Vaknieuws voor Moeders

Laat jongens toch jongens zijn!

2009-04-20T04:18:00.001-07:00

Al langere tijd verschijnen er in de media berichten over de feminisering van het onderwijs en de maatschappij, waardoor jongetjes in het gedrang komen. Het is iets waar ik me als moeder erg bewust van ben, en ik probeer er dan ook op te letten mijn zoons de ruimte geven om jongens te zijn, en ze niet mijn vrouwelijke normen en waarden op te dringen.

Wat betreft de feminisering van het onderwijs zie ik bij mijn zoon Jan een afkeer van de praatcultuur die op de basisschool heerst, waarin akkefietjes op het schoolplein uitgebreid moeten worden besproken en geanalyseerd.

Interessant in dit verband, is een discussie uit 2004 rond de vraag of het Asperger Syndroom een uitvergroting zou kunnen zijn van mannelijke gedrag. In dat geval zouden alle mannen een beetje Asperger hebben. Zij zouden van nature geneigd zijn zich op technische details en resultaten te richten en minder op contact en samenwerking. Hoewel deze theorie inmiddels weerlegd is, vind ik het toch veelzeggend dat mannelijkheid hier zelfs een syndroom is geworden!

Onderstaand artikel verscheen in dagblad De Pers naar aanleiding van Gerard Janssens boek 'Zoons! Handleiding voor moeders'.

Laat die jongetjes toch lekker!

Bron: De Pers 17 april 2009

Jongetjes mogen haast geen jongetjes meer zijn. In de vrouwenwereld waarin ze opgroeien wordt typisch jongensgedrag onderdrukt. Niet zonder gevolgen.

‘Zit nou eens stil, hou toch op met dat gestoei en maak niet zoveel lawaai.’ Jongetjes worden chronisch niet begrepen en daarom gecorrigeerd. Door vrouwen. En laten jongetjes nu juist in de eerste jaren van hun leven omringd worden door vrouwen. Op school, de kinderopvang en de crèche, de wereld van een kleine jongen bestaat uit: vrouwen. En daarin schuilt het probleem. Want moeders en juffen begrijpen niet altijd hoe jongetjes in elkaar steken. Dus worden ze tam gehouden en krijgen voortdurend te horen dat ze iets niet goed doen.

Om de vrouwen wakker te schudden schreef Gerard Janssen het boek: Zoons! Handleiding voor moeders, dat zaterdag verschijnt. ‘Het boek is heel erg nodig ja, omdat moeders nooit zelf jongetje zijn geweest. En jongens steken toch wel iets anders in elkaar’, zegt auteur Janssen. Waar meisjes over het algemeen goed luisteren, graag kletsen en rustig zijn, zijn jongens druk en impulsief. Meisjes uiten zich verbaal, jongens fysiek. Jongens willen experimenteren, dingen kapotmaken en een robbertje vechten. ‘Ze kunnen in korte tijd heel driftig worden’, zegt Janssen. ‘Maar laat ze even uitrazen, zo’n driftbui is zo over en dan zijn ze weer aanspreekbaar.’

Schouder aan schouder

In het boek staan meer praktische tips. ‘Als je iets met je zoon wilt bespreken, ga dan niet tegenover hem aan tafel zitten en kijk hem in de ogen, daar wordt hij nerveus van. Jongens willen dingen doen tijdens het praten. Ga samen afwassen, of lopen. En begin een gesprek schouder aan schouder.’

‘Kijk eens hoe weinig jongens een compliment krijgen als ze in hun natuurlijke doen zijn’, zegt Janssen. ‘Ze worden vaak negatief benaderd omdat ze door moeders en juffen als druk worden ervaren. Maar jongens uiten zich nu eenmaal fysiek. Ze moeten ook de gelegenheid krijgen hun energie kwijt te kunnen.’

Jongens en meisjes zijn volgens deskundige Lauk Woltring, die het al dertig jaar opneemt voor de opvoeding van jongens, te lang als gelijke behandeld waardoor er geen aandacht meer is voor elementaire verschillen, zeker niet in het onderwijs. ‘Kringgesprekken, dat vinden jongens soms vreselijk. Laat ze toch lekker voetballen. Natuurlijk moeten zij ook leren praten en uitwisselen, maar daar zijn ook andere manieren voor.’

Laag zelfbeeld

De constante onderdrukking van hun jongensachtige gedrag is niet zonder gevolgen. Volgens Janssen zijn er behoorlijk veel jongens met een laag zelfbeeld door alle negativiteit.

