Sunny Bergman is 34, moeder en documentairemaakster. In haar documentaire "Beperkt Houdbaar" (online te bekijken, duurt 1 uur) zet ze scherpe kanttekeningen tegen het huidige schoonheidsideaal. Als moeder ligt hier een belangrijke taak: wat voor boodschap geef jij je dochter?
Bekijk online de documentaire
Manpower-reclame: herintredende vrouw achter(lijk)?
Huisman Bram Joël viel over de Manpower-reclame waarin een herintredende vrouw een A4-vel in het toetsenbord van de computer probeert te draaien, zoals dat vroeger werd gedaan bij een typemachine. Bram Joël stoort zich aan de impliciete boodschap dat je stilstaat als je het arbeidsproces verlaat.
Een baan van 9 tot 3!
Vivienne Westerhout, webmaster van de site mamas.nl startte het project '9tot3'. Doel van dit project is om de heersende bedrijfscultuur van werken van 9 tot 5 te veranderen, en zo vriendelijker te maken voor ouders. Daarom opende ze de 9 tot 3 vacaturebank waar je vacatures vindt voor banen die je kunt doen onder schooltijd.
Bizar: Namaak Baby's
Een alleenstaande moeder van vier kinderen vond een gat in de markt: namaak baby's. Vergeet Babyborn, deze zijn levensecht. Ik bekeek het filmpje met gemengde gevoelens. De vertederde reacties van omstanders vond ik op mijn beurt vertederend, maar de wandelende mevrouw met nepbaby in de kinderwagen deed me licht huiveren. Bekijk hier het filmpje.
Mommy Makeover: wis de sporen van je moederschap
In Amerika werden het afgelopen jaar meer dan 325.000 'Mommy Makeovers' uitgevoerd. Een Mommy Makeover is de naam van een aantal cosmetische ingrepen die vaak op moeders wordt uitgevoerd. De ingreep bestaat uit een borstlift met of zonder implantaten, een buikwandcorrectie en wat liposuctie. En een vaginale reconstructie wordt ook steeds vaker 'meegepakt'. Dit totaalpakket voor moeders wordt inmiddels ook in Nederland aangeboden.
Critici van de Mommy Makeover vinden dat vrouwen tegenwoordig de boodschap krijgen dat de gevolgen van zwangerschap en bevalling lelijk zijn. Vrouwen ervaren nu veel meer druk om als moeder jong en sexy te zijn dan eerdere generaties door het steeds moeilijker haalbare en dwingende schoonheidsideaal.
Sociologen vinden dat de mommy makeover trend wordt aangedreven door de cosmetische industrie die uit is op winst en de irreële verwachtingen van de maatschappij van moeders. Een goed voorbeeld hiervan is de interesse in hoe snel een celebrity haar figuur terugheeft na de bevalling!
Amerikaans blogster Karen Murphy schrijft op haar blog zelfs dat 'de tekenen van het moederschap tekenen van schaamte zijn geworden.'
Grootste zorg is dat de mommy makeover steeds gewoner en uiteindelijk zelfs de nieuwe norm wordt. Dat een puur natuur moeder hetzelfde wordt als Julia Roberts weelderige okselhaar: een schande.
Critici van de Mommy Makeover vinden dat vrouwen tegenwoordig de boodschap krijgen dat de gevolgen van zwangerschap en bevalling lelijk zijn. Vrouwen ervaren nu veel meer druk om als moeder jong en sexy te zijn dan eerdere generaties door het steeds moeilijker haalbare en dwingende schoonheidsideaal.
Sociologen vinden dat de mommy makeover trend wordt aangedreven door de cosmetische industrie die uit is op winst en de irreële verwachtingen van de maatschappij van moeders. Een goed voorbeeld hiervan is de interesse in hoe snel een celebrity haar figuur terugheeft na de bevalling!
Amerikaans blogster Karen Murphy schrijft op haar blog zelfs dat 'de tekenen van het moederschap tekenen van schaamte zijn geworden.'
Grootste zorg is dat de mommy makeover steeds gewoner en uiteindelijk zelfs de nieuwe norm wordt. Dat een puur natuur moeder hetzelfde wordt als Julia Roberts weelderige okselhaar: een schande.
De goed-genoeg-moeder is niet langer goed genoeg
Toen kinderarts Winnicot het concept van de Goed Genoeg Moeder* introduceerde had hij vast niet gedacht dat deze moeder anno 2008 niet langer goed genoeg was. Tegenwoordig moeten moeders ook buitenshuis werken en dit heeft geleid tot een nieuw fenomeen: stressorexia.
Stressorexia begint vaak onschuldig met een, door tijdgebrek, overgeslagen lunch of gebrek aan eetlust door stress. Maar vervolgens kan eten iets worden waarover je controle hebt. In een maatschappij waarin een goede moeder zijn niet meer genoeg is, en je als vrouw alles tegelijk moet doen, is het prettig in ieder geval één onderdeel van je leven onder controle te hebben.
Hoewel Stressorexia geen officiële ziektebeeld is komen de symptomen veel voor onder intelligente, zeer gemotiveerde vrouwen eind twintig tot veertig jaar volgens Engelse psychiater dr. Adrian Lord.
*De Goed Genoeg moeder beschreef Winnicot als een moeder die zich helemaal aanpast aan de behoeftes van haar baby zodat het kind een gevoel van controle en veilige geborgenheid krijgt. Naarmate het kind groeit doet de moeder steeds verder een stapje terug, en past zich minder aan. Zo wordt het kind langzaam maar zeker steeds onafhankelijker.
Artikel in de Telegraaf
Stressorexia begint vaak onschuldig met een, door tijdgebrek, overgeslagen lunch of gebrek aan eetlust door stress. Maar vervolgens kan eten iets worden waarover je controle hebt. In een maatschappij waarin een goede moeder zijn niet meer genoeg is, en je als vrouw alles tegelijk moet doen, is het prettig in ieder geval één onderdeel van je leven onder controle te hebben.
Hoewel Stressorexia geen officiële ziektebeeld is komen de symptomen veel voor onder intelligente, zeer gemotiveerde vrouwen eind twintig tot veertig jaar volgens Engelse psychiater dr. Adrian Lord.
*De Goed Genoeg moeder beschreef Winnicot als een moeder die zich helemaal aanpast aan de behoeftes van haar baby zodat het kind een gevoel van controle en veilige geborgenheid krijgt. Naarmate het kind groeit doet de moeder steeds verder een stapje terug, en past zich minder aan. Zo wordt het kind langzaam maar zeker steeds onafhankelijker.
Artikel in de Telegraaf
Welk cijfer geef jij jezelf als moeder?
Als moeders zichzelf een cijfer geven, beoordelen thuisblijfmoeders en deeltijds werkende moeders zich even hoog. Voltijds werkende moeders geven zichzelf een lager cijfer. Opleidingsniveau speelt ook een rol bij de beoordeling: hoe hoger opgeleid hoe minder vrouwen vinden dat ze een goede moeder zijn.
Gestegen
De voorkeur voor deeltijd werken met 12%.
Ook de keuze voor het thuisblijfmoederschap met 9%.
Gedaald
Thuisblijfmoeders die eigenlijk liever buitenshuis zouden werken met 12%.
Het idee dat buitenshuis werkende moeders een goede ontwikkeling zijn met 10%.
Moederschap en vaderschap moeilijker dan 30 jaar geleden
Ruim 70% van de 2020 ondervraagden vindt dat moederschap moeilijker is in dan dertig jaar geleden.
17% vindt dat het hetzelfde is gebleven
10% vindt dat het moederschap nu gemakkelijker is
60% vindt dat ook het vaderschap moeilijker is geworden.
38% van de ondervraagden vindt maatschappelijke invloeden de grootste uitdaging voor huidige ouders. Daarbij denken ze aan drank, drugs, groepsdruk, tv en andere media-invloeden.
Bron: Amerikaans Pew Research Centre
Gestegen
De voorkeur voor deeltijd werken met 12%.
Ook de keuze voor het thuisblijfmoederschap met 9%.
Gedaald
Thuisblijfmoeders die eigenlijk liever buitenshuis zouden werken met 12%.
Het idee dat buitenshuis werkende moeders een goede ontwikkeling zijn met 10%.
Moederschap en vaderschap moeilijker dan 30 jaar geleden
Ruim 70% van de 2020 ondervraagden vindt dat moederschap moeilijker is in dan dertig jaar geleden.
17% vindt dat het hetzelfde is gebleven
10% vindt dat het moederschap nu gemakkelijker is
60% vindt dat ook het vaderschap moeilijker is geworden.
38% van de ondervraagden vindt maatschappelijke invloeden de grootste uitdaging voor huidige ouders. Daarbij denken ze aan drank, drugs, groepsdruk, tv en andere media-invloeden.
Bron: Amerikaans Pew Research Centre
De vloek van het feminisme
Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie geeft zijn antwoord op de vraag waarom het geboortecijfer(1,7 kind per vrouw) in Nederland zo zorgwekkend laag is. Volgens hem is dit een rechstreeks gevolg van de feministische ideologie die hij typeert als een heus 'geloof': 'een vaste overtuiging waaraan niet valt te tornen en waarover ook niet kritisch wordt nagedacht.'
Kinneging vindt de manier waarop het feminisme haar geloof uitdraagt weinig netjes, omdat ze dat niet doen op basis van argumenten maar door vrouwen die fulltime moederen belachelijk te maken. Helaas gelooft tegenwoordig bijna iedereen in de feministische doctrine/ tunnelvisie.
Desondanks kiezen veel Nederlandse vrouwen ervoor hun werk buitenshuis te verminderen of er helemaal mee op te houden. Volgens Kinneging omdat deze vrouwen 'een paar wezenlijke waarheden aanvoelen die feministen en iedereen die achter hen aan holt maar niet kunnen of willen begrijpen.'
Professionele opvang is, hoe goed ook, geen volwaardige vervanging van de liefde en aandacht die het kind (normaal gesproken) thuis krijgt.
Buitenshuis werken is niet altijd zo leuk als de feministen beweren: niet iedereen heeft een interessante baan waarin hij of zij zich kan ontplooien.
Voor kinderen zorgen is helemaal niet zo saai en geestdodend als de feministen beweren.
Hoewel er uitzonderingen zijn, zijn vrouwen in het algemeen toch beter met de kinderen dan de man. Een evolutie van vier miljoen jaar heeft vrouwen tot geboren opvoeders en verzorgers gevormd.
Kinneging pleit er voor het feministische geloof achter ons te laten en terug te keren naar de traditionele rolverdeling. En dat wil zeker niet zeggen dat de vader zich niet meer met de kinderen bemoeit. Het beeld van de vader die op zondag het vlees snijdt noemt hij een 'perversie, die anders dan de feministen beweren gelukkig altijd een uitzondering is geweest.'
Artikel
Kinneging vindt de manier waarop het feminisme haar geloof uitdraagt weinig netjes, omdat ze dat niet doen op basis van argumenten maar door vrouwen die fulltime moederen belachelijk te maken. Helaas gelooft tegenwoordig bijna iedereen in de feministische doctrine/ tunnelvisie.
Desondanks kiezen veel Nederlandse vrouwen ervoor hun werk buitenshuis te verminderen of er helemaal mee op te houden. Volgens Kinneging omdat deze vrouwen 'een paar wezenlijke waarheden aanvoelen die feministen en iedereen die achter hen aan holt maar niet kunnen of willen begrijpen.'
Professionele opvang is, hoe goed ook, geen volwaardige vervanging van de liefde en aandacht die het kind (normaal gesproken) thuis krijgt.
Buitenshuis werken is niet altijd zo leuk als de feministen beweren: niet iedereen heeft een interessante baan waarin hij of zij zich kan ontplooien.
Voor kinderen zorgen is helemaal niet zo saai en geestdodend als de feministen beweren.
