicaties bij de bevalling. Dat zijn 26.000 kinderen per dag.Het ’State of the World’s Mothers’ rapport legt de nadruk op goedkope oplossingen voor deze problemen. Moeders spelen daarbij een sleutelrol: steeds opnieuw blijkt dat het welzijn van de moeder een direct verband heeft met het welzijn van haar kinderen. Door moeders toegang te verschaffen tot onderwijs en gezondheidszorg en ze te ondersteunen bij het verkrijgen van een inkomstenbron, wordt hun overleving en die van hun kinderen veilig gesteld.

Meer voorzieningen

In 30 van de 55 onderzochte ontwikkelingslanden heeft ruim de helft van de kinderen geen toegang tot basisgezondheidszorg. Met een goed pakket aan essentiële gezondheidszorg zouden ruim 6 miljoen kinderen van de 10 miljoen die nu nog jaarlijks sterven, kunnen overleven. De aanbevelingen van Save the Chidlren zijn gericht op het:-meer toegankelijk maken van basisgezondheidsvoorzieningen voor de armste en meest gemarginaliseerde moeders en kinderen, -versterken van de bestaande gezondheidssystemen,-ontwikkelen van moeder en kindzorg die aansluit bij de realiteit van de mensen die het moet bedienen,-opleiden van gezondheidswerkers uit de gemeenschappen zelf,-vergroten van overheidssteun voor moeder en kindzorg

Vergelijking

De kloof in beschikbaarheid van gezondheidszorgvoorzieningen voor moeders en kinderen is des te schrijnender als een vergelijking wordt gemaakt tussen landen, zoals Nederland, aan de bovenkant van de lijst en Niger dat de laatste plaats inneemt.

Vergelijking Nederland - Niger

Zo wordt in Nederland vrijwel elke bevalling professioneel begeleid, terwijl in Niger slechts 33 % van de vrouwen enige begeleiding krijgt. Een Nederlandse vrouw heeft gemiddeld 17 jaar onderwijs genoten en heeft een levensverwachting van 82 jaar. 76 % van de Nederlandse vrouwen maakt gebruik van moderne methoden van anticonceptie. Van elke 1000 levend geboren kinderen sterven er vijf voor het vijfde levensjaar. Daar staat tegenover dat in Niger de gemiddelde vrouw nog geen drie jaar onderwijs heeft gevolgd en dat de levensverwachting van de meisjes die nu geboren worden 45 jaar is. Slechts 4 % van de vrouwen in Niger gebruikt moderne anticonceptiemiddelen en een kwart van de kinderen overlijdt voor het vijfde levensjaar (dat zijn er 253 per 1000 levend geborenen). Negen van de tien moeders kunnen verwachten gedurende haar leven twee kinderen te verliezen.

DL: geeft moeders 1500 euro opvoedingsgeld

De bisschop van Augsburg, mgr. Walter Mixa, en de staatssecretaris van het Beierse ministerie voor Sociale Zaken, Melanie Humi, hebben zich op een colloquium in Augsburg uitgesproken voor het geven van een echte keuzevrijheid aan jonge moeders tussen beroepsbeoefening en zorg voor het gezin: “Als een moeder per maand netto 1500 euro opvoedingbeloning zou krijgen, wat ze nu kwijt is aan de opvang, dan zou ze werkelijk kunnen kiezen tussen werk en gezin.”

Alleen zo hebben jonge moeders de mogelijkheid zich in de eerste drie jaren van hun kinderen volledig of grotendeels te wijden aan de opvoeding van hun kinderen. Bisschop Mixa uitte in dit verband scherpe kritiek op het al jaren in het ongerede verkerende Duitse beleid inzake maatschappij en gezin. “Dat in onze maatschappij veel jonge moeders hun kleine kinderen in handen moeten geven van door de staat ingestelde opvang door vreemden om economisch te kunnen overleven, is een schandaal”, aldus de Augsburgse bisschop.

Volgens mgr. Mixa zouden veel moeders dan besluiten fulltime te moederen.