door Joep Schrijvers
De vruchtbare dames van Nederland zijn in een helse strijd verwikkeld. Aan de ene kant heb je de fulltime feministen rond Macha Mees, columniste bij NRC-Handelsblad, die diep in de leer van 'The minimal motherhood' is.
Je moet als moeder (en vader) fulltime werken. Kinderen en opvoeding doe je er bij en besteed je vooral uit.
Aan de andere heb je de moeders met ambitie, die zich rond bladenmaakster Holwerda groeperen. Zij gaan voor hun moederschap en willen tegelijkertijd hun professionele ambities volgen. Opvallend is dat deze vrouwen zichzelf 'moeders met ambitie' noemen en geen ‘werkende vrouwen met kinderen'. Kwaliteit van bestaan is voor hen belangrijker dan de standaardcarrière (opgeleid, uitgenut, afgedankt). En geef ze eens ongelijk. Heel veel mannen zijn stinkend jaloers op hun vrouwen.Oud-columnist Plasterk fluit in zijn emancipatienota hetzelfde liedje als Mees.
Vrouwen moeten meer uren maken in de betaalde arbeid. De moeders moeten bloeden voor de vergrijzing. Hij weet niet wat hij zegt. Het is weer typisch het gemummel van de bestuurlijke bovenlaag van Nederland. Volledig losgezongen van de alledaagse werkelijkheid, omdat deze zichzelf alleen maar tegenkomt in conferenties, in Newyorkse hotels en denktanks, waar zij naar economische kengetallen in spreadsheets tuurt.
Waarom luisteren gezinnen niet naar Mees en Plasterk en blijven ze kiezen voor de anderhalve baan per huishouden? Omdat dát kwaliteit van leven geeft. Of zoals mijn moeder vaak zei: 'Ik kan niet heksen'.
Bron: Management Team
Opvoedingstips uit Complete Gids voor ouders
door Tiens
Mijn dochter is nu 14 maanden en ook zij is een kind dat nu al naar ons slaat als ze boos is of iets niet wil (uit- en aankleden, eten, oppakken etc.) Het maakt me onzeker. Ik heb echter wel steun gehad aan de woorden uit het boek: Complete gids voor ouders. Ik zal het hier even overtypen. Er staat 18 maanden, maar ook hier zal wel gelden: het ene kind is er sneller mee dan de andere.
'In de leeftijd van 18 maanden tot 3 jaar komt zijn persoonlijkheid duidelijk tot uiting. Het kind wordt heen en weer geslingerd tussen enerzijds zijn drang naar zelfstandigheid en anderzijds zijn gevoelens van afhankelijkheid tegenover zijn ouders. Het wil tegelijk ontsnappen aan de controle die ze over hem hebben en gerustgesteld worden door hun aanwezigheid. Dit is een erg bewogen periode. De analogie met het gedrag in de jaren van pubertijd is vrij opvallend: het kind is klaar om de wereld te veroveren, probeert zich los te maken van zijn ouders, maar moet erkennen dat hij ze nog nodig heeft. Dit innerlijk conflict uit het kind door agressief gedrag. Bereid je voor op een tumultueuze periode.
Als je iets vraagt dat het kind niet wil en het zegt nee (of slaat), verschaft het kind zich nog even de tijd om na te denken over zijn keuze. Het betekent een provocatie van zijn ouders, om hun autoriteit te meten. Het kind wil hen dwingen te reageren, zich voortdurend te herhalen, hen laten dreigen en zelfs boos worden: zo verkrijgt het hun volle aandacht, en voelt het zich pas echt bestaan. Deze houding moeten de ouders niet interpreteren alsof ze gefaald hebben. Integendeel, het bevestigt dat hun kind langzaamaan een eigen persoonlijkheid ontwikkelt, een zelfstandig persoontje wordt en dus van zijn moeder kan scheiden.