Hoewel er uitzonderingen zijn, zijn vrouwen in het algemeen toch beter met de kinderen dan de man. Een evolutie van vier miljoen jaar heeft vrouwen tot geboren opvoeders en verzorgers gevormd.
Kinneging pleit er voor het feministische geloof achter ons te laten en terug te keren naar de traditionele rolverdeling. En dat wil zeker niet zeggen dat de vader zich niet meer met de kinderen bemoeit. Het beeld van de vader die op zondag het vlees snijdt noemt hij een 'perversie, die anders dan de feministen beweren gelukkig altijd een uitzondering is geweest.'
Artikel
Rouvoet: Moederschap wordt teveel als een privé hobby gezien!
Helemaal mee eens, want is het idee van moederschap als hobby niet één van de redenen dat het vrouwen wordt verweten als ze fulltime willen moederen? Rouvoet deed deze uitspraak tijdens het debat 'Nota Bene: Het Gezin'. Belangrijke stelling die dag: het gezin is een doel op zich en niet een instrument tegen vergrijzing e.a. maatschappelijke problemen.
Artikel
Artikel
Cultuur en natuur spannen samen om moeders bij hun kind te houden.
Volgens psycholoog Henk Noort spannen natuur en cultuur samen om moeders bij hun kind te houden. Je hersenen maken grote hoeveelheden bedwelmende stoffen aan bij het zien van je kind. Noort raadt daarom aan rekening te houden met je onherroepelijke verslaving en je mentaal voor te bereiden op de afkickverschijnselen
Artikel in het financieel dagblad
Artikel in het financieel dagblad
De thuismoeder heeft ook een volle agenda
Hester Otter in Trouw 08 -03-2008
Droogt de carrière van een thuisblijfmoeder op samen met de vingerverfwerkjes van haar kinderen? Of doe je ook aan zelfontplooiing als je de volgende generatie klaarstoomt voor de maatschappij?
Thuisblijfmoeders verdedigen het moederschap als bewuste én bevredigende keuze. Het beeld van de uitgebluste huisvrouw, die haar loopbaan moedwillig laat versloffen om voor haar kinderen te zorgen, moet eraan.
Ze zetten zich af tegen powervrouwen als publiciste Heleen Mees, die gruwt van het beeld van moeders achter de kinderwagen, alsof ze al van de maatschappelijke ladder zijn gevallen nog voordat ze een enkele tree konden beklimmen.
Fleur Jurgens, journalist en filosoof, is één van hen. Ze schreef onlangs het boek ’Leve de burgertrut’, een pleidooi voor het moederschap – hoewel een deeltijdbaan erbij ook prima is. Ze pleit voor een herwaardering van huiselijke deugden als ’kinderzorg’ en ’wederkerigheid van taken, rechten en plichten’. „Ik zie een minachting voor het moederschap, dat beschouwd wordt als een lastig obstakel voor arbeidsparticipatie. (...) Het is tijd om de burgertrut met haar ’benepen’ gezinswaarden nu eens één keer te verdedigen”, schrijft Jurgens.
Sommige mensen begrepen niks van haar boodschap, vertelt ze. Malou van Hintum, die het boek recenseerde voor de Volkskrant, eindigde haar bespreking met: ’Het boek krijgt dan ook de hilarische afsluiting die het verdient: Gezinsherstel is volksherstel. Chapeau, Fleur Jurgens. Een pracht van een parodie’. Jurgens kijkt een beetje ongelukkig. „De recensent dacht dat het een grap was. Terwijl ik het toch echt serieus meen.”
Moeders hebben het tij niet mee. Financiële afhankelijkheid kan je de kop kosten bij echtscheiding of het overlijden van je partner. Of je valt in een pensioengat. Ook help je niet mee om de gevolgen van de vergrijzing tegen te gaan en je belemmert je eigen carrière. „Ik heb meer moeite met de grote groep inactieven, zo’n twee miljoen in Nederland. Bijvoorbeeld de vijftig-plussers, de pensionado’s die inactief zijn. Als je de hele dag winkelt op de P.C. Hooftstraat, is dat ook een slechte manier om het glazen plafond te doorbreken, maar als vrouwen hun tijd en geld dan willen besteden aan de zorg voor hun huishouden of kinderen, is het opeens problematisch.”
Jurgens vindt het dom om te denken dat vrouwen massaal thuis blijven als een kind geboren is. „Bijna 95 procent van de hoogopgeleide vrouwen blijft werken en zes procent stopt tijdelijk. Nederland heeft het grootste aantal werkende moeders van Europa, volgens recent onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau. Misschien wel dankzij de zo vaak als achterlijk gekenmerkte cultuur hier, die ruimte biedt om in deeltijd te werken. In Italië stoppen veel meer vrouwen met werken als zij kinderen krijgen. Fulltime werken is daar nog steeds de maatstaf.”
Er hangt een prijskaartje aan als je je baan opzegt, vindt Nicole Orriëns, psychologe en thuisblijfmoeder van vijf kinderen in de leeftijd van vier tot twaalf jaar. „Omdat de maatschappij de opvoeding van kinderen niet als ’werk’ ziet, denk ik dat ik met mijn keuze om thuis te blijven, mijn kansen op een carrière heb geschaad.”
Maar waarom zou je alleen carrière op je werk kunnen maken, vraagt ze zich af. „Ik vind het gebrek aan waardering voor deze vorm van werk onterecht. In plaats van een gat in je cv, zou een periode fulltime moederen juist een aanbeveling moeten zijn. Zo iemand is zeer flexibel, kan goed op onverwachte situaties inspelen, is stressbestendig, besluitvaardig, vlot en een goede organisator.”
Wie in de agenda van Orriëns kijkt, ziet een strak werkschema. In arbeidstermen omschrijft ze haar bezigheden, inclusief een wekelijks werkoverleg met collega-moeders. ,,We bespreken hoe het met onze kinderen gaat, waar we tegen aan lopen en hoe we daarmee om kunnen gaan.” Acht keer per dag wandelt ze – heel bewust – met de kinderen van en naar school. „Zodat ze de dagelijkse beweging meepakken en ook even kunnen afkicken van school.”
Orriëns is geen thuisblijfmoeder in de pure zin van het woord: ze is thuis, maar werkt wel aan haar eigen ontwikkeling – en niet alleen als moeder voor haar kinderen. Op haar website www.hetmoederfront.nl kunnen andere moeders terecht voor informatie en contact met soortgenoten. De eerste verwelkoming wekt de indruk dat het een gezelligheidsclub is (’de koffie staat al voor je klaar!’) maar de boodschap op de site is serieus: het werk dat moeders doen, buitenshuis en binnenshuis, heeft sociale en economische waarde.
„Mensen vragen vaak: ’Werk je er ook nog bij?’ Dat vind ik erg kenmerkend voor de algemene attitude. Zorg geldt niet als werk, maar als ’niets doen’ of ’thuis zitten’. Ik antwoord altijd: ’Ja, ik werk thuis’. Ik erger me soms wel aan de onderliggende veronderstelling dat arbeid alleen werk is als het wordt betaald. Moeders hebben dat zelf ook overgenomen. Ik hoor veel vrouwen zeggen dat ze ’niet werken’.”
Orriëns stimuleert vrouwen op haar site om aan de slag te gaan – en daarvoor hoeft het thuisblijfmoederschap niet opgeofferd te worden. „Thuisblijfmoeders pionieren. Er zijn geen regels, geen structuren, geen functieomschrijvingen. Je creëert je eigen werk, je eigen dag, je eigen leven.” Door thuis te zijn, moet je jezelf juist ontplooien, vindt Orriëns. „Dit pionierselement spreekt me erg aan. Ik vind het zeer kort door de bocht als mensen stellen dat zelfontplooiing alleen mogelijk is in een betaalde baan.”
Het is onzinnig om te stellen dat vrouwen die ’kleine baantjes’ hebben of thuis zijn, zichzelf de kans op zelfontplooiing ontnemen, zegt Fleur Jurgens. „Veel mensen hebben geen leuke baan en zouden dat werk absoluut niet fulltime willen doen. Zelfontplooiing is maar voor zo’n klein elitair groepje weggelegd.”
Als steeds meer vrouwen thuis blijven of een kleine deeltijdbaan nemen, verdwijnen ze steeds meer uit het publieke veld. Toppers in het bedrijfsleven hoef je onder hen niet te zoeken. Maar daar ligt Jurgens niet wakker van. „Waarom zouden we ernaar streven om de top van het bedrijfsleven te bereiken? Er is maar een heel klein percentage van de mannen en vrouwen die dat bereikt en wil bereiken.” Een samenleving met maar weinig zichtbare vrouwelijke helden op topposities is niet zo’n probleem, vindt ze. ,,Het is maar net wat de samenleving belangrijk vindt. De keerzijde van het feministische gedachtengoed is namelijk dat een kwart van de hoogopgeleide vrouwen geen kinderen meer krijgt. Ook het aantal echtscheidingen is enorm toegenomen. De top bereiken vind ik echt niet zaligmakend. Het kan zelfs veel zaligmakender zijn om thuis te zijn als je kinderen uit school komen.”
Het is vloeken in de feministische kerk, maar het irriteert Jurgens dat het hoogste goed, een goede opvoeding van de volgende generatie, vaak wordt gezien als een belemmering van zelfontplooiing. Kinderen opvoeden betekent nu eenmaal dat er offers moeten worden gebracht, door zowel vader als moeder. „Niet alleen vrouwen moeten ’inleveren’. Veel mannen sloven zich enorm uit om hun gezin financieel te kunnen onderhouden.”
Geboren in de jaren zeventig, heeft Jurgens de gevolgen gezien van de ouders die het najagen van het eigen geluk centraal stelden. „Er kwamen stiefkinderen, een nieuwe partner. Uiteindelijk zijn die ouders die zich zonodig moesten ontplooien er niet veel gelukkiger op geworden”, aldus Jurgens. „Ik kom steeds meer mensen van mijn generatie tegen die inzien dat geluk niet uitsluitend bestaat uit het bevredigen van de eigen behoeftes, maar dat je juist bepaalde offers moet brengen om gelukkiger te kunnen worden.”
Droogt de carrière van een thuisblijfmoeder op samen met de vingerverfwerkjes van haar kinderen? Of doe je ook aan zelfontplooiing als je de volgende generatie klaarstoomt voor de maatschappij?
Thuisblijfmoeders verdedigen het moederschap als bewuste én bevredigende keuze. Het beeld van de uitgebluste huisvrouw, die haar loopbaan moedwillig laat versloffen om voor haar kinderen te zorgen, moet eraan.
Ze zetten zich af tegen powervrouwen als publiciste Heleen Mees, die gruwt van het beeld van moeders achter de kinderwagen, alsof ze al van de maatschappelijke ladder zijn gevallen nog voordat ze een enkele tree konden beklimmen.
Fleur Jurgens, journalist en filosoof, is één van hen. Ze schreef onlangs het boek ’Leve de burgertrut’, een pleidooi voor het moederschap – hoewel een deeltijdbaan erbij ook prima is. Ze pleit voor een herwaardering van huiselijke deugden als ’kinderzorg’ en ’wederkerigheid van taken, rechten en plichten’. „Ik zie een minachting voor het moederschap, dat beschouwd wordt als een lastig obstakel voor arbeidsparticipatie. (...) Het is tijd om de burgertrut met haar ’benepen’ gezinswaarden nu eens één keer te verdedigen”, schrijft Jurgens.
Sommige mensen begrepen niks van haar boodschap, vertelt ze. Malou van Hintum, die het boek recenseerde voor de Volkskrant, eindigde haar bespreking met: ’Het boek krijgt dan ook de hilarische afsluiting die het verdient: Gezinsherstel is volksherstel. Chapeau, Fleur Jurgens. Een pracht van een parodie’. Jurgens kijkt een beetje ongelukkig. „De recensent dacht dat het een grap was. Terwijl ik het toch echt serieus meen.”
