Sue Palmer auteur van Toxic Childhood schreef naar het Engelse dagblad The Evening Standard. Volgens haar heeft de Engelse overheid in haar haast iedereen de arbeidsmarkt op te jagen, zorg voor kinderen verward met babysitten. Sue Palmer vindt dat we ons moeten realiseren dat zorgen voor kinderen een serieuze, sociaal essentiële baan is.
Wie zorgt er voor de kinderen?
De massale uittocht van vrouwen uit huis en haard is volgens Sue Palmer een onherroepelijk feit. Als gevolg van de culturele revolutie werkt nu tussen de 40% en 80% van de vrouwen buitenshuis. En dat worden er alleen maar meer. Maar juist toen vrouwen heel hard het huis uitrenden ontdekten wetenschappers hun essentiële bijdrage aan de vorming van het kind tot evenwichtige volwassene. Een typisch geval van "You don't know what you've got, until it's gone."
Wat ontdekten ze dan?
Juist in de eerste drie levensjaren worden cruciale verbindingen in de hersenen gelegd. Die verbindingen liggen vooral in hersengebieden die belangrijk zijn voor concentratie, plannen, zelfbeheersing en empathie. Eén-op-éen-zorg is daarbij een belangrijk element. Vanwege deze kwetsbaarheid, vraagt Sue Palmer zich daarom af: "Wie zorgt er voor de kinderen?'.
Je kunt deze vraag beantwoorden vanuit twee verschillende perspectieven
het perspectief van het kind: wat heeft een kind nodig?
politieke en economische perspectieven: wat hebben de ouders en de werkgevers nodig.
Volgens Sue Palmer neemt het beste antwoord op de vraag "Wie zorgt ervoor de kinderen?" beide perspectieven in overweging.
Kinderopvang wereldwijd: gekwalificeerde zorg en babysitten
Wereldwijd constateert Sue Palmer dat landen met een lange traditie met 'werkende' moeders het belang van het kind en de politieke en economische perspectieven het beste combineren. Landen waarin traditioneel een Moederschapsideologie heerst(e), maken er echter een potje van: de kinderopvang is rommelig en wisselend van kwaliteit. Sue Palmer vindt het opvallend dat juist de economisch meest succesvolle landen slecht georganiseerde kinderopvang hebben, namelijk VS, Japan, Dl en Engeland. Voor de politici van de Grote Vier ligt de prioriteit w.b. kinderopvang duidelijk bij de werkgevers en werknemers.
Duh.
Volgens Sue Palmer moet kinderopvang van goede kwaliteit zijn, en niet worden gezien als iets wat iedereen wel kan. Hoe beter gekwalificeerd de persoon die je kind opvangt hoe beter. Weinig nieuws onder de zon eigenlijk.
Oost, West, Thuis Best, Zoals het klokje thuis tikt, tekt het nergens, Eigen haard is goud waard
In het algemeen geldt volgens Sue Palmer: Oost, west, thuis best. De eerste anderhalf jaar van zijn leven kan het kind het best worden verzorgd door zijn beide ouders thuis. Deze visie wordt ondersteund door neurologisch onderzoek: Liefdevolle 1-op-1-verzorging is de sleutel tot het ontstaan van gelukkige, evenwichtige volwassenen. Pas vanaf hun derde profiteren kinderen van perioden buitenshuis!
Kinderopvang ≠ babysitten
Wanneer kinderopvang toch nodig is, vanwege financiën en persoonlijke depressie* omdat je helemaal niet goed wordt van hele dagen bij je kind zijn, dan is hoge kwaliteit cruciaal. En hoe jonger het kind, hoe belangrijker dat de kwaliteit goed is. Sue Palmer benadrukt dat veel politici schijnen te denken dat kinderopvang hetzelfde is als babysitten, maar kinderopvang vraagt om expertise. Er zijn aanwijzingen dat opvang negatieve gevolgen heeft voor de emotionele ontwikkeling. Helaas is daar weinig onderzoek naar gedaan omdat dit moeilijk te meten is. W.b. cognitieive ontwikkeling lijkt kinderopvang geen schadelijke consequenties te hebben. Maar kinderexpert Penelope Leach waarschuwt: cognitieve achterstand kun je inhalen, maar emotionele achterstand niet.
Interessant: Het Broeikaskind!