Agressiviteit naar anderen
Niet alle kinderen kennen driftbuien, maar er zijn weinig kinderen die tussen de leeftijd van 18 maanden en 3 jaar niet agressief zijn tegenover hun naasten: ouders, broetjes, zusjes of vriendjes. Het is de leeftijd waarop ze met speelgoed gooien en stoere taal gebruiken tegenover ouderen, schoppen, slaan en soms andere kinderen krabben of bijten. Op een dergelijke houding mag je vooral niet met geweld of agressieve gebaren reageren. Uiteraard moet je het kind duidelijk maken dat het te ver ging, maar zonder hierbij je kalmte te verliezen. Een dergelijk agressief gedrag verdwijnt meestal wanneer het kind bijna 4 jaar oud is, en andere middelen vindt (bijv. taal) om zijn problemen te uiten. Verdwijnt deze agressie niet, dan moet je overwegen een psycholoog te raadplegen.
Hoe reageren?
.... Er is geen eenvoudige oplossing voor, want het zijn uitingen die te wijten zijn aan een stadium in de ontwikkeling van een kind. Het is dus noodzakelijk dat je kind zich kan uiten, maar probeert zijn reacties in te tomen. Er zijn 3 principes waaraan je je kunt houden:
Begrip tonen
Grenzen stellen
Logisch blijven
Begrip tonen
De tegenstelling tussen zijn zelfstandigheid en de afhankelijkheid: het kan deze tegenstelling alleen niet aan en wil begrepen worden. Probeer je kind tot rede te brengen. Denk niet dat het nog te klein is om te begrijpen: praat gewoon met hem. Het zal zelf niet kunnen vertellen wat er scheelt, maar als je het initiatief neemt en opsomt wat er fout is en mogelijke oorzaken noemt, dan zal het kind makkelijker kunnen reageren.
Grenzen stellen
Conflicten zijn er sowieso. Het is zinloos, zelfs gevaarlijk, om geweld met geweld tegen te gaan. Maar een berustende houding aannemen met de bedoeling het conflict te vermijden, is evenmin goed te keuren. Het kind moet grenzen kennen. Een te grote vrijheid werkt beangstigend omdat het kind zich helemaal alleen voelt bij het maken van zijn keuze en het zal eerder een verbod uitlokken door iets te ondernemen dat gevaarlijk is.
Logisch blijven
Het kind verwacht van zijn ouders steun, actieve participatie en gezag. Toon je kind dat niet alles kan en blijf bij je besluit. Indien je het de ene dag vebied, maar de volgende dag toestaat, dan zal het niet weten waaraan zich te houden. Dat geldt ook voor beide ouders... Het kind heeft immers behoefte aan vaste afspraken om zich veilig en beschut te voelen.'
Ik laat het aan jezelf over wat je ermee doet, maar hoop dat ik sommigen hiermee kan helpen. Mijn conclusie: ferm toespreken dat dat niet mag, uiten waarom dat niet mag en aangeven wat je denkt dat de reden is waarom ze slaat - tevens daarbij waarom iets helaas toch echt moet gebeuren.
En nu maar hopen dat het helpt.....
Groetjes Tiens
Mijn dochter is nu 14 maanden en ook zij is een kind dat nu al naar ons slaat als ze boos is of iets niet wil (uit- en aankleden, eten, oppakken etc.) Het maakt me onzeker. Ik heb echter wel steun gehad aan de woorden uit het boek: Complete gids voor ouders. Ik zal het hier even overtypen. Er staat 18 maanden, maar ook hier zal wel gelden: het ene kind is er sneller mee dan de andere.