Moeders hebben het tij niet mee. Financiële afhankelijkheid kan je de kop kosten bij echtscheiding of het overlijden van je partner. Of je valt in een pensioengat. Ook help je niet mee om de gevolgen van de vergrijzing tegen te gaan en je belemmert je eigen carrière. „Ik heb meer moeite met de grote groep inactieven, zo’n twee miljoen in Nederland. Bijvoorbeeld de vijftig-plussers, de pensionado’s die inactief zijn. Als je de hele dag winkelt op de P.C. Hooftstraat, is dat ook een slechte manier om het glazen plafond te doorbreken, maar als vrouwen hun tijd en geld dan willen besteden aan de zorg voor hun huishouden of kinderen, is het opeens problematisch.”
Jurgens vindt het dom om te denken dat vrouwen massaal thuis blijven als een kind geboren is. „Bijna 95 procent van de hoogopgeleide vrouwen blijft werken en zes procent stopt tijdelijk. Nederland heeft het grootste aantal werkende moeders van Europa, volgens recent onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau. Misschien wel dankzij de zo vaak als achterlijk gekenmerkte cultuur hier, die ruimte biedt om in deeltijd te werken. In Italië stoppen veel meer vrouwen met werken als zij kinderen krijgen. Fulltime werken is daar nog steeds de maatstaf.”
Er hangt een prijskaartje aan als je je baan opzegt, vindt Nicole Orriëns, psychologe en thuisblijfmoeder van vijf kinderen in de leeftijd van vier tot twaalf jaar. „Omdat de maatschappij de opvoeding van kinderen niet als ’werk’ ziet, denk ik dat ik met mijn keuze om thuis te blijven, mijn kansen op een carrière heb geschaad.”
Maar waarom zou je alleen carrière op je werk kunnen maken, vraagt ze zich af. „Ik vind het gebrek aan waardering voor deze vorm van werk onterecht. In plaats van een gat in je cv, zou een periode fulltime moederen juist een aanbeveling moeten zijn. Zo iemand is zeer flexibel, kan goed op onverwachte situaties inspelen, is stressbestendig, besluitvaardig, vlot en een goede organisator.”
Wie in de agenda van Orriëns kijkt, ziet een strak werkschema. In arbeidstermen omschrijft ze haar bezigheden, inclusief een wekelijks werkoverleg met collega-moeders. ,,We bespreken hoe het met onze kinderen gaat, waar we tegen aan lopen en hoe we daarmee om kunnen gaan.” Acht keer per dag wandelt ze – heel bewust – met de kinderen van en naar school. „Zodat ze de dagelijkse beweging meepakken en ook even kunnen afkicken van school.”
Orriëns is geen thuisblijfmoeder in de pure zin van het woord: ze is thuis, maar werkt wel aan haar eigen ontwikkeling – en niet alleen als moeder voor haar kinderen. Op haar website www.hetmoederfront.nl kunnen andere moeders terecht voor informatie en contact met soortgenoten. De eerste verwelkoming wekt de indruk dat het een gezelligheidsclub is (’de koffie staat al voor je klaar!’) maar de boodschap op de site is serieus: het werk dat moeders doen, buitenshuis en binnenshuis, heeft sociale en economische waarde.
„Mensen vragen vaak: ’Werk je er ook nog bij?’ Dat vind ik erg kenmerkend voor de algemene attitude. Zorg geldt niet als werk, maar als ’niets doen’ of ’thuis zitten’. Ik antwoord altijd: ’Ja, ik werk thuis’. Ik erger me soms wel aan de onderliggende veronderstelling dat arbeid alleen werk is als het wordt betaald. Moeders hebben dat zelf ook overgenomen. Ik hoor veel vrouwen zeggen dat ze ’niet werken’.”
Orriëns stimuleert vrouwen op haar site om aan de slag te gaan – en daarvoor hoeft het thuisblijfmoederschap niet opgeofferd te worden. „Thuisblijfmoeders pionieren. Er zijn geen regels, geen structuren, geen functieomschrijvingen. Je creëert je eigen werk, je eigen dag, je eigen leven.” Door thuis te zijn, moet je jezelf juist ontplooien, vindt Orriëns. „Dit pionierselement spreekt me erg aan. Ik vind het zeer kort door de bocht als mensen stellen dat zelfontplooiing alleen mogelijk is in een betaalde baan.”
Het is onzinnig om te stellen dat vrouwen die ’kleine baantjes’ hebben of thuis zijn, zichzelf de kans op zelfontplooiing ontnemen, zegt Fleur Jurgens. „Veel mensen hebben geen leuke baan en zouden dat werk absoluut niet fulltime willen doen. Zelfontplooiing is maar voor zo’n klein elitair groepje weggelegd.”
Als steeds meer vrouwen thuis blijven of een kleine deeltijdbaan nemen, verdwijnen ze steeds meer uit het publieke veld. Toppers in het bedrijfsleven hoef je onder hen niet te zoeken. Maar daar ligt Jurgens niet wakker van. „Waarom zouden we ernaar streven om de top van het bedrijfsleven te bereiken? Er is maar een heel klein percentage van de mannen en vrouwen die dat bereikt en wil bereiken.” Een samenleving met maar weinig zichtbare vrouwelijke helden op topposities is niet zo’n probleem, vindt ze. ,,Het is maar net wat de samenleving belangrijk vindt. De keerzijde van het feministische gedachtengoed is namelijk dat een kwart van de hoogopgeleide vrouwen geen kinderen meer krijgt. Ook het aantal echtscheidingen is enorm toegenomen. De top bereiken vind ik echt niet zaligmakend. Het kan zelfs veel zaligmakender zijn om thuis te zijn als je kinderen uit school komen.”
Het is vloeken in de feministische kerk, maar het irriteert Jurgens dat het hoogste goed, een goede opvoeding van de volgende generatie, vaak wordt gezien als een belemmering van zelfontplooiing. Kinderen opvoeden betekent nu eenmaal dat er offers moeten worden gebracht, door zowel vader als moeder. „Niet alleen vrouwen moeten ’inleveren’. Veel mannen sloven zich enorm uit om hun gezin financieel te kunnen onderhouden.”
Geboren in de jaren zeventig, heeft Jurgens de gevolgen gezien van de ouders die het najagen van het eigen geluk centraal stelden. „Er kwamen stiefkinderen, een nieuwe partner. Uiteindelijk zijn die ouders die zich zonodig moesten ontplooien er niet veel gelukkiger op geworden”, aldus Jurgens. „Ik kom steeds meer mensen van mijn generatie tegen die inzien dat geluk niet uitsluitend bestaat uit het bevredigen van de eigen behoeftes, maar dat je juist bepaalde offers moet brengen om gelukkiger te kunnen worden.”
Moeder blijft in deeltijd werken als kinderen ouder worden
Na de geboorte van het eerste kind blijven de meeste moeders actief op de arbeidsmarkt. Het meest populair is de deeltijdbaan van 20 tot 27 uur. Als de kinderen ouder worden is dit maar zelden aanleiding voor moeders om meer uren te gaan werken. De geboorte van het tweede kind heeft minder invloed op het arbeidspatroon
Artikel Cbs
Artikel Cbs
Stop maar met opvoeden,' kopt de Pers
Zeg maar dag tegen Jo Frost en haar 'naughty step'. Het nannytijdperk, waarbij kinderen met discipline en duidelijkheid leren gehoorzamen en anders moeten afkoelen op een strafstoeltje, is passé. Maar voor cursussen waar ouders 'respectvol' met hun kinderen leren omgaan zijn wachtlijsten.
In het artikel worden de bekende Gordoncursussen genoemd en de nieuwe cursus How2Talk2Kids. Jan Dirk van Abshoven die de Gordontraining geeft vindt dat je vooral moet overleggen met je kind. Willen weten hoe je kind in elkaar steekt zodat je hem kunt laten doen wat jij wilt vindt hij een 'hele slechte instelling.' Een uitspraak die, in haar overduidelijke afkeuring, niet erg Gordon-esk is. Ook jammer is zijn taalgebruik: 'En stop die vla ook maar in je reet.'
Behalve overleg spelen humor en het erkennen van het gevoel van je kind een belangrijke rol in deze cursussen. Beide cursussen vinden straffen taboe.
Feitelijk dus niets nieuws onder de zon, maar gewoon oude wijn in nieuwe zakken. Ik word zelf nogal moe van dat politiek/pedagogisch correcte gedoe.
In het artikel worden de bekende Gordoncursussen genoemd en de nieuwe cursus How2Talk2Kids. Jan Dirk van Abshoven die de Gordontraining geeft vindt dat je vooral moet overleggen met je kind. Willen weten hoe je kind in elkaar steekt zodat je hem kunt laten doen wat jij wilt vindt hij een 'hele slechte instelling.' Een uitspraak die, in haar overduidelijke afkeuring, niet erg Gordon-esk is. Ook jammer is zijn taalgebruik: 'En stop die vla ook maar in je reet.'
Behalve overleg spelen humor en het erkennen van het gevoel van je kind een belangrijke rol in deze cursussen. Beide cursussen vinden straffen taboe.
Feitelijk dus niets nieuws onder de zon, maar gewoon oude wijn in nieuwe zakken. Ik word zelf nogal moe van dat politiek/pedagogisch correcte gedoe.
Doe mij maar een portie Zweden, maar dan zonder babysabbatical
In eigen land krijgen Nederlandse vrouwen vaak een slechte pers. Overheid en traditionele feministes bestempelen ze als lui en ambitieloos. Maar volgens een recent onderzoek van het SCP blijkt dat Nederlandse vrouwen wel degelijk heel veel buitenshuis werken, zij het in deeltijd.Nederlandse moeders met jonge kinderen hebben vaker een baan dan moeders in omliggende landen, zo blijkt uit het onderzoek. In Zweden bijvoorbeeld hebben vrouwen een jaar zwangerschapsverlof terwijl Nederlandse vrouwen al snel weer aan de slag gaan! Het verschil zit hem hier in dat Nederlandse moeders in deeltijd blijven werken, terwijl moeders in andere landen vervolgens weer fulltime aan de slag gaan.
Beatrijs Smulders' pleidooi voor een babysabbatical is dus feitelijk niets nieuws, want in Zweden hebben ze het ook. En is het niet juist Zweden dat keer op keer als voorbeeld voor Nederland wordt aangehaald?! Het is dan ook wonderlijk dat Beatrijs zoveel kritiek krijgt op haar voorstel, terwijl Zweden toch altijd wordt voorgehouden als het walhalla voor ouders. Blijkbaar wil de overheid alleen dat deel overnemen dat hen uitkomt, namelijk de volledige arbeidsparticipatie, maar dan zonder het babysabbatical.
Babysabbatical
Val niet in je pensioengat
Moederschap is een grote risicofactor voor armoede op latere leeftijd, omdat vrouwen vaak minder buitenshuis gaan werken of zelfs fulltime moederen. Hierdoor onstaat een pensioengat, en dat kan weer leiden tot 'ongewenste situaties'.
Niet alleen hebben Nederlandse vrouwen een groot pensioengat, bijvoorbeeld door een periode fulltime of parttime moederen, ze beseffen het niet eens. Dat is de uitkomst van een onderzoek in opdracht van Delta Lloyd.
Persbericht Delta Lloyd
Ze geven, in hun persbericht, het sombere voorbeeld van een vrouw geboren in 1979 die jaarlijks een pensioentekort zal hebben van 12.260 euro per jaar. Een situatie die ze had kunnen voorkomen door zich op tijd te laten informeren en maatregelen te nemen, eindigt het voorbeeld vermanend.
Tineke van der Kraan van de FNV Vrouwenbond is blij dat het onderwerp vrouwen en pensioen publiciteit krijgt. Ze zegt te hopen dat vrouwen gaan inzien dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun toekomst, en dat ze maatregelen nemen om 'ongewenste situaties' te voorkomen.