In de jaren 80 van de vorige eeuw bleek in een beroemd neurowetenschappelijk expeirment dat ratten die gestimuleerd werden zich beter ontwikkelden dan ratten die aan hun lot werden overgelaten. Dit leidde tot het Broeikaskind! Ambitieuze ouders probeerden hun kinderen zoveel mogelijk te stimuleren om zo hun ontwikkeling te verbeteren en te versnellen.
In de VS zijn peuterspeelzalen en creches waar 2-en 3-jarigen cursussen krijgen in taal, wiskunde, logica en muziek. Ondertussen is alweer gebleken dat zoveel druk eerder schaadt dan baat.
Opvoedgoeroe Anna Wahlgren: neem geen voorbeeld aan Zweden!
'Wie neemt er nou een voorbeeld aan een land dat het gezin als een obstakel ziet?' Anna pleit ervoor dat kinderen een echt 'thuis' hebben en dat er minimiaal 1 persoon van het gezin thuis is. 'Alles beter dan een crèche waar de kinderen vijf hele dagen per week omringd woren door hun leeftijdsgenoten en veel lawaai (...)'
Artikel in de J/M
Artikel in de J/M
Goede moeder verdient geld
door Marianne Janssen
Bron: Telegraaf
Hoogleraar Saskia Keuzenkamp zegt dat het helemaal niet goed is voor het kind als moeder fulltime moederen. ‘Een goede moeder verdient geld’ is haar mening.
Vraag een thuisblijfmoeder waarom zij geen betaalde baan heeft, en de woorden van moederliefde rollen haar uit de mond. Een thuisblijfmoeder blijft thuis omdat het zo goed voor haar kind is, omdat zij thuis veiligheid, gezelligheid, geborgenheid en wat dies meer aan haar nageslacht biedt. Vraag hoogleraar Saskia Keuzenkamp of dit klopt en zij ontkent het ten stelligste: "Het is helemáál niet beter voor kinderen als moeders fulltime moederen!"
Goede moeders verdienen geld
Professor Saskia Keuzenkamp hield afgelopen week haar oratie ter gelegenheid van de aanvaarding van de bijzondere leerstoel Emancipatie aan de Vrije Universiteit (VU) te Amsterdam. Met de stelling van haar oratie 'Goede moeders verdienen geld' is ze ongetwijfeld op veel tenen gaan staan. Want deze gepeperde mening staat haaks op de mening van de vele thuisblijfmoeders die het beste voor hun kind menen te doen. Daar staat tegenover dat Keuzenkamp alle buitenshuis werkende moeders die zo vaak de neiging hebben zich schuldig te voelen over het feit dat ze werken, een hart onder de riem steekt: zíj, de werkende moeders, doen het beste voor hun kind!
Armoede
In Nederland gaat het met 5% van de kinderen helemaal niet goed. Dat aantal mag gering lijken, maar het gaat om vele duizenden kinderen. Keuzenkamp: " Dat hangt niet samen met ouders die wel of niet werken, maar vooral met armoede, zo blijkt uit onderzoek uit 2005. Arbeidsdeelname van vrouwen, geld verdienen, is voor het voorkómen van armoede verreweg de belangrijkste factor, zo liet de Deense socioloog Esping-Andersen in 2006 zien. En als we dat gegeven loslaten op Nederlandse gezinnen dan komt er een vergelijkbaar resultaat uit. De jeugdgezondheidszorg signaleert veel minder psychosociale problemen bij kinderen van twee- of anderhalfverdieners dan bij kinderen uit gezinnen met één kostwinner. Het idee dat zelf zorgen altijd beter is dan naar de crèche brengen, klopt dus niet. Moeders die werken en geld verdienen en daarmee de armoede helpen verlichten, geven hun kind betere kansen op een goede toekomst."
Als het alleen om geld zou gaan, zouden moeders uit gezinnen met één hoog inkomen, geëxcuseerd zijn: voor het geld behoeven zij immers niet te werken.
Maar Saskia Keuzenkamp zet ook daar haar kanttekeningen bij. "Het is beter als beide partners het gezin financieel draaiend kunnen houden. Tenslotte is het aantal echtscheidingen hoog en het aantal alimentatiejaren beperkt. Die financiële zelfstandigheid onderstreept ook de gelijkwaardigheid van partners en dat komt de verhouding ten goede.