'In de leeftijd van 18 maanden tot 3 jaar komt zijn persoonlijkheid duidelijk tot uiting. Het kind wordt heen en weer geslingerd tussen enerzijds zijn drang naar zelfstandigheid en anderzijds zijn gevoelens van afhankelijkheid tegenover zijn ouders. Het wil tegelijk ontsnappen aan de controle die ze over hem hebben en gerustgesteld worden door hun aanwezigheid. Dit is een erg bewogen periode. De analogie met het gedrag in de jaren van pubertijd is vrij opvallend: het kind is klaar om de wereld te veroveren, probeert zich los te maken van zijn ouders, maar moet erkennen dat hij ze nog nodig heeft. Dit innerlijk conflict uit het kind door agressief gedrag. Bereid je voor op een tumultueuze periode.
Als je iets vraagt dat het kind niet wil en het zegt nee (of slaat), verschaft het kind zich nog even de tijd om na te denken over zijn keuze. Het betekent een provocatie van zijn ouders, om hun autoriteit te meten. Het kind wil hen dwingen te reageren, zich voortdurend te herhalen, hen laten dreigen en zelfs boos worden: zo verkrijgt het hun volle aandacht, en voelt het zich pas echt bestaan. Deze houding moeten de ouders niet interpreteren alsof ze gefaald hebben. Integendeel, het bevestigt dat hun kind langzaamaan een eigen persoonlijkheid ontwikkelt, een zelfstandig persoontje wordt en dus van zijn moeder kan scheiden.
Agressiviteit naar anderen
Niet alle kinderen kennen driftbuien, maar er zijn weinig kinderen die tussen de leeftijd van 18 maanden en 3 jaar niet agressief zijn tegenover hun naasten: ouders, broetjes, zusjes of vriendjes. Het is de leeftijd waarop ze met speelgoed gooien en stoere taal gebruiken tegenover ouderen, schoppen, slaan en soms andere kinderen krabben of bijten. Op een dergelijke houding mag je vooral niet met geweld of agressieve gebaren reageren. Uiteraard moet je het kind duidelijk maken dat het te ver ging, maar zonder hierbij je kalmte te verliezen. Een dergelijk agressief gedrag verdwijnt meestal wanneer het kind bijna 4 jaar oud is, en andere middelen vindt (bijv. taal) om zijn problemen te uiten. Verdwijnt deze agressie niet, dan moet je overwegen een psycholoog te raadplegen.
Hoe reageren?
.... Er is geen eenvoudige oplossing voor, want het zijn uitingen die te wijten zijn aan een stadium in de ontwikkeling van een kind. Het is dus noodzakelijk dat je kind zich kan uiten, maar probeert zijn reacties in te tomen. Er zijn 3 principes waaraan je je kunt houden:
Begrip tonen
Grenzen stellen
Logisch blijven
Begrip tonen
De tegenstelling tussen zijn zelfstandigheid en de afhankelijkheid: het kan deze tegenstelling alleen niet aan en wil begrepen worden. Probeer je kind tot rede te brengen. Denk niet dat het nog te klein is om te begrijpen: praat gewoon met hem. Het zal zelf niet kunnen vertellen wat er scheelt, maar als je het initiatief neemt en opsomt wat er fout is en mogelijke oorzaken noemt, dan zal het kind makkelijker kunnen reageren.
Grenzen stellen
Conflicten zijn er sowieso. Het is zinloos, zelfs gevaarlijk, om geweld met geweld tegen te gaan. Maar een berustende houding aannemen met de bedoeling het conflict te vermijden, is evenmin goed te keuren. Het kind moet grenzen kennen. Een te grote vrijheid werkt beangstigend omdat het kind zich helemaal alleen voelt bij het maken van zijn keuze en het zal eerder een verbod uitlokken door iets te ondernemen dat gevaarlijk is.
Logisch blijven
Het kind verwacht van zijn ouders steun, actieve participatie en gezag. Toon je kind dat niet alles kan en blijf bij je besluit. Indien je het de ene dag vebied, maar de volgende dag toestaat, dan zal het niet weten waaraan zich te houden. Dat geldt ook voor beide ouders... Het kind heeft immers behoefte aan vaste afspraken om zich veilig en beschut te voelen.'