Maar feitelijk is de enige manier om een pensioengat te vermijden fulltime te blijven werken! Wat als je kinderen krijgt en ze wilt verzorgen? De beste maatregel tegen 'ongewenste situaties' lijkt dan om geen kinderen te krijgen, of ze fulltime naar de opvang te brengen.
Kortom, fulltime voor je kinder zorgen komt je duur te staan.
Overigens geeft, van de bezoekers van Het Moederfront, 62% aan wel na te denken over haar pensioen.
Het rapport downloaden
Niet alleen hebben Nederlandse vrouwen een groot pensioengat, bijvoorbeeld door een periode fulltime of parttime moederen, ze beseffen het niet eens. Dat is de uitkomst van een onderzoek in opdracht van Delta Lloyd.
Persbericht Delta Lloyd
Ze geven, in hun persbericht, het sombere voorbeeld van een vrouw geboren in 1979 die jaarlijks een pensioentekort zal hebben van 12.260 euro per jaar. Een situatie die ze had kunnen voorkomen door zich op tijd te laten informeren en maatregelen te nemen, eindigt het voorbeeld vermanend.
Tineke van der Kraan van de FNV Vrouwenbond is blij dat het onderwerp vrouwen en pensioen publiciteit krijgt. Ze zegt te hopen dat vrouwen gaan inzien dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun toekomst, en dat ze maatregelen nemen om 'ongewenste situaties' te voorkomen.
Maar feitelijk is de enige manier om een pensioengat te vermijden fulltime te blijven werken! Wat als je kinderen krijgt en ze wilt verzorgen? De beste maatregel tegen 'ongewenste situaties' lijkt dan om geen kinderen te krijgen, of ze fulltime naar de opvang te brengen.
Kortom, fulltime voor je kinder zorgen komt je duur te staan.
Overigens geeft, van de bezoekers van Het Moederfront, 62% aan wel na te denken over haar pensioen.
Het rapport downloaden
Onderzoek VUB: Thuisblijfmoeders 'verdienen' minimaal 1300 euro per maand!
Als thuisblijfmoeders per uur betaald zouden worden voor hun werk, verdienden ze minimaal 1300 euro per maand! Dit blijkt uit onderzoek van de VUB. Als alle taken van een tbm werden uitgevoerd door 'professionals' dan zou dat 40.000 kosten!
Artikel lezen
Artikel lezen
Ga toch nuggeren!
Nuggers zijn Niet Uitkerings Gerechtigden, en zijn vaak Thuisblijfmoeders. Hoewel ze thuis werken ziet de maatschappij hen als 'non actief'. Het RWI ziet in deze groep een schat aan toekomstige werkneemsters en pleit er daarom voor hun waarde te erkennen. Deze groep is vaak goed opgeleid en relatief jong. Er zijn in Nederland 1,7 miljoen nuggers, waarvan 26% graag een baan wil. Slechts 54.000 staat ingeschreven voor arbeidsbemiddeling bij het CWI.
Het RWI vindt dat werknemers moeten zich soepeler moeten opstellen en nuggers tegemoet komen in hun werkwensen. De vaak gestelde eis van 'recente ervaring' moet daarbij minder zwaar gaan wegen, omdat het nuggers hieraan vaak juist ontbreekt. In het geval van Thuisblijfmoeders omdat jaren zorg en opvoeding niet als werk worden gezien en dus een 'gat in het cv veroorzaken. Om Nuggers over de streep te helpen pleit het RWI voor de mogelijkheid van duo-banen, maar ook werken vanuit huis.
Het RWI vindt dat werknemers moeten zich soepeler moeten opstellen en nuggers tegemoet komen in hun werkwensen. De vaak gestelde eis van 'recente ervaring' moet daarbij minder zwaar gaan wegen, omdat het nuggers hieraan vaak juist ontbreekt. In het geval van Thuisblijfmoeders omdat jaren zorg en opvoeding niet als werk worden gezien en dus een 'gat in het cv veroorzaken. Om Nuggers over de streep te helpen pleit het RWI voor de mogelijkheid van duo-banen, maar ook werken vanuit huis.
Vrouwen hebben drie keuzemogelijkheden
Deja vu (2)
door Anja Meulenbelt
Drie modellen
Grofweg hebben moderne vrouwen drie levensmodellen waaruit ze kunnen kiezen: ze kunnen (Kinneging) hun werk opgeven als ze kinderen krijgen, en fulltime huisvrouw en moeder worden. Ze kunnen (Mees) kiezen voor carriere, wat vaak neerkomt op het afzien van kinderen en soms ook van een partner. En ze kunnen proberen om beide werelden, gezin en werk, met elkaar te combineren. Op dit moment is dat laatste model onder de Nederlandse vrouwen het meest populair. Het betekent wel, in de meeste gevallen, een stapje terug doen in het werk. En zo krijg je het anderhalf kostwinnersgezin, waar Mees en Kinneging zo misprijzend over doen, zij het beide uit diametraal tegenover elkaar staande motieven. Want Kinneging denkt alleen aan de kinderen en niet aan de vrouwen, en Mees denkt alleen aan de vrouwen en niet aan de kinderen.
Emancipatie geslaagd, nu vrouwen iets te kiezen hebben?
Helemaal niet, want het blijft behelpen. Elk model heeft zijn eigen prijskaartje, waar ik nog op kom, en de rekening wordt voornamelijk door vrouwen (en door kinderen) betaald. En er is met die keuzemogeljkheden ook nog iets verloren gegaan. Vroeger konden we zeggen dat het lag aan het patriarchaat, of de mannen, of ‘het systeem’. Nu zeggen ze ons: maar je hebt er toch zelf voor gekozen (voor kinderen, voor carriere, voor de combi). Dan is het ook je eigen schuld als het niet loopt zoals je had gedacht. En nog een terzijde: mijn excuses dat ik het hier vooral heb over heteroseksuelen. Omdat een groot deel van het probleem nu eenmaal gelegen is in de verhoudingen tussen mannen en vrouwen.
Wanneer ik in de lezingen die ik in het verleden veelvuldig heb gegeven over deze drie modellen sprak, was er vaak een man - als er al mannen in de zaal zaten, want emancipatie ging hun natuurlijk niet aan, dat was de zaak van hun vrouw- en die man zei dan verbolgen: ‘vrouwen kunnen tenminste nog kiezen. Ik als man helemaal niet. Ik zou ook wel eens thuis willen zitten.’ Uit dat werkwoord ‘zitten’ konden we meteen opmaken dat hij dat nooit had geprobeerd, thuis blijven met de kinderen en het huishouden, want dan wist hij dat zitten er niet erg bijzat. Maar een punt had hij wel: eigenlijk is het geijkte model voor mannen nog steeds hetzelfde. Je zoekt een zo goed mogelijke baan, je verdient voor je gezin zo veel mogelijk geld, je zoekt daar een leuke vrouw bij, en die doet dan het leeuwendeel van het huishouden en de zorg voor de kinderen, al of niet naast een halve baan. Het is wel een beetje veranderd: meer vaders besteden gemiddeld een beetje meer tijd aan de kinderen, liefst in het weekeinde, en ze doen ook een beetje meer in het huishouden. Maar het houdt nog steeds niets over, de heterostellen waarbij het werkelijk eerlijk is verdeeld zijn nog altijd, statistisch gezien, een kleine groep. Laat staan een rolverdeling waarbij de man fungeert als ondersteuning bij de carriere van zijn vrouw. Dit is dus het punt: dat ene model waar die man over klaagt is nu net het model dat voor verreweg de meeste vrouwen niet eens haalbaar is: zelf aan het werk gaan en de kinderen overlaten aan je partner. Het model van meneer Kinneging, maar nu met mevrouw Kinneging in de hoofdrol.
De prijskaartjes van de drie mogelijke keuzes.
Daar moet ik meteen een kanttekening bij maken, want zo vrij is die keuze natuurlijk niet altijd. Veel vrouwen voeden alleen hun kinderen op, niet omdat ze daarvoor kozen, maar omdat er niets anders opzit. Veel vrouwen komen niet aan het werk, niet omdat ze niet willen maar omdat ze geen werk krijgen, vanwege een handicap, ziekte of leeftijd of een onderbreking in de loopbaan. Sommige vrouwen hebben geen kinderen, een deel omdat ze die niet willen, maar soms ook vanwege geen partner of een andere reden. Veel vrouwen hadden graag een eerlijke verdeling van zorg en werk gehad, maar krijgen dat in hun relatie niet voor elkaar en leggen zich er maar bij neer. Maar het gaat om nog iets anders: elk model heeft zijn eigen bezwaren en aan elk model hangt een prijskaartje.
Moeder en huisvrouw
Model 1. De fulltime moeder en huisvrouw.
Dit nog even vooraf: het is feministes vaak kwalijk genomen dat ze neerkeken op huishouden en kinderen verzorgen, en voor sommigen gaat dat ook op. Mees vind in ieder geval dat andere vrouwen dat maar moeten doen. Alsof emancipatie alleen maar hetzelfde is als aan het werk en nog meer aan het werk, en vooral zo ver mogelijk door naar de top. Alsof kinderen grootbrengen niet minstens zo’n maatschappelijke bijdrage is als het geld in de schatkist aandragen. Ik hoor dus niet bij de feministes die op kinderzorg en huishouden neer kijken, maar we weten wel wat de nadelen en risico’s zijn van fulltime huisvrouwschap. Die zijn vele jaren geleden al beschreven door Betty Friedan. De meeste vrouwen worden er gek van. De meeste mannen ook, maar die kijken meestal wel uit.
Destijds, lang geleden, werd het als een vanzelfsprekende vrouwelijke eigenschap gezien, dat thuisblijven met de kinderen het heerlijkste en het vrouwelijkste was dat vrouwen konden doen. Het hoorde ons van nature goed af te gaan, en wie er depressief van werd had kennelijk moeite met haar vrouwelijkheid. Want massa’s vrouwen werden er depressief van. Wat Friedan beschreef als ‘de ziekte zonder naam’ werd door miljoenen vrouwen herkend, en was voor velen het begin van de nieuwe emancipatiebeweging.
Het huisvrouwenbestaan brengt isolement met zich mee, het doet maar een beroep op een deel van de capaciteiten van vrouwen, het bestaat voor een groot deel uit steeds herhaalde handelingen, die bovendien vooral gezien worden als je ze niet doet. Je kunt van de aardigste echtgenoot niet verwachten dat hij elke keer weer uitroept, schat, wat glanst de vloer weer prachtig. Het is grotendeels onzichtbaar werk, het versnippert je tijd. Kinderen meemaken is fantastisch, maar als dat dagenlang zowat je enige gezelschap is gaat er toch meestal iets niet goed. Veel vrouwen krijgen het gevoel te verpieteren, en hun identiteit te verliezen, wanneer ze alleen maar de vrouw van en de moeder van zijn. En dan is er nog de economische afhankelijkheid, die zich vooral uit als een vrouw alleen komt te staan, wat bij een op de drie ook gebeurt. Bijvoorbeeld omdat meneer Kinneging opeens een vrouw die niet jarenlang thuis is gebleven aantrekkelijker gaat vinden en aan een tweede mevrouw Kinneging gaat beginnen.
De prijs voor model 1 is dus nogal hoog. Wat niet wil zeggen dat er niet ook vrouwen bestaan die deze rol op het lijf is geschreven, en die niets liever doen. Ik ken ze alleen niet.