‘Het gaat achteruit met de jongens in het onderwijs, er is sprake van achterstand, schooluitval en andere problemen. Ze worden gecorrigeerd lang voordat het nodig is’, zegt Woltring. ‘Daardoor kunnen jongens een latente hekel aan school ontwikkelen. Met als gevolg dat als ze eenmaal in het voortgezet onderwijs komen, ze alle kanten uitspatten en resistent zijn geworden tegen leraren. Soms kan dat dramatisch uitpakken. Ze zijn best goed in bepaalde dingen, maar niet altijd in dingen die worden gewaardeerd.’

J/M: Wat wil het kind?

2009-03-13T11:29:00.000-07:00

In het januarinummer 2009 van de J/M een artikel over de vraag: 'Wat wil het kind?' De discussie over fulltime werken, parttime of niet draait meestal om de volwassenen, maar waar gedijt het kind nou het best bij?

Er komen drie deskundigen aan het woord per leeftijdsfase.

Opvoedadviseur Saskia Nikom over de eerste jaren

'Persoonlijk denk ik dat het voor het kind het beste is als het de eerste vier jaar van zijn leven zijn moeder of vader zo dicht mogelijk bij zich in de buurt heeft. Idealiter komt dat er op neer dat een van de ouders fulltime werkt en de ander er voor kiest om maximaal twee dagen van huis te zijn.'

'Voor een kind is het, zeker in de eerste twee, drie jaar, het fijnst als er op die dagen een oppas een huis komt omdat het daarmee in zijn vertrouwde omgeving blijft. Het klinkt nogal boud, maar het combineren van een gezin en twee carrière's is eigenlijk niet goed als de kinderen heel jong zijn.'

Hoogleraar Ontwikkelingspsychologie Marianne Riksen-Walraven over schoolkinderen

Marianne Riksen-Walraven heeft vraagtekens bij de kwaliteit van de Naschoolse Opvang. Maar zelfs als die heel goed is vraagt ze zich af of een kind er wel bij vaart en vijf dagen vind ze hoe dan ook te veel.

'Als je het ze zelf zou vragen, kozen de meeste kinderen niet voor NSO. Voor een aantal is het ook ronduit overbelastend. Normaal ervaren mensen een stresspiek in de ochtend, en neemt het daarna af. Bij kinderen in de kinderopvang blijft het ook 's middags lang hoog, blijkt uit speekselmonsters.'

Orthopedagoge, GZ- en schoolpsycholoog Cathrien Drenthe

Cathrien Drenthe gebruikt een hele boel woorden, maar zegt eigenlijk niets. Waar het op neer komt is dat iedere puber anders is, en dat je als ouders op jouw puber moet inspelen. Duh.

Uiteraard worden de eerste twee veelzeggende meningen genuanceerd: iedereen is anders, wat voor de een werkt, werkt niet voor de ander blablabla.

Maar het antwoord op de vraag 'Wat wil het kind?' is duidelijk: het kind wil dat papa of mama thuis is.

Vaccinatie tegen baarmoederhalskanker omstreden

2009-02-28T05:13:00.000-08:00

Mijn dochter Maartje van dertien heeft een uitnodiging gekregen om zich te laten inenten tegen baarmoederhalskanker, net als 380.000 andere meisjes tussen de dertien en zestien jaar. Verspreid over een half jaar kunnen ze drie prikken met het middel Cervarix halen, dat bescherming moet bieden tegen het humaan papillomavirus (HPV), dat 70% van de baarmoederhalskanker gevallen veroorzaakt.

In eerste instantie was ik braaf van plan gehoor te geven aan de uitnodiging, onder het motto 'Baat het niet, het schaadt vast ook niet,' maar toen hoorde ik om mij heen kritische ouders vraagtekens zetten bij de vaccinatie. Ik besloot nader onderzoek te doen en las dat pas over dertig jaar met zekerheid kan worden gezegd wat de werking van het vaccin is. De massale inenting is een experiment. Het is dus helemaal niet zeker dat het niet schaadt.

Onderstaande uitzending van Zembla biedt bovendien een verontrustend kijkje achter de schermen van de farmaceutische industrie die natuurlijk grote belangen heeft bij het op de markt brengen van het vaccin.

Mijn man en ik hebben, na rijp beraad, besloten onze dochter niet te laten inenten.

Zijn er nog normale kinderen?

2009-02-28T04:06:00.000-08:00

Bron: De Standaard Online

Pedagogen en psychologen gaan in het verweer tegen het gemak waarmee jongeren het etiket gedragsstoornis krijgen opgeplakt. Deze week bleek uit een rapport dat tussen 2004 en 2007 het aantal ADHD-patiëntjes met 300 procent is gestegen. Zijn er nog normale kinderen?