Onderzoek
Het Sociaal Cultureel Planbureau (Keuzenkamps werkgever naast de VU) heeft een onderzoek laten uitvoeren onder kinderen om hen te vragen hoe tevreden ze waren en hoe de relatie met hun ouders was. Keuzenkamp: "Er kwam geen verschil naar voren tussen kinderen uit kostwinnersgezinnen en kinderen uit tweeverdienersgezinnen. In de VS is daar meer onderzoek naar gedaan. Daar werken bijna alle moeders fulltime en zij voelen zich bijna allemaal schuldig tegenover hun kinderen, net als hier. De moeders denken dat hun kinderen het fijner zouden vinden als ze vaker thuis zouden zijn. Uit het onderzoek 'Ask the children' bleek iets heel anders: kinderen zijn juist trots op hun ouders en zij scheppen op over het werk wat zij doen. Kinderen vinden het alleen vervelend als hun ouders gestrest zijn."
Mocht, terug in eigen land, die stress ontstaan uit de combinatie werk, zorg, huishouden, dan lijkt de oplossing te liggen in het laten vieren van de teugel op de twee laatste terreinen.
Want goede moeders verdienen geld. Dat is wetenschappelijk bewezen. Dus dat schuldgevoel is nergens meer voor nodig.
Wie is Saskia Keuzenkamp?
Prof. dr. Saskia Keuzenkamp (1959) is hoofd van de onderzoeksgroep Emancipatie, Jeugd en Gezin van het Sociaal en Cultureel Planbureau en bijzonder hoogleraar Emancipatie in internationaal vergelijkend perspectief aan de Vrije Universiteit. Zij studeerde sociale pedagogiek in Utrecht en is in 1995 in Tilburg gepromoveerd op een scenariostudie naar de gevolgen van emancipatiebeleid op de levensloop van vrouwen.
Bron: Telegraaf
Hoogleraar Saskia Keuzenkamp zegt dat het helemaal niet goed is voor het kind als moeder fulltime moederen. ‘Een goede moeder verdient geld’ is haar mening.
Vraag een thuisblijfmoeder waarom zij geen betaalde baan heeft, en de woorden van moederliefde rollen haar uit de mond. Een thuisblijfmoeder blijft thuis omdat het zo goed voor haar kind is, omdat zij thuis veiligheid, gezelligheid, geborgenheid en wat dies meer aan haar nageslacht biedt. Vraag hoogleraar Saskia Keuzenkamp of dit klopt en zij ontkent het ten stelligste: "Het is helemáál niet beter voor kinderen als moeders fulltime moederen!"
Goede moeders verdienen geld
Professor Saskia Keuzenkamp hield afgelopen week haar oratie ter gelegenheid van de aanvaarding van de bijzondere leerstoel Emancipatie aan de Vrije Universiteit (VU) te Amsterdam. Met de stelling van haar oratie 'Goede moeders verdienen geld' is ze ongetwijfeld op veel tenen gaan staan. Want deze gepeperde mening staat haaks op de mening van de vele thuisblijfmoeders die het beste voor hun kind menen te doen. Daar staat tegenover dat Keuzenkamp alle buitenshuis werkende moeders die zo vaak de neiging hebben zich schuldig te voelen over het feit dat ze werken, een hart onder de riem steekt: zíj, de werkende moeders, doen het beste voor hun kind!
Armoede
In Nederland gaat het met 5% van de kinderen helemaal niet goed. Dat aantal mag gering lijken, maar het gaat om vele duizenden kinderen. Keuzenkamp: " Dat hangt niet samen met ouders die wel of niet werken, maar vooral met armoede, zo blijkt uit onderzoek uit 2005. Arbeidsdeelname van vrouwen, geld verdienen, is voor het voorkómen van armoede verreweg de belangrijkste factor, zo liet de Deense socioloog Esping-Andersen in 2006 zien. En als we dat gegeven loslaten op Nederlandse gezinnen dan komt er een vergelijkbaar resultaat uit. De jeugdgezondheidszorg signaleert veel minder psychosociale problemen bij kinderen van twee- of anderhalfverdieners dan bij kinderen uit gezinnen met één kostwinner. Het idee dat zelf zorgen altijd beter is dan naar de crèche brengen, klopt dus niet. Moeders die werken en geld verdienen en daarmee de armoede helpen verlichten, geven hun kind betere kansen op een goede toekomst."
Als het alleen om geld zou gaan, zouden moeders uit gezinnen met één hoog inkomen, geëxcuseerd zijn: voor het geld behoeven zij immers niet te werken.