De carriere
Dan is er het model Mees. Model 2. De carriere. Een carriere kost meestal meer dan een gewone werkweek. Neem je die serieus dan is er voor kinderen niet meer veel ruimte - als je een vrouw bent tenminste. Voor vrouwen met een hoge opleiding, die geen kinderen willen of al uit de kinderen zijn is dit misschien het leukste wat ze kunnen doen. Vrouwen die geen kinderen willen zijn er. Het is een legitieme keuze. Toch betalen ook deze vrouwen een prijs. Een man met een carriere kan meestal rekenen op de emotionele en praktische ondersteuning van een vrouw. Vrouwen met een carriere maar zelden. Je moet dus hoe dan ook voor hetzelfde resultaat harder werken dan een man. Het is zelfs de vraag of het je uberhaupt lukt om een aardige relatie te onderhouden, want mannen zijn gemiddeld niet bereid om voor vrouwen te doen wat vrouwen - gemiddeld - wel voor mannen doen. Nu kun je natuurlijk werk hebben dat veel voldoening geeft en veel sociale contacten oplevert. Maar ik ken ook de vrouwen - ik zei al dat ik les gaf in de verslavingszorg - die last hadden van wat ze de vrijdagavonddip noemde. Kwam je na een week hard werken thuis. Dacht je nog, heerlijk, een vrij weekeinde. Maar tja. Dan was er niks. Want alles wat je graag wilde aan gezelligheid, en de geur van lekker eten, moest je eerst zelf organiseren. Er waren toen aparte cursussen voor succesvolle vrouwen die dan maar naar de fles grepen.
Sommige van de carrierevrouwen hebben misschien wel een partner. En samen veel geld waardoor ze veel uit eten kunnen, hun kleren naar de stomerij kunnen brengen, een werkster in kunnen huren. Misschien hebben die het wel reuze naar hun zin, samen. Maar er zijn ook diensten die je niet kunt kopen, en dat is emotionele steun. Er zijn mannen die daar erg goed in zijn. Maar zoals mijn moeder al wat mismoedig zei: ‘er zijn wel aardige mannen maar er zijn er niet genoeg voor ons allemaal.’ De gemiddelde man vraagt meer zorg dan hij inbrengt. Dus daar hoeven de meeste carrierevrouwen het niet voor te doen. Nog afgezien van het feit dat de meeste mannen het liefst een vrouw hebben op wie ze teder neer kunnen kijken en die er voor hem is als hij moe van zijn werk thuiskomt.
Ook hier weer: misschien zijn er wel vrouwen die het prima doen in zo’n model. Niets liever. Lekker geen kinderen. En geen partner, ach, dan heb je toch fijn tijd voor andere dingen. Kun je het weekeinde toch lekker doorwerken en doorzakken met vriendinnen die ook geen gezin hebben?
De combi
En dan zijn er de vrouwen die proberen die twee werelden met elkaar te combineren. Model 3: de combi. Die het beste willen van beide werelden. Leuk gezin. Leuk werk. Sommige vrouwen lukt dat verbazingwekkend goed. Maar ze krijgen behalve het beste van twee werelden ook de problemen van twee kanten. Het zijn vaak experts in schuldgevoel, want ze mogen dagelijks kiezen waar ze zich liever schuldig voelen, op hun werk, omdat ze hun kind dat eigenlijk al een beetje ziek was toch naar school lieten gaan, of tegenover hun werk, omdat ze met dat kind thuis zijn gebleven. Het zijn ook de vrouwen die volgens onderzoek het minste toekomen aan dat kostbare genotsmiddel: slaap. Het zijn de vrouwen die een fiks deel van hun tijd bezig zijn met regelen, want het arbeidsbestel is nog steeds niet werkelijk ingesteld op mensen die kinderen te verzorgen hebben, en de wereld van het gezin niet op mensen die werken. Denk aan schooltijden. Denk aan thuis moeten zijn voor leveranciers. Nu hebben mensen die met een anderhalf kostwinnersmodel voldoende verdienen voor hulp, opvang en twee auto’s het natuurlijk weer een beetje makkelijker, maar in heel veel gevallen is daar gewoon niet genoeg geld voor. En dan is het schipperen. Het is dan ook niet voor niets dat vrouwen in de periode dat ze kinderen hebben vaker achteruit gaan in status en verdiensten, terwijl mannen met kinderen er vaker meer gaan verdienen en hogerop komen. Want is het niet te doen, is een kind te vaak ziek, is het werk te ver weg, raakt een vrouw overspannen en oververmoeid, dan is zij het meestal die minder gaat werken of er -tijdelijk, hoopt ze - helemaal mee ophoudt. En dan verspeelt ze haar plaats op de arbeidsmarkt, want vijf jaar moederschap doet niets voor je cv.
Kortom. Wie vind dat ik overdrijf en doe alsof alle vrouwen ongelukkig zijn krijgt van mij meteen gelijk. Ik overdrijf van harte. Maar in plaats van met elkaar te kissebissen welke vrouw de ware feministe is, zouden we een stuk eerlijker zijn als we toegaven dat het voor veel vrouwen nog steeds een boel geschipper is, en dat je voor elke keuze ook een prijs betaalt. Want zover zijn we gekomen: de problemen zijn niet opgelost maar we mogen nu wel zelf kiezen welk probleem we het liefste hebben. En redden we het daar niet mee of valt het tegen, dan zegt iedereen, je moest toch zo nodig (carriere maken, thuis blijven, kinderen en werk)
Hoewel er vrouwen zijn die behoorlijk gelukkig zijn met het leven dat ze hebben gekozen, of waar ze in terecht zijn gekomen, altijd nog leuker dan dat van hun moeders, heeft het heel weinig zin om elkaar daarop aan te gaan kijken. Ik vind het misprijzen van Mees op vrouwen die niet voor haar model kiezen geheel misplaatst en in het geheel niet feministisch want buitengewoon onsolidair ook nog. Laat haar vooral doen wat zij wil doen. Maar laten we erkennen dat er geen ideale oplossingen zijn. Voor de meeste vrouwen niet. Want als mij weer eens gevraagd wordt hoe vrouwen er in zouden kunnen slagen om gezin en werk met elkaar te verenigen dan zeg ik: niet. Zolang het nog steeds geformuleerd wordt als een probleem waar vrouwen maar een oplossing voor moeten vinden en niet erkend wordt dat zowel betaald werk als zorg voor kinderen niet een vrouwenkwestie maar een mensenzaak zijn. En niet alleen een individuele keuze maar een zaak waar de hele maatschappij mee te maken heeft.
Anja's blog
Met vriendelijk dank aan Anja dat we dit artikel mochten plaatsen!
door Anja Meulenbelt
Drie modellen
Grofweg hebben moderne vrouwen drie levensmodellen waaruit ze kunnen kiezen: ze kunnen (Kinneging) hun werk opgeven als ze kinderen krijgen, en fulltime huisvrouw en moeder worden. Ze kunnen (Mees) kiezen voor carriere, wat vaak neerkomt op het afzien van kinderen en soms ook van een partner. En ze kunnen proberen om beide werelden, gezin en werk, met elkaar te combineren. Op dit moment is dat laatste model onder de Nederlandse vrouwen het meest populair. Het betekent wel, in de meeste gevallen, een stapje terug doen in het werk. En zo krijg je het anderhalf kostwinnersgezin, waar Mees en Kinneging zo misprijzend over doen, zij het beide uit diametraal tegenover elkaar staande motieven. Want Kinneging denkt alleen aan de kinderen en niet aan de vrouwen, en Mees denkt alleen aan de vrouwen en niet aan de kinderen.
Emancipatie geslaagd, nu vrouwen iets te kiezen hebben?
Helemaal niet, want het blijft behelpen. Elk model heeft zijn eigen prijskaartje, waar ik nog op kom, en de rekening wordt voornamelijk door vrouwen (en door kinderen) betaald. En er is met die keuzemogeljkheden ook nog iets verloren gegaan. Vroeger konden we zeggen dat het lag aan het patriarchaat, of de mannen, of ‘het systeem’. Nu zeggen ze ons: maar je hebt er toch zelf voor gekozen (voor kinderen, voor carriere, voor de combi). Dan is het ook je eigen schuld als het niet loopt zoals je had gedacht. En nog een terzijde: mijn excuses dat ik het hier vooral heb over heteroseksuelen. Omdat een groot deel van het probleem nu eenmaal gelegen is in de verhoudingen tussen mannen en vrouwen.
Wanneer ik in de lezingen die ik in het verleden veelvuldig heb gegeven over deze drie modellen sprak, was er vaak een man - als er al mannen in de zaal zaten, want emancipatie ging hun natuurlijk niet aan, dat was de zaak van hun vrouw- en die man zei dan verbolgen: ‘vrouwen kunnen tenminste nog kiezen. Ik als man helemaal niet. Ik zou ook wel eens thuis willen zitten.’ Uit dat werkwoord ‘zitten’ konden we meteen opmaken dat hij dat nooit had geprobeerd, thuis blijven met de kinderen en het huishouden, want dan wist hij dat zitten er niet erg bijzat. Maar een punt had hij wel: eigenlijk is het geijkte model voor mannen nog steeds hetzelfde. Je zoekt een zo goed mogelijke baan, je verdient voor je gezin zo veel mogelijk geld, je zoekt daar een leuke vrouw bij, en die doet dan het leeuwendeel van het huishouden en de zorg voor de kinderen, al of niet naast een halve baan. Het is wel een beetje veranderd: meer vaders besteden gemiddeld een beetje meer tijd aan de kinderen, liefst in het weekeinde, en ze doen ook een beetje meer in het huishouden. Maar het houdt nog steeds niets over, de heterostellen waarbij het werkelijk eerlijk is verdeeld zijn nog altijd, statistisch gezien, een kleine groep. Laat staan een rolverdeling waarbij de man fungeert als ondersteuning bij de carriere van zijn vrouw. Dit is dus het punt: dat ene model waar die man over klaagt is nu net het model dat voor verreweg de meeste vrouwen niet eens haalbaar is: zelf aan het werk gaan en de kinderen overlaten aan je partner. Het model van meneer Kinneging, maar nu met mevrouw Kinneging in de hoofdrol.
De prijskaartjes van de drie mogelijke keuzes.
Daar moet ik meteen een kanttekening bij maken, want zo vrij is die keuze natuurlijk niet altijd. Veel vrouwen voeden alleen hun kinderen op, niet omdat ze daarvoor kozen, maar omdat er niets anders opzit. Veel vrouwen komen niet aan het werk, niet omdat ze niet willen maar omdat ze geen werk krijgen, vanwege een handicap, ziekte of leeftijd of een onderbreking in de loopbaan. Sommige vrouwen hebben geen kinderen, een deel omdat ze die niet willen, maar soms ook vanwege geen partner of een andere reden. Veel vrouwen hadden graag een eerlijke verdeling van zorg en werk gehad, maar krijgen dat in hun relatie niet voor elkaar en leggen zich er maar bij neer. Maar het gaat om nog iets anders: elk model heeft zijn eigen bezwaren en aan elk model hangt een prijskaartje.
Moeder en huisvrouw
Model 1. De fulltime moeder en huisvrouw.
Dit nog even vooraf: het is feministes vaak kwalijk genomen dat ze neerkeken op huishouden en kinderen verzorgen, en voor sommigen gaat dat ook op. Mees vind in ieder geval dat andere vrouwen dat maar moeten doen. Alsof emancipatie alleen maar hetzelfde is als aan het werk en nog meer aan het werk, en vooral zo ver mogelijk door naar de top. Alsof kinderen grootbrengen niet minstens zo’n maatschappelijke bijdrage is als het geld in de schatkist aandragen. Ik hoor dus niet bij de feministes die op kinderzorg en huishouden neer kijken, maar we weten wel wat de nadelen en risico’s zijn van fulltime huisvrouwschap. Die zijn vele jaren geleden al beschreven door Betty Friedan. De meeste vrouwen worden er gek van. De meeste mannen ook, maar die kijken meestal wel uit.
Destijds, lang geleden, werd het als een vanzelfsprekende vrouwelijke eigenschap gezien, dat thuisblijven met de kinderen het heerlijkste en het vrouwelijkste was dat vrouwen konden doen. Het hoorde ons van nature goed af te gaan, en wie er depressief van werd had kennelijk moeite met haar vrouwelijkheid. Want massa’s vrouwen werden er depressief van. Wat Friedan beschreef als ‘de ziekte zonder naam’ werd door miljoenen vrouwen herkend, en was voor velen het begin van de nieuwe emancipatiebeweging.