Ik laat het aan jezelf over wat je ermee doet, maar hoop dat ik sommigen hiermee kan helpen. Mijn conclusie: ferm toespreken dat dat niet mag, uiten waarom dat niet mag en aangeven wat je denkt dat de reden is waarom ze slaat - tevens daarbij waarom iets helaas toch echt moet gebeuren.
En nu maar hopen dat het helpt.....
Groetjes Tiens
Labels:
Opvoeding
Thuisblijfmoederschap is geen luxe!
Jill Savage
Zestien jaar geleden werd ik moeder, en veertien jaar geleden koos ik voor het beroep Thuisblijfmoeder. Vaak zeggen mensen tegen mij: "Ik wou ik me de luxe om thuis te blijven kon veroorloven." Een luxe? Mijn man en ik vinden mijn overtuiging om thuis te zijn geen luxe.
Zijn er twee inkomens nodig voor een gezin om te overleven? Wat we om ons heen horen is dat je twee inkomens nodig hebt om je kind te geven wat het nodig heeft. Wist je dat 7,7 miljoen gezinnen in de VS van 1 inkomen leven? Voor veel van deze gezinnen is het geen luxe, maar een offer dat ze graag maken. Deze mensen nemen genoegen met minder.
Bill Flick, een columnist voor een dagblad heeft zijn vraagtekens bij het concept van "de hoge kosten van het dagelijkse leven". Hij zegt dat het meer "de hoge kosten zijn van de manier waarop ons leven leiden". Onbewust proberen we mee te doen met onze omgeving. We denken dat we bepaalde dingen nodig hebben om te overleven. Mijn man en ik houden dit idee in gedachten als we iets willen kopen. We vragen ons af: "Hebben we dit echt nodig, of willen we het?" We hebben onze kabeltv-aansluiting wegbezuinigd. We hebben al 14 jaar geen kabeltelevisie. Onze kinderen zijn niets tekort te komen zonder kabeltv. Zijn er momenten dat we kabeltv zouden willen hebben? Ja zeker. Kunnen we het ons veroorloven? Nee, het past niet in ons budget. Dus gebruiken we een antenne om de basiskanalen te kijken (als de ontvangst goed is!)
Het ís mogelijk om van 1 inkomen te leven in de huidige maatschappij. Maar je moet bereid zijn de bevrediging van je behoeftes uit te stellen. We moeten dingen uitstellen die we graag nu wíllen, in ruil voor dingen die we nu nódig hebben. Hoe graag ik ook een nieuwe auto zou hebben (voor eens in mijn leven!) of nieuw meubilair voor in ieder geval 1 kamer, ik kies ervoor die wensen opzij te zetten om thuis te kunnen zijn bij mijn kinderen. Het is een denkwijze die je niet vaak hoort, maar je kunt het jezelf aanleren. Door je behoeftebevrediging uit te stellen kies je voor een levensstijl zonder spijt. Je maakt nu keuzes over dingen waar je later met tevredenheid over zult nadenken.
Het kan een uitdaging zijn van 1 inkomen te leven, maar het is niet zo onmogelijk als de media ons wil doen geloven. Tegelijkertijd zijn er zeker omstandigheden waarin je geen keus hebt. Alleenstaande moeders en gezinnen met financiële problemen staan voor een zware uitdaging.
Maar we moeten onszelf afvragen - is het echt de hoge kost van het dagelijks leven of de hoge kosten van de manier waarop we kiezen te leven?
Hoe kunnen we leven met minder?
Zeg je kabeltv-abonnement op
Ga niet uit eten
Geef zelfgemaakte cadeau's i.p.v. gekochte dingen. (zelfgebakken dingen zijn altijd een hit!)
Maak afspraakjes met je partner: een wandeling in het park, een ritje door het platteland of een fietstocht.
Laat je fantasie de vrij loop! Je kunt beginnen met minder te leven. Als je leert te genieten van de simpele dingen van leven, zul je merken dat je minder stress voelt en meer tevreden wordt.