Maar Saskia Keuzenkamp zet ook daar haar kanttekeningen bij. "Het is beter als beide partners het gezin financieel draaiend kunnen houden. Tenslotte is het aantal echtscheidingen hoog en het aantal alimentatiejaren beperkt. Die financiële zelfstandigheid onderstreept ook de gelijkwaardigheid van partners en dat komt de verhouding ten goede.
Onderzoek
Het Sociaal Cultureel Planbureau (Keuzenkamps werkgever naast de VU) heeft een onderzoek laten uitvoeren onder kinderen om hen te vragen hoe tevreden ze waren en hoe de relatie met hun ouders was. Keuzenkamp: "Er kwam geen verschil naar voren tussen kinderen uit kostwinnersgezinnen en kinderen uit tweeverdienersgezinnen. In de VS is daar meer onderzoek naar gedaan. Daar werken bijna alle moeders fulltime en zij voelen zich bijna allemaal schuldig tegenover hun kinderen, net als hier. De moeders denken dat hun kinderen het fijner zouden vinden als ze vaker thuis zouden zijn. Uit het onderzoek 'Ask the children' bleek iets heel anders: kinderen zijn juist trots op hun ouders en zij scheppen op over het werk wat zij doen. Kinderen vinden het alleen vervelend als hun ouders gestrest zijn."
Mocht, terug in eigen land, die stress ontstaan uit de combinatie werk, zorg, huishouden, dan lijkt de oplossing te liggen in het laten vieren van de teugel op de twee laatste terreinen.
Want goede moeders verdienen geld. Dat is wetenschappelijk bewezen. Dus dat schuldgevoel is nergens meer voor nodig.
Wie is Saskia Keuzenkamp?
Prof. dr. Saskia Keuzenkamp (1959) is hoofd van de onderzoeksgroep Emancipatie, Jeugd en Gezin van het Sociaal en Cultureel Planbureau en bijzonder hoogleraar Emancipatie in internationaal vergelijkend perspectief aan de Vrije Universiteit. Zij studeerde sociale pedagogiek in Utrecht en is in 1995 in Tilburg gepromoveerd op een scenariostudie naar de gevolgen van emancipatiebeleid op de levensloop van vrouwen.
Don't shoot the messenger!
Jay Belsky, hoogleraar en onderzoeker aan Londens Birbeck College, hield een lezing op de jaarvergadering van Engelse organisatie Fulltime Mothers. Jay Belsky staat bekend als het enfant terrible van de ontwikkelingspsychologie omdat hij, zoals Annemieke* zo mooi zegt: het Elfde Gebod durfde te breken: Gij zult niets negatiefs zeggen over kinderopvang.Geschiedenis van onderzoek naar effecten van kinderopvang
Belsky schetste op de jaarvergadering een beeld van de geschiedenis van het onderzoek naar kinderopvang. Eind jaren zeventig was er weinig bekend over de effecten van kinderopvang. Er was geen goed nieuws, maar ook geen slecht nieuws. In 1978 schreef Belsky dan ook dat er weinig onderzoek was waaruit bleek dat kinderopvang negatieve gevolgen voor kinderen kon hebben. Dit nieuws werd zeer positief ontvangen.
Maar in 1986 wees Belsky, op 'a slow, steady trickle of disconcerting evidence,' waaruit een verband bleek tussen veel uren op een kinderdagverblijf en agressief en ongehoorzaam gedrag op 3 t/m 8 jarige leeftijd. Belsky werd weggehoond, en ervan beschuldigt dat hij zeker wilde dat vrouwen weer achter het aanrecht gingen staan.
Iedereen werd zo boos op de boodschapper, dat de boodschap zelf ondersneeuwde.
Start groot onderzoek naar effecten kinderopvang
In 1991 startte het National Institute of Child Health and Human Development het grootste, meest uitgebreide onderzoek naar de effecten van kinderopvang tot dan toe. Meer dan 1300 kinderen werden gevolgd van de geboorte t/m de basisschool.
De meest recente resultaten laten het volgende zien:
Hoe meer tijd een kind door brengt in een kinderdagverblijf hoe agressiever en ongehoorzamer leerkrachten hem vinden. Dit effect treedt op onafhankelijk van de kwaliteit van de opvang.
Hoe beter de kinderopvang hoe groter de woordenschat van een kind op zijn elfde.
De kwaliteit van de opvoeding van de ouders had meer invloed op de sociale, emotionele en cognitieve ontwikkeling van een kind dan welk aspect van kinderopvang dan ook.