Het huisvrouwenbestaan brengt isolement met zich mee, het doet maar een beroep op een deel van de capaciteiten van vrouwen, het bestaat voor een groot deel uit steeds herhaalde handelingen, die bovendien vooral gezien worden als je ze niet doet. Je kunt van de aardigste echtgenoot niet verwachten dat hij elke keer weer uitroept, schat, wat glanst de vloer weer prachtig. Het is grotendeels onzichtbaar werk, het versnippert je tijd. Kinderen meemaken is fantastisch, maar als dat dagenlang zowat je enige gezelschap is gaat er toch meestal iets niet goed. Veel vrouwen krijgen het gevoel te verpieteren, en hun identiteit te verliezen, wanneer ze alleen maar de vrouw van en de moeder van zijn. En dan is er nog de economische afhankelijkheid, die zich vooral uit als een vrouw alleen komt te staan, wat bij een op de drie ook gebeurt. Bijvoorbeeld omdat meneer Kinneging opeens een vrouw die niet jarenlang thuis is gebleven aantrekkelijker gaat vinden en aan een tweede mevrouw Kinneging gaat beginnen.
De prijs voor model 1 is dus nogal hoog. Wat niet wil zeggen dat er niet ook vrouwen bestaan die deze rol op het lijf is geschreven, en die niets liever doen. Ik ken ze alleen niet.
De carriere
Dan is er het model Mees. Model 2. De carriere. Een carriere kost meestal meer dan een gewone werkweek. Neem je die serieus dan is er voor kinderen niet meer veel ruimte - als je een vrouw bent tenminste. Voor vrouwen met een hoge opleiding, die geen kinderen willen of al uit de kinderen zijn is dit misschien het leukste wat ze kunnen doen. Vrouwen die geen kinderen willen zijn er. Het is een legitieme keuze. Toch betalen ook deze vrouwen een prijs. Een man met een carriere kan meestal rekenen op de emotionele en praktische ondersteuning van een vrouw. Vrouwen met een carriere maar zelden. Je moet dus hoe dan ook voor hetzelfde resultaat harder werken dan een man. Het is zelfs de vraag of het je uberhaupt lukt om een aardige relatie te onderhouden, want mannen zijn gemiddeld niet bereid om voor vrouwen te doen wat vrouwen - gemiddeld - wel voor mannen doen. Nu kun je natuurlijk werk hebben dat veel voldoening geeft en veel sociale contacten oplevert. Maar ik ken ook de vrouwen - ik zei al dat ik les gaf in de verslavingszorg - die last hadden van wat ze de vrijdagavonddip noemde. Kwam je na een week hard werken thuis. Dacht je nog, heerlijk, een vrij weekeinde. Maar tja. Dan was er niks. Want alles wat je graag wilde aan gezelligheid, en de geur van lekker eten, moest je eerst zelf organiseren. Er waren toen aparte cursussen voor succesvolle vrouwen die dan maar naar de fles grepen.
Sommige van de carrierevrouwen hebben misschien wel een partner. En samen veel geld waardoor ze veel uit eten kunnen, hun kleren naar de stomerij kunnen brengen, een werkster in kunnen huren. Misschien hebben die het wel reuze naar hun zin, samen. Maar er zijn ook diensten die je niet kunt kopen, en dat is emotionele steun. Er zijn mannen die daar erg goed in zijn. Maar zoals mijn moeder al wat mismoedig zei: ‘er zijn wel aardige mannen maar er zijn er niet genoeg voor ons allemaal.’ De gemiddelde man vraagt meer zorg dan hij inbrengt. Dus daar hoeven de meeste carrierevrouwen het niet voor te doen. Nog afgezien van het feit dat de meeste mannen het liefst een vrouw hebben op wie ze teder neer kunnen kijken en die er voor hem is als hij moe van zijn werk thuiskomt.
Ook hier weer: misschien zijn er wel vrouwen die het prima doen in zo’n model. Niets liever. Lekker geen kinderen. En geen partner, ach, dan heb je toch fijn tijd voor andere dingen. Kun je het weekeinde toch lekker doorwerken en doorzakken met vriendinnen die ook geen gezin hebben?
De combi
En dan zijn er de vrouwen die proberen die twee werelden met elkaar te combineren. Model 3: de combi. Die het beste willen van beide werelden. Leuk gezin. Leuk werk. Sommige vrouwen lukt dat verbazingwekkend goed. Maar ze krijgen behalve het beste van twee werelden ook de problemen van twee kanten. Het zijn vaak experts in schuldgevoel, want ze mogen dagelijks kiezen waar ze zich liever schuldig voelen, op hun werk, omdat ze hun kind dat eigenlijk al een beetje ziek was toch naar school lieten gaan, of tegenover hun werk, omdat ze met dat kind thuis zijn gebleven. Het zijn ook de vrouwen die volgens onderzoek het minste toekomen aan dat kostbare genotsmiddel: slaap. Het zijn de vrouwen die een fiks deel van hun tijd bezig zijn met regelen, want het arbeidsbestel is nog steeds niet werkelijk ingesteld op mensen die kinderen te verzorgen hebben, en de wereld van het gezin niet op mensen die werken. Denk aan schooltijden. Denk aan thuis moeten zijn voor leveranciers. Nu hebben mensen die met een anderhalf kostwinnersmodel voldoende verdienen voor hulp, opvang en twee auto’s het natuurlijk weer een beetje makkelijker, maar in heel veel gevallen is daar gewoon niet genoeg geld voor. En dan is het schipperen. Het is dan ook niet voor niets dat vrouwen in de periode dat ze kinderen hebben vaker achteruit gaan in status en verdiensten, terwijl mannen met kinderen er vaker meer gaan verdienen en hogerop komen. Want is het niet te doen, is een kind te vaak ziek, is het werk te ver weg, raakt een vrouw overspannen en oververmoeid, dan is zij het meestal die minder gaat werken of er -tijdelijk, hoopt ze - helemaal mee ophoudt. En dan verspeelt ze haar plaats op de arbeidsmarkt, want vijf jaar moederschap doet niets voor je cv.
Kortom. Wie vind dat ik overdrijf en doe alsof alle vrouwen ongelukkig zijn krijgt van mij meteen gelijk. Ik overdrijf van harte. Maar in plaats van met elkaar te kissebissen welke vrouw de ware feministe is, zouden we een stuk eerlijker zijn als we toegaven dat het voor veel vrouwen nog steeds een boel geschipper is, en dat je voor elke keuze ook een prijs betaalt. Want zover zijn we gekomen: de problemen zijn niet opgelost maar we mogen nu wel zelf kiezen welk probleem we het liefste hebben. En redden we het daar niet mee of valt het tegen, dan zegt iedereen, je moest toch zo nodig (carriere maken, thuis blijven, kinderen en werk)
Hoewel er vrouwen zijn die behoorlijk gelukkig zijn met het leven dat ze hebben gekozen, of waar ze in terecht zijn gekomen, altijd nog leuker dan dat van hun moeders, heeft het heel weinig zin om elkaar daarop aan te gaan kijken. Ik vind het misprijzen van Mees op vrouwen die niet voor haar model kiezen geheel misplaatst en in het geheel niet feministisch want buitengewoon onsolidair ook nog. Laat haar vooral doen wat zij wil doen. Maar laten we erkennen dat er geen ideale oplossingen zijn. Voor de meeste vrouwen niet. Want als mij weer eens gevraagd wordt hoe vrouwen er in zouden kunnen slagen om gezin en werk met elkaar te verenigen dan zeg ik: niet. Zolang het nog steeds geformuleerd wordt als een probleem waar vrouwen maar een oplossing voor moeten vinden en niet erkend wordt dat zowel betaald werk als zorg voor kinderen niet een vrouwenkwestie maar een mensenzaak zijn. En niet alleen een individuele keuze maar een zaak waar de hele maatschappij mee te maken heeft.
Anja's blog
Met vriendelijk dank aan Anja dat we dit artikel mochten plaatsen!
Liesbeth Wytze: "Powerfeministen: laat andere vrouwen met rust!"
"Het lastige van vrouwen is dat ze kinderen krijgen en daarvoor willen zorgen, vooral wanneer die kinderen klein zijn. Dat is geen culturele kwestie, maar een biologische drang, zo sterk dat je je er bijna niet tegen kunt verzetten. En waarom zou je ook?"
Liesbeths blog
Zorgen voor kinderen is meer dan babysitten
Sue Palmer auteur van Toxic Childhood schreef naar het Engelse dagblad The Evening Standard. Volgens haar heeft de Engelse overheid in haar haast iedereen de arbeidsmarkt op te jagen, zorg voor kinderen verward met babysitten. Sue Palmer vindt dat we ons moeten realiseren dat zorgen voor kinderen een serieuze, sociaal essentiële baan is.
Wie zorgt er voor de kinderen?
De massale uittocht van vrouwen uit huis en haard is volgens Sue Palmer een onherroepelijk feit. Als gevolg van de culturele revolutie werkt nu tussen de 40% en 80% van de vrouwen buitenshuis. En dat worden er alleen maar meer. Maar juist toen vrouwen heel hard het huis uitrenden ontdekten wetenschappers hun essentiële bijdrage aan de vorming van het kind tot evenwichtige volwassene. Een typisch geval van "You don't know what you've got, until it's gone."
Wat ontdekten ze dan?
Juist in de eerste drie levensjaren worden cruciale verbindingen in de hersenen gelegd. Die verbindingen liggen vooral in hersengebieden die belangrijk zijn voor concentratie, plannen, zelfbeheersing en empathie. Eén-op-éen-zorg is daarbij een belangrijk element. Vanwege deze kwetsbaarheid, vraagt Sue Palmer zich daarom af: "Wie zorgt er voor de kinderen?'.
Je kunt deze vraag beantwoorden vanuit twee verschillende perspectieven
het perspectief van het kind: wat heeft een kind nodig?
politieke en economische perspectieven: wat hebben de ouders en de werkgevers nodig.
Volgens Sue Palmer neemt het beste antwoord op de vraag "Wie zorgt ervoor de kinderen?" beide perspectieven in overweging.
Kinderopvang wereldwijd: gekwalificeerde zorg en babysitten
Wereldwijd constateert Sue Palmer dat landen met een lange traditie met 'werkende' moeders het belang van het kind en de politieke en economische perspectieven het beste combineren. Landen waarin traditioneel een Moederschapsideologie heerst(e), maken er echter een potje van: de kinderopvang is rommelig en wisselend van kwaliteit. Sue Palmer vindt het opvallend dat juist de economisch meest succesvolle landen slecht georganiseerde kinderopvang hebben, namelijk VS, Japan, Dl en Engeland. Voor de politici van de Grote Vier ligt de prioriteit w.b. kinderopvang duidelijk bij de werkgevers en werknemers.
Duh.
Volgens Sue Palmer moet kinderopvang van goede kwaliteit zijn, en niet worden gezien als iets wat iedereen wel kan. Hoe beter gekwalificeerd de persoon die je kind opvangt hoe beter. Weinig nieuws onder de zon eigenlijk.
Oost, West, Thuis Best, Zoals het klokje thuis tikt, tekt het nergens, Eigen haard is goud waard
In het algemeen geldt volgens Sue Palmer: Oost, west, thuis best. De eerste anderhalf jaar van zijn leven kan het kind het best worden verzorgd door zijn beide ouders thuis. Deze visie wordt ondersteund door neurologisch onderzoek: Liefdevolle 1-op-1-verzorging is de sleutel tot het ontstaan van gelukkige, evenwichtige volwassenen. Pas vanaf hun derde profiteren kinderen van perioden buitenshuis!