Zestien jaar geleden werd ik moeder, en veertien jaar geleden koos ik voor het beroep Thuisblijfmoeder. Vaak zeggen mensen tegen mij: "Ik wou ik me de luxe om thuis te blijven kon veroorloven." Een luxe? Mijn man en ik vinden mijn overtuiging om thuis te zijn geen luxe.
Zijn er twee inkomens nodig voor een gezin om te overleven? Wat we om ons heen horen is dat je twee inkomens nodig hebt om je kind te geven wat het nodig heeft. Wist je dat 7,7 miljoen gezinnen in de VS van 1 inkomen leven? Voor veel van deze gezinnen is het geen luxe, maar een offer dat ze graag maken. Deze mensen nemen genoegen met minder.
Bill Flick, een columnist voor een dagblad heeft zijn vraagtekens bij het concept van "de hoge kosten van het dagelijkse leven". Hij zegt dat het meer "de hoge kosten zijn van de manier waarop ons leven leiden". Onbewust proberen we mee te doen met onze omgeving. We denken dat we bepaalde dingen nodig hebben om te overleven. Mijn man en ik houden dit idee in gedachten als we iets willen kopen. We vragen ons af: "Hebben we dit echt nodig, of willen we het?" We hebben onze kabeltv-aansluiting wegbezuinigd. We hebben al 14 jaar geen kabeltelevisie. Onze kinderen zijn niets tekort te komen zonder kabeltv. Zijn er momenten dat we kabeltv zouden willen hebben? Ja zeker. Kunnen we het ons veroorloven? Nee, het past niet in ons budget. Dus gebruiken we een antenne om de basiskanalen te kijken (als de ontvangst goed is!)
Het ís mogelijk om van 1 inkomen te leven in de huidige maatschappij. Maar je moet bereid zijn de bevrediging van je behoeftes uit te stellen. We moeten dingen uitstellen die we graag nu wíllen, in ruil voor dingen die we nu nódig hebben. Hoe graag ik ook een nieuwe auto zou hebben (voor eens in mijn leven!) of nieuw meubilair voor in ieder geval 1 kamer, ik kies ervoor die wensen opzij te zetten om thuis te kunnen zijn bij mijn kinderen. Het is een denkwijze die je niet vaak hoort, maar je kunt het jezelf aanleren. Door je behoeftebevrediging uit te stellen kies je voor een levensstijl zonder spijt. Je maakt nu keuzes over dingen waar je later met tevredenheid over zult nadenken.
Het kan een uitdaging zijn van 1 inkomen te leven, maar het is niet zo onmogelijk als de media ons wil doen geloven. Tegelijkertijd zijn er zeker omstandigheden waarin je geen keus hebt. Alleenstaande moeders en gezinnen met financiële problemen staan voor een zware uitdaging.
Maar we moeten onszelf afvragen - is het echt de hoge kost van het dagelijks leven of de hoge kosten van de manier waarop we kiezen te leven?
Hoe kunnen we leven met minder?
Zeg je kabeltv-abonnement op
Ga niet uit eten
Geef zelfgemaakte cadeau's i.p.v. gekochte dingen. (zelfgebakken dingen zijn altijd een hit!)
Maak afspraakjes met je partner: een wandeling in het park, een ritje door het platteland of een fietstocht.
Laat je fantasie de vrij loop! Je kunt beginnen met minder te leven. Als je leert te genieten van de simpele dingen van leven, zul je merken dat je minder stress voelt en meer tevreden wordt.
Labels:
Thuisblijfmoeders
door Beatrijs Ritsema
Het krijgen van kinderen markeert binnen een generatie vaak het begin van een scheiding der geesten. Aan de ene kant heb je de mensen die zich voortplanten; zij volgen zwangerschapcursussen en werpen zich op luiers, wandelwagentjes, draagzakken. Aan de andere kant staan de kinderlozen; zij die geen kinderen willen of kunnen krijgen, of misschien later nog eens, of bij wie het er eenvoudig niet van komt.