Het cumulatieve effect van kinderopvang: meer agressie en ongehoorzaamheid op school en in de maatschappij
Belsky wijst op het cumulatieve effect dat kinderopvang heeft op school en maatschappij. De negatieve effecten van kinderopvang zijn op zichzelf misschien niet zo groot, maar cumulatief kunnen ze grote invloed hebben.
Stel je eens een juf voor met een klas met 20 kinderen die veel tijd in een creche hebben doorgebracht, en daardoor allemaal een klein beetje agressiever en ongehoorzamer van zijn geworden. Zal die juf dan wel net zoveel tijd hebben om les te geven als bij een klas waar dat niet het geval is? Of zal ze veel meer tijd nodig hebben om simpelweg orde te houden?
En hoe zit dat in speeltuinen, zal daar in de toekomst meer gevochten worden?
Eén auto vervuilt de lucht niet, maar een heleboel auto's tegelijk wel. Als steeds meer kinderen hun eerste vier levensjaren in een creche hebben doorgebracht dan zullen die effecten steeds meer voelbaar worden.
Tegenvallende resultaten in doofpot
De resultaten van het NICHD werden in mei/juni 2005 al gepubliceerd, maar je hoort er eigenlijk nauwelijks over. De resultaten komen de overheid en traditionele feministes natuurlijk niet uit, want het past niet in hun plan vrouwen massaal de arbeidsmarkt op te jagen.
Jay Belsky heeft nog een ander vermoeden waarom er zo weinig ruchtbaarheid aan wordt gegeven: 'het terrein van ontwikkelingspsychologen zou zijn gedomineerd door vrouwen met progressief-liberale idealen en feministische trekjes, die er geen zin in hebben werkende moeders een schuldgevoel aan te praten.' (Bron: Ode)
Belsky pleit ervoor de feiten en resultaten over kinderopvang goed en objectief te bestuderen, en niet simpelweg weg te honen als ze je niet aanstaan. Het is niet (wetenschappelijk) verantwoord alleen aandacht te geven aan de resultaten die in jouw straatje passen, en de resultaten die iets anders vertellen te negeren.
*Annemieke is voorzitter van Fulltime Mothers
Voor moederdag een botoxbehandeling?
De Telegraaf meldt een nieuwe beweging: moeders die hun vermoeide uiterlijk zat zijn en aan de botox gaan. Omdat steeds meer moeders hun kind op latere leeftijd krijgen is het steeds lastiger om er nog een beetje fris uit te zien. Net als de zng. mommy makeovers is een botoxbehandeling een manier om de sporen van je moederschap te wissen.
Artikel Telegraaf
Artikel Telegraaf
Er is weer van alles aan de hand in moederland
De commotie is ontstaan door minister Ab Klink die wil dat vrouwen minstens een half jaar borstvoeding gaan geven. Het is me niet helemaal duidelijk waar de opwinding over gaat, want dit advies geldt al jaren. Dagblad de Pers gooit met termen als 'Borstvoedingsterreur' en 'Borstvoedingsmafia'.
Ik vind dat er ontzettend veel aan vrouwen wordt getrokken. Enerzijds zo snel mogelijk de arbeidsmarkt op, anderzijds een half jaar borstvoeding geven. Wellicht zouden de borstvoedingscijfers van zelf stijgen als vrouwen de tijd en rust kregen hun kind te voeden.
Toen ik de cursus Samen Bevallen nog gaf merkte ik ook altijd dat borstvoeding een heikel onderwerp was, dat voorzichtig behandeld moest worden.
Artikel in De Pers
Ik vind dat er ontzettend veel aan vrouwen wordt getrokken. Enerzijds zo snel mogelijk de arbeidsmarkt op, anderzijds een half jaar borstvoeding geven. Wellicht zouden de borstvoedingscijfers van zelf stijgen als vrouwen de tijd en rust kregen hun kind te voeden.
Toen ik de cursus Samen Bevallen nog gaf merkte ik ook altijd dat borstvoeding een heikel onderwerp was, dat voorzichtig behandeld moest worden.
Artikel in De Pers
Minder fulltime thuisblijfmoeders
In 2007 had meer dan de helft van de vrouwen met minderjarige kinderen een deeltijdbaan.Vooral het aandeel moeders met een grote deeltijdbaan is gestegen. Een baan van drie dagen in de week is het meest populair. Het aantal thuisblijfmoeders is afgenomen en het aantal voltijdwerkende moeder is hetzelfde gebleven.
Cbs
Cbs
Subscribe to:
Posts (Atom)