Kinderopvang ≠ babysitten
Wanneer kinderopvang toch nodig is, vanwege financiën en persoonlijke depressie* omdat je helemaal niet goed wordt van hele dagen bij je kind zijn, dan is hoge kwaliteit cruciaal. En hoe jonger het kind, hoe belangrijker dat de kwaliteit goed is. Sue Palmer benadrukt dat veel politici schijnen te denken dat kinderopvang hetzelfde is als babysitten, maar kinderopvang vraagt om expertise. Er zijn aanwijzingen dat opvang negatieve gevolgen heeft voor de emotionele ontwikkeling. Helaas is daar weinig onderzoek naar gedaan omdat dit moeilijk te meten is. W.b. cognitieive ontwikkeling lijkt kinderopvang geen schadelijke consequenties te hebben. Maar kinderexpert Penelope Leach waarschuwt: cognitieve achterstand kun je inhalen, maar emotionele achterstand niet.
Interessant: Het Broeikaskind!
In de jaren 80 van de vorige eeuw bleek in een beroemd neurowetenschappelijk expeirment dat ratten die gestimuleerd werden zich beter ontwikkelden dan ratten die aan hun lot werden overgelaten. Dit leidde tot het Broeikaskind! Ambitieuze ouders probeerden hun kinderen zoveel mogelijk te stimuleren om zo hun ontwikkeling te verbeteren en te versnellen.
In de VS zijn peuterspeelzalen en creches waar 2-en 3-jarigen cursussen krijgen in taal, wiskunde, logica en muziek. Ondertussen is alweer gebleken dat zoveel druk eerder schaadt dan baat.
Wie zorgt er voor de kinderen?
De massale uittocht van vrouwen uit huis en haard is volgens Sue Palmer een onherroepelijk feit. Als gevolg van de culturele revolutie werkt nu tussen de 40% en 80% van de vrouwen buitenshuis. En dat worden er alleen maar meer. Maar juist toen vrouwen heel hard het huis uitrenden ontdekten wetenschappers hun essentiële bijdrage aan de vorming van het kind tot evenwichtige volwassene. Een typisch geval van "You don't know what you've got, until it's gone."
Wat ontdekten ze dan?
Juist in de eerste drie levensjaren worden cruciale verbindingen in de hersenen gelegd. Die verbindingen liggen vooral in hersengebieden die belangrijk zijn voor concentratie, plannen, zelfbeheersing en empathie. Eén-op-éen-zorg is daarbij een belangrijk element. Vanwege deze kwetsbaarheid, vraagt Sue Palmer zich daarom af: "Wie zorgt er voor de kinderen?'.
Je kunt deze vraag beantwoorden vanuit twee verschillende perspectieven
het perspectief van het kind: wat heeft een kind nodig?
politieke en economische perspectieven: wat hebben de ouders en de werkgevers nodig.
Volgens Sue Palmer neemt het beste antwoord op de vraag "Wie zorgt ervoor de kinderen?" beide perspectieven in overweging.
Kinderopvang wereldwijd: gekwalificeerde zorg en babysitten
Wereldwijd constateert Sue Palmer dat landen met een lange traditie met 'werkende' moeders het belang van het kind en de politieke en economische perspectieven het beste combineren. Landen waarin traditioneel een Moederschapsideologie heerst(e), maken er echter een potje van: de kinderopvang is rommelig en wisselend van kwaliteit. Sue Palmer vindt het opvallend dat juist de economisch meest succesvolle landen slecht georganiseerde kinderopvang hebben, namelijk VS, Japan, Dl en Engeland. Voor de politici van de Grote Vier ligt de prioriteit w.b. kinderopvang duidelijk bij de werkgevers en werknemers.
Duh.
Volgens Sue Palmer moet kinderopvang van goede kwaliteit zijn, en niet worden gezien als iets wat iedereen wel kan. Hoe beter gekwalificeerd de persoon die je kind opvangt hoe beter. Weinig nieuws onder de zon eigenlijk.
Oost, West, Thuis Best, Zoals het klokje thuis tikt, tekt het nergens, Eigen haard is goud waard
In het algemeen geldt volgens Sue Palmer: Oost, west, thuis best. De eerste anderhalf jaar van zijn leven kan het kind het best worden verzorgd door zijn beide ouders thuis. Deze visie wordt ondersteund door neurologisch onderzoek: Liefdevolle 1-op-1-verzorging is de sleutel tot het ontstaan van gelukkige, evenwichtige volwassenen. Pas vanaf hun derde profiteren kinderen van perioden buitenshuis!
Kinderopvang ≠ babysitten
Wanneer kinderopvang toch nodig is, vanwege financiën en persoonlijke depressie* omdat je helemaal niet goed wordt van hele dagen bij je kind zijn, dan is hoge kwaliteit cruciaal. En hoe jonger het kind, hoe belangrijker dat de kwaliteit goed is. Sue Palmer benadrukt dat veel politici schijnen te denken dat kinderopvang hetzelfde is als babysitten, maar kinderopvang vraagt om expertise. Er zijn aanwijzingen dat opvang negatieve gevolgen heeft voor de emotionele ontwikkeling. Helaas is daar weinig onderzoek naar gedaan omdat dit moeilijk te meten is. W.b. cognitieive ontwikkeling lijkt kinderopvang geen schadelijke consequenties te hebben. Maar kinderexpert Penelope Leach waarschuwt: cognitieve achterstand kun je inhalen, maar emotionele achterstand niet.
Interessant: Het Broeikaskind!
In de jaren 80 van de vorige eeuw bleek in een beroemd neurowetenschappelijk expeirment dat ratten die gestimuleerd werden zich beter ontwikkelden dan ratten die aan hun lot werden overgelaten. Dit leidde tot het Broeikaskind! Ambitieuze ouders probeerden hun kinderen zoveel mogelijk te stimuleren om zo hun ontwikkeling te verbeteren en te versnellen.
In de VS zijn peuterspeelzalen en creches waar 2-en 3-jarigen cursussen krijgen in taal, wiskunde, logica en muziek. Ondertussen is alweer gebleken dat zoveel druk eerder schaadt dan baat.
Opvoedgoeroe Anna Wahlgren: neem geen voorbeeld aan Zweden!
'Wie neemt er nou een voorbeeld aan een land dat het gezin als een obstakel ziet?' Anna pleit ervoor dat kinderen een echt 'thuis' hebben en dat er minimiaal 1 persoon van het gezin thuis is. 'Alles beter dan een crèche waar de kinderen vijf hele dagen per week omringd woren door hun leeftijdsgenoten en veel lawaai (...)'
Artikel in de J/M
Artikel in de J/M
Goede moeder verdient geld
door Marianne Janssen
Bron: Telegraaf
Hoogleraar Saskia Keuzenkamp zegt dat het helemaal niet goed is voor het kind als moeder fulltime moederen. ‘Een goede moeder verdient geld’ is haar mening.
Vraag een thuisblijfmoeder waarom zij geen betaalde baan heeft, en de woorden van moederliefde rollen haar uit de mond. Een thuisblijfmoeder blijft thuis omdat het zo goed voor haar kind is, omdat zij thuis veiligheid, gezelligheid, geborgenheid en wat dies meer aan haar nageslacht biedt. Vraag hoogleraar Saskia Keuzenkamp of dit klopt en zij ontkent het ten stelligste: "Het is helemáál niet beter voor kinderen als moeders fulltime moederen!"
Goede moeders verdienen geld
Professor Saskia Keuzenkamp hield afgelopen week haar oratie ter gelegenheid van de aanvaarding van de bijzondere leerstoel Emancipatie aan de Vrije Universiteit (VU) te Amsterdam. Met de stelling van haar oratie 'Goede moeders verdienen geld' is ze ongetwijfeld op veel tenen gaan staan. Want deze gepeperde mening staat haaks op de mening van de vele thuisblijfmoeders die het beste voor hun kind menen te doen. Daar staat tegenover dat Keuzenkamp alle buitenshuis werkende moeders die zo vaak de neiging hebben zich schuldig te voelen over het feit dat ze werken, een hart onder de riem steekt: zíj, de werkende moeders, doen het beste voor hun kind!
Armoede
In Nederland gaat het met 5% van de kinderen helemaal niet goed. Dat aantal mag gering lijken, maar het gaat om vele duizenden kinderen. Keuzenkamp: " Dat hangt niet samen met ouders die wel of niet werken, maar vooral met armoede, zo blijkt uit onderzoek uit 2005. Arbeidsdeelname van vrouwen, geld verdienen, is voor het voorkómen van armoede verreweg de belangrijkste factor, zo liet de Deense socioloog Esping-Andersen in 2006 zien. En als we dat gegeven loslaten op Nederlandse gezinnen dan komt er een vergelijkbaar resultaat uit. De jeugdgezondheidszorg signaleert veel minder psychosociale problemen bij kinderen van twee- of anderhalfverdieners dan bij kinderen uit gezinnen met één kostwinner. Het idee dat zelf zorgen altijd beter is dan naar de crèche brengen, klopt dus niet. Moeders die werken en geld verdienen en daarmee de armoede helpen verlichten, geven hun kind betere kansen op een goede toekomst."
Als het alleen om geld zou gaan, zouden moeders uit gezinnen met één hoog inkomen, geëxcuseerd zijn: voor het geld behoeven zij immers niet te werken.
Maar Saskia Keuzenkamp zet ook daar haar kanttekeningen bij. "Het is beter als beide partners het gezin financieel draaiend kunnen houden. Tenslotte is het aantal echtscheidingen hoog en het aantal alimentatiejaren beperkt. Die financiële zelfstandigheid onderstreept ook de gelijkwaardigheid van partners en dat komt de verhouding ten goede.
Onderzoek
Het Sociaal Cultureel Planbureau (Keuzenkamps werkgever naast de VU) heeft een onderzoek laten uitvoeren onder kinderen om hen te vragen hoe tevreden ze waren en hoe de relatie met hun ouders was. Keuzenkamp: "Er kwam geen verschil naar voren tussen kinderen uit kostwinnersgezinnen en kinderen uit tweeverdienersgezinnen. In de VS is daar meer onderzoek naar gedaan. Daar werken bijna alle moeders fulltime en zij voelen zich bijna allemaal schuldig tegenover hun kinderen, net als hier. De moeders denken dat hun kinderen het fijner zouden vinden als ze vaker thuis zouden zijn. Uit het onderzoek 'Ask the children' bleek iets heel anders: kinderen zijn juist trots op hun ouders en zij scheppen op over het werk wat zij doen. Kinderen vinden het alleen vervelend als hun ouders gestrest zijn."
Mocht, terug in eigen land, die stress ontstaan uit de combinatie werk, zorg, huishouden, dan lijkt de oplossing te liggen in het laten vieren van de teugel op de twee laatste terreinen.
Want goede moeders verdienen geld. Dat is wetenschappelijk bewezen. Dus dat schuldgevoel is nergens meer voor nodig.
Wie is Saskia Keuzenkamp?
Prof. dr. Saskia Keuzenkamp (1959) is hoofd van de onderzoeksgroep Emancipatie, Jeugd en Gezin van het Sociaal en Cultureel Planbureau en bijzonder hoogleraar Emancipatie in internationaal vergelijkend perspectief aan de Vrije Universiteit. Zij studeerde sociale pedagogiek in Utrecht en is in 1995 in Tilburg gepromoveerd op een scenariostudie naar de gevolgen van emancipatiebeleid op de levensloop van vrouwen.
Bron: Telegraaf
Hoogleraar Saskia Keuzenkamp zegt dat het helemaal niet goed is voor het kind als moeder fulltime moederen. ‘Een goede moeder verdient geld’ is haar mening.
Vraag een thuisblijfmoeder waarom zij geen betaalde baan heeft, en de woorden van moederliefde rollen haar uit de mond. Een thuisblijfmoeder blijft thuis omdat het zo goed voor haar kind is, omdat zij thuis veiligheid, gezelligheid, geborgenheid en wat dies meer aan haar nageslacht biedt. Vraag hoogleraar Saskia Keuzenkamp of dit klopt en zij ontkent het ten stelligste: "Het is helemáál niet beter voor kinderen als moeders fulltime moederen!"