De geboorte van een baby verandert het dagelijkse leven radicaal. Ook al neem je je voor om precies zo door te leven als je gewend was, in de praktijk lukt dat helemaal niet. Het leven van jonge gezinnen is noodgedwongen beperkt en een beetje in zichzelf gekeerd. Jonge moeders zijn allang blij als ze hun werk op de rails kunnen houden. Van jonge vaders wordt thuis ook van alles verwacht. De tijd gaat heen met (in ieder geval voor anderen)? volstrekt oninteressant getut over middagslaapjes, traphekjes en oppassschema’s.
Tegelijkertijd gaat het leven van de kinderlozen door zoals tevoren. Zij kunnen tot diep in de nacht uitgaan, als ze dat willen. Ze reizen naar de wildste bestemmingen. Ze hebben tijd om de nieuwe boeken ook echt te lezen (en niet alleen maar vluchtig de recensies)?. Ze zien de nieuwste films in de bioscoop (en sukkelen niet acht maanden later in slaap bij de video-versie)?. Ze bezoeken interessante evenementen. Ze groeien zonder last of ruggespraak door in hun carrière, kortom ze staan midden in de wereld en niet in een of ander duf achterafhoekje.
In de loop der jaren groeien ouders en kinderlozen verder uit elkaar, maar op zeker moment vindt een merkwaardige omslag plaats, waarbij de rollen worden omgedraaid. Vijftigers worden geleidelijk minder flexibel. Ze zijn minder nieuwsgierig naar het onbekende en laten alleen nog maar ervaringen toe, waarvan ze van tevoren weten dat ze er plezier in scheppen. De rest kan hen gestolen worden. Dat geldt voor iedereen die ouder wordt, of je nu kinderen hebt of niet. Maar degenen mét kinderen worden door hun nageslacht voortdurend uit hun comfortabele sluimer geschud. Of ouders nu willen of niet, opgroeiende kinderen brengen allerlei nieuwe dingen (muziek, jeugdcultuur, maatschappelijke onrust)? mee van buiten naar binnen, waarmee je je moet verstaan als ouder. Wie geen kinderen heeft, loopt de kans de voeling met het grotere geheel kwijt te raken en op zijn beurt in een achterafhoekje terecht te komen.
Dat hoeft niet te gebeuren als kinderlozen de moeite nemen contact te houden met de volgende generatie. Het aloude, ten onrechte nog maar weinig gepraktiseerde systeem van het ‘peettante- of peetoomschap’ is hier ideaal voor. Men kieze een kind, van goede vrienden of familie, en laat zichzelf tot peetouder benoemen. Van dit kind volgt men het wel en wee met aandacht, en neemt het vanaf het prille begin regelmatig mee voor excursies, die aanvankelijk op de leeftijd van het kind zijn toegesneden maar later ook een vormend karakter kunnen hebben, als het kind daar aardigheid in heeft tenminste. Dit systeem heeft heel veel voordelen. Eigen ouders hebben af en toe een middagje vrij. Kinderen krijgen exclusieve aandacht van een volwassene die geen opvoeder is en maken zo een uitstapje buiten hun kinderwereld. En peetouders houden zichzelf alert door een lijntje met de jeugd. Algehele horizonverbreding voor alle betrokkenen.
Bron: (HP/De Tijd, 5 maart 2004)
Beatrijs Ritsema is freelance journaliste en schrijfster van een column over etiquette, manieren en omgangsvormen, die wekelijks in de Trouw verschijnt. Wil je meer van haar lezen of heb je een vraag over eitquette? Bezoek dan haar website http://www.beatrijs.com.