Goede moeders verdienen geld
Professor Saskia Keuzenkamp hield afgelopen week haar oratie ter gelegenheid van de aanvaarding van de bijzondere leerstoel Emancipatie aan de Vrije Universiteit (VU) te Amsterdam. Met de stelling van haar oratie 'Goede moeders verdienen geld' is ze ongetwijfeld op veel tenen gaan staan. Want deze gepeperde mening staat haaks op de mening van de vele thuisblijfmoeders die het beste voor hun kind menen te doen. Daar staat tegenover dat Keuzenkamp alle buitenshuis werkende moeders die zo vaak de neiging hebben zich schuldig te voelen over het feit dat ze werken, een hart onder de riem steekt: zíj, de werkende moeders, doen het beste voor hun kind!
Armoede
In Nederland gaat het met 5% van de kinderen helemaal niet goed. Dat aantal mag gering lijken, maar het gaat om vele duizenden kinderen. Keuzenkamp: " Dat hangt niet samen met ouders die wel of niet werken, maar vooral met armoede, zo blijkt uit onderzoek uit 2005. Arbeidsdeelname van vrouwen, geld verdienen, is voor het voorkómen van armoede verreweg de belangrijkste factor, zo liet de Deense socioloog Esping-Andersen in 2006 zien. En als we dat gegeven loslaten op Nederlandse gezinnen dan komt er een vergelijkbaar resultaat uit. De jeugdgezondheidszorg signaleert veel minder psychosociale problemen bij kinderen van twee- of anderhalfverdieners dan bij kinderen uit gezinnen met één kostwinner. Het idee dat zelf zorgen altijd beter is dan naar de crèche brengen, klopt dus niet. Moeders die werken en geld verdienen en daarmee de armoede helpen verlichten, geven hun kind betere kansen op een goede toekomst."
Als het alleen om geld zou gaan, zouden moeders uit gezinnen met één hoog inkomen, geëxcuseerd zijn: voor het geld behoeven zij immers niet te werken.
Maar Saskia Keuzenkamp zet ook daar haar kanttekeningen bij. "Het is beter als beide partners het gezin financieel draaiend kunnen houden. Tenslotte is het aantal echtscheidingen hoog en het aantal alimentatiejaren beperkt. Die financiële zelfstandigheid onderstreept ook de gelijkwaardigheid van partners en dat komt de verhouding ten goede.
Onderzoek
Het Sociaal Cultureel Planbureau (Keuzenkamps werkgever naast de VU) heeft een onderzoek laten uitvoeren onder kinderen om hen te vragen hoe tevreden ze waren en hoe de relatie met hun ouders was. Keuzenkamp: "Er kwam geen verschil naar voren tussen kinderen uit kostwinnersgezinnen en kinderen uit tweeverdienersgezinnen. In de VS is daar meer onderzoek naar gedaan. Daar werken bijna alle moeders fulltime en zij voelen zich bijna allemaal schuldig tegenover hun kinderen, net als hier. De moeders denken dat hun kinderen het fijner zouden vinden als ze vaker thuis zouden zijn. Uit het onderzoek 'Ask the children' bleek iets heel anders: kinderen zijn juist trots op hun ouders en zij scheppen op over het werk wat zij doen. Kinderen vinden het alleen vervelend als hun ouders gestrest zijn."
Mocht, terug in eigen land, die stress ontstaan uit de combinatie werk, zorg, huishouden, dan lijkt de oplossing te liggen in het laten vieren van de teugel op de twee laatste terreinen.
Want goede moeders verdienen geld. Dat is wetenschappelijk bewezen. Dus dat schuldgevoel is nergens meer voor nodig.
Wie is Saskia Keuzenkamp?
Prof. dr. Saskia Keuzenkamp (1959) is hoofd van de onderzoeksgroep Emancipatie, Jeugd en Gezin van het Sociaal en Cultureel Planbureau en bijzonder hoogleraar Emancipatie in internationaal vergelijkend perspectief aan de Vrije Universiteit. Zij studeerde sociale pedagogiek in Utrecht en is in 1995 in Tilburg gepromoveerd op een scenariostudie naar de gevolgen van emancipatiebeleid op de levensloop van vrouwen.
Don't shoot the messenger!
Jay Belsky, hoogleraar en onderzoeker aan Londens Birbeck College, hield een lezing op de jaarvergadering van Engelse organisatie Fulltime Mothers. Jay Belsky staat bekend als het enfant terrible van de ontwikkelingspsychologie omdat hij, zoals Annemieke* zo mooi zegt: het Elfde Gebod durfde te breken: Gij zult niets negatiefs zeggen over kinderopvang.Geschiedenis van onderzoek naar effecten van kinderopvang
Belsky schetste op de jaarvergadering een beeld van de geschiedenis van het onderzoek naar kinderopvang. Eind jaren zeventig was er weinig bekend over de effecten van kinderopvang. Er was geen goed nieuws, maar ook geen slecht nieuws. In 1978 schreef Belsky dan ook dat er weinig onderzoek was waaruit bleek dat kinderopvang negatieve gevolgen voor kinderen kon hebben. Dit nieuws werd zeer positief ontvangen.
Maar in 1986 wees Belsky, op 'a slow, steady trickle of disconcerting evidence,' waaruit een verband bleek tussen veel uren op een kinderdagverblijf en agressief en ongehoorzaam gedrag op 3 t/m 8 jarige leeftijd. Belsky werd weggehoond, en ervan beschuldigt dat hij zeker wilde dat vrouwen weer achter het aanrecht gingen staan.
Iedereen werd zo boos op de boodschapper, dat de boodschap zelf ondersneeuwde.
Start groot onderzoek naar effecten kinderopvang
In 1991 startte het National Institute of Child Health and Human Development het grootste, meest uitgebreide onderzoek naar de effecten van kinderopvang tot dan toe. Meer dan 1300 kinderen werden gevolgd van de geboorte t/m de basisschool.
De meest recente resultaten laten het volgende zien:
Hoe meer tijd een kind door brengt in een kinderdagverblijf hoe agressiever en ongehoorzamer leerkrachten hem vinden. Dit effect treedt op onafhankelijk van de kwaliteit van de opvang.
Hoe beter de kinderopvang hoe groter de woordenschat van een kind op zijn elfde.
De kwaliteit van de opvoeding van de ouders had meer invloed op de sociale, emotionele en cognitieve ontwikkeling van een kind dan welk aspect van kinderopvang dan ook.
Het cumulatieve effect van kinderopvang: meer agressie en ongehoorzaamheid op school en in de maatschappij
Belsky wijst op het cumulatieve effect dat kinderopvang heeft op school en maatschappij. De negatieve effecten van kinderopvang zijn op zichzelf misschien niet zo groot, maar cumulatief kunnen ze grote invloed hebben.
Stel je eens een juf voor met een klas met 20 kinderen die veel tijd in een creche hebben doorgebracht, en daardoor allemaal een klein beetje agressiever en ongehoorzamer van zijn geworden. Zal die juf dan wel net zoveel tijd hebben om les te geven als bij een klas waar dat niet het geval is? Of zal ze veel meer tijd nodig hebben om simpelweg orde te houden?
En hoe zit dat in speeltuinen, zal daar in de toekomst meer gevochten worden?
Eén auto vervuilt de lucht niet, maar een heleboel auto's tegelijk wel. Als steeds meer kinderen hun eerste vier levensjaren in een creche hebben doorgebracht dan zullen die effecten steeds meer voelbaar worden.
Tegenvallende resultaten in doofpot
De resultaten van het NICHD werden in mei/juni 2005 al gepubliceerd, maar je hoort er eigenlijk nauwelijks over. De resultaten komen de overheid en traditionele feministes natuurlijk niet uit, want het past niet in hun plan vrouwen massaal de arbeidsmarkt op te jagen.
Jay Belsky heeft nog een ander vermoeden waarom er zo weinig ruchtbaarheid aan wordt gegeven: 'het terrein van ontwikkelingspsychologen zou zijn gedomineerd door vrouwen met progressief-liberale idealen en feministische trekjes, die er geen zin in hebben werkende moeders een schuldgevoel aan te praten.' (Bron: Ode)
Belsky pleit ervoor de feiten en resultaten over kinderopvang goed en objectief te bestuderen, en niet simpelweg weg te honen als ze je niet aanstaan. Het is niet (wetenschappelijk) verantwoord alleen aandacht te geven aan de resultaten die in jouw straatje passen, en de resultaten die iets anders vertellen te negeren.
*Annemieke is voorzitter van Fulltime Mothers
Voor moederdag een botoxbehandeling?
De Telegraaf meldt een nieuwe beweging: moeders die hun vermoeide uiterlijk zat zijn en aan de botox gaan. Omdat steeds meer moeders hun kind op latere leeftijd krijgen is het steeds lastiger om er nog een beetje fris uit te zien. Net als de zng. mommy makeovers is een botoxbehandeling een manier om de sporen van je moederschap te wissen.
Artikel Telegraaf
Artikel Telegraaf
Er is weer van alles aan de hand in moederland
De commotie is ontstaan door minister Ab Klink die wil dat vrouwen minstens een half jaar borstvoeding gaan geven. Het is me niet helemaal duidelijk waar de opwinding over gaat, want dit advies geldt al jaren. Dagblad de Pers gooit met termen als 'Borstvoedingsterreur' en 'Borstvoedingsmafia'.
Ik vind dat er ontzettend veel aan vrouwen wordt getrokken. Enerzijds zo snel mogelijk de arbeidsmarkt op, anderzijds een half jaar borstvoeding geven. Wellicht zouden de borstvoedingscijfers van zelf stijgen als vrouwen de tijd en rust kregen hun kind te voeden.
Toen ik de cursus Samen Bevallen nog gaf merkte ik ook altijd dat borstvoeding een heikel onderwerp was, dat voorzichtig behandeld moest worden.
Artikel in De Pers
Ik vind dat er ontzettend veel aan vrouwen wordt getrokken. Enerzijds zo snel mogelijk de arbeidsmarkt op, anderzijds een half jaar borstvoeding geven. Wellicht zouden de borstvoedingscijfers van zelf stijgen als vrouwen de tijd en rust kregen hun kind te voeden.
Toen ik de cursus Samen Bevallen nog gaf merkte ik ook altijd dat borstvoeding een heikel onderwerp was, dat voorzichtig behandeld moest worden.
Artikel in De Pers
Minder fulltime thuisblijfmoeders
In 2007 had meer dan de helft van de vrouwen met minderjarige kinderen een deeltijdbaan.Vooral het aandeel moeders met een grote deeltijdbaan is gestegen. Een baan van drie dagen in de week is het meest populair. Het aantal thuisblijfmoeders is afgenomen en het aantal voltijdwerkende moeder is hetzelfde gebleven.
Cbs
Cbs
Hoogleraar Latten: "Keuzevrijheid is ook een vorm van emancipatie."
Jan Latten, hoogleraar demografie aan de UvA vindt dat de emancipatie van vrouwen teveel wordt afgemeten aan de mate waarin ze fulltime werken. "Deze definitie van emancipatie is een uitdrukking van de tijdsgeest in de jaren 70."
Artikel in NRC
Artikel in NRC
Een derde ouders vindt dat kinderen te weinig buiten spelen.
Een derde van alle ouders van kinderen van 4 t/m 14 jaar vindt het belangrijk dat kinderen buiten spelen omdat ze dat goed vinden voor hun sociale, emotionele en lichamelijke ontwikkeling. Het belang van buitenspelen geven ze gemiddeld een 8,3!
Helaas constateert 29% van de ouders dat hun kinderen dat te weinig doen.
Artikel in de Zorgkrant
Helaas constateert 29% van de ouders dat hun kinderen dat te weinig doen.
Artikel in de Zorgkrant
Subscribe to:
Posts (Atom)