Het krijgen van kinderen markeert binnen een generatie vaak het begin van een scheiding der geesten. Aan de ene kant heb je de mensen die zich voortplanten; zij volgen zwangerschapcursussen en werpen zich op luiers, wandelwagentjes, draagzakken. Aan de andere kant staan de kinderlozen; zij die geen kinderen willen of kunnen krijgen, of misschien later nog eens, of bij wie het er eenvoudig niet van komt.
De geboorte van een baby verandert het dagelijkse leven radicaal. Ook al neem je je voor om precies zo door te leven als je gewend was, in de praktijk lukt dat helemaal niet. Het leven van jonge gezinnen is noodgedwongen beperkt en een beetje in zichzelf gekeerd. Jonge moeders zijn allang blij als ze hun werk op de rails kunnen houden. Van jonge vaders wordt thuis ook van alles verwacht. De tijd gaat heen met (in ieder geval voor anderen)? volstrekt oninteressant getut over middagslaapjes, traphekjes en oppassschema’s.
Tegelijkertijd gaat het leven van de kinderlozen door zoals tevoren. Zij kunnen tot diep in de nacht uitgaan, als ze dat willen. Ze reizen naar de wildste bestemmingen. Ze hebben tijd om de nieuwe boeken ook echt te lezen (en niet alleen maar vluchtig de recensies)?. Ze zien de nieuwste films in de bioscoop (en sukkelen niet acht maanden later in slaap bij de video-versie)?. Ze bezoeken interessante evenementen. Ze groeien zonder last of ruggespraak door in hun carrière, kortom ze staan midden in de wereld en niet in een of ander duf achterafhoekje.
In de loop der jaren groeien ouders en kinderlozen verder uit elkaar, maar op zeker moment vindt een merkwaardige omslag plaats, waarbij de rollen worden omgedraaid. Vijftigers worden geleidelijk minder flexibel. Ze zijn minder nieuwsgierig naar het onbekende en laten alleen nog maar ervaringen toe, waarvan ze van tevoren weten dat ze er plezier in scheppen. De rest kan hen gestolen worden. Dat geldt voor iedereen die ouder wordt, of je nu kinderen hebt of niet. Maar degenen mét kinderen worden door hun nageslacht voortdurend uit hun comfortabele sluimer geschud. Of ouders nu willen of niet, opgroeiende kinderen brengen allerlei nieuwe dingen (muziek, jeugdcultuur, maatschappelijke onrust)? mee van buiten naar binnen, waarmee je je moet verstaan als ouder. Wie geen kinderen heeft, loopt de kans de voeling met het grotere geheel kwijt te raken en op zijn beurt in een achterafhoekje terecht te komen.
Dat hoeft niet te gebeuren als kinderlozen de moeite nemen contact te houden met de volgende generatie. Het aloude, ten onrechte nog maar weinig gepraktiseerde systeem van het ‘peettante- of peetoomschap’ is hier ideaal voor. Men kieze een kind, van goede vrienden of familie, en laat zichzelf tot peetouder benoemen. Van dit kind volgt men het wel en wee met aandacht, en neemt het vanaf het prille begin regelmatig mee voor excursies, die aanvankelijk op de leeftijd van het kind zijn toegesneden maar later ook een vormend karakter kunnen hebben, als het kind daar aardigheid in heeft tenminste. Dit systeem heeft heel veel voordelen. Eigen ouders hebben af en toe een middagje vrij. Kinderen krijgen exclusieve aandacht van een volwassene die geen opvoeder is en maken zo een uitstapje buiten hun kinderwereld. En peetouders houden zichzelf alert door een lijntje met de jeugd. Algehele horizonverbreding voor alle betrokkenen.
Bron: (HP/De Tijd, 5 maart 2004)
Beatrijs Ritsema is freelance journaliste en schrijfster van een column over etiquette, manieren en omgangsvormen, die wekelijks in de Trouw verschijnt. Wil je meer van haar lezen of heb je een vraag over eitquette? Bezoek dan haar website http://www.beatrijs.com.
Labels:
Moederschap
Subscribe to:
Posts (Atom)