De psychoanalytici Stijn Vanheule en Nathalie Laceur van de vakgroep psychoanalyse en raadplegingspsychologie aan de Universiteit Gent: 'Vroeger aanbad de maatschappij zijn kinderen. Ze waren zuiver en ze mochten spelen, we zouden wel zien in welk richting ze evolueerden. Vandaag zijn kinderen vaten vol risico's en ziektekiemen geworden. Goede kinderen zijn zij die goed presteren. Met de anderen is iets mis. Dus moeten ze vanaf de kleuterklas gescreend worden op afwijkingen.

In Frankrijk stelde de Hoge Gezondheidsraad zelfs voor om alle kinderen vanaf de geboorte systematisch te screenen op gedragsstoornissen of risicofactoren. In België is een gelijkaardig onderzoek in de maak. Dat alles vanuit de overtuiging dat eens de juiste diagnose is gesteld, een pilletje of therapie de stoornis kan wegwerken. Dat idee is heel geruststellend voor ouders. Maar het dreigt een overgetherapeutiseerde maatschappij van navelstaarders op te leveren. Wie niet aan de norm beantwoordt, wordt gecriminaliseerd of gestigmatiseerd.'

Lees hier het hele artikel

Het Bewijs: de visie van een huisman

2009-02-03T13:09:00.000-08:00

Jos van Venrooij (48) deelt al zestien jaar lief en leed met zijn vrouw. Samen hebben ze twee kinderen. Uit een eerder huwelijk heeft Jos een tweeëntwintigjarige dochter.

Jos is huisman en zijn vrouw werkt fulltime als docente in het speciaal onderwijs en is daar inmiddels ook locatieleidster. Wij interviewden Jos naar aanleiding van zijn nieuwste boek 'De depressieve regenworm' en over zijn ervaringen als huisman!

Jos' levenspad

Mijn carrière is een beetje een rommelig bij elkaar geharkt verhaal van min of meer en minder geslaagde projekten. De enige constante factor is eigenlijk het huisvaderschap. Toen mijn dochter geboren werd kwam het al beter uit dat ik voor haar zou zorgen, terwijl haar moeder haar studie afmaakte, en na onze scheiding bleef mijn dochter een groot deel van de week bij mij en later bij ons wonen.

Toen onze jongens erbij kwamen had mijn vrouw verreweg het hoogste en meest constante inkomen. Bovendien wilde zij graag fulltime blijven werken en wilden we de jongens niet naar een crèche brengen, dus werd mijn huisvaderschap vanzelf en zonder discussie uitgebreid en geprolongeerd. Ik had tot die tijd een aantal jaren een kindertheatergezelschap geleid dat net aan zijn einde was, dus dat kwam allemaal goed uit.

Opleiding

Ik heb kunstacademie gedaan, in Den Haag, maar in het laatste jaar van die (avond)opleiding was ik overdag met een kindertheater begonnen en toen ik met diploma en al de academie verliet vond ik het eigenlijk veel leuker en spannender dáár mee door te gaan. Ik schreef de voorstellingen en de liedjes, maakte de decors, en speelde en zong naar hartelust mee.Langzamerhand werd het kindertheater succesvoller maar een echte ‘doorbraak’ kwam maar niet. Het gebrek aan financieel succes leidde op den duur tot problemen bij de rest van het gezelschap en zo eindigde een spannend avontuur.

Freelance schrijver

Ik bleef wel verhalen, versjes en liedjes schrijven en deed toen de jongens ouder waren commercieel werk, als artikelen en interviews voor bedrijfs- en personeelsbladen, artikelen voor buurtkrantjes en teksten voor reclamefolders en brochures. Daarnaast deed ik ook vrijer werk: in de loop der tijd heb ik voor een aantal opdrachtgevers verschillende boekjes geschreven, waaronder een boekje met geïllustreerde kinderversjes, een bundel verhalen en gedichten en een boek met interviews.

Verhuizing naar platteland

Zo’n twee jaar geleden zijn we van de grote stad verhuisd naar een veel kleinere gemeente op het platteland. We zochten, en vonden daar rust en ruimte. Mijn takenpakket als huisman werd door de verhuizing drastisch uitgebreid met het opknappen van het nieuwe huis. Daarnaast ben ik een actieve vader op de school van de jongens: lezen, knutselen, zingen, toneelspelen en wat al niet. Commerciële schrijfopdrachten doe ik niet meer. Wel heb ik mij weer voorzichtig in het kindertheater gestort, de afgelopen maanden heb ik een aantal voorstellingen gespeeld en nieuwe projekten staan op stapel.

Huisman zijn: een goddelijke baan

Geloof het of niet, maar ik vind huisman zijn ideaal. Ik mopper er wel eens op natuurlijk, op mijn weblog ook, maar dat is alleen omdat mopperen vaak leukere stukjes oplevert, want over het algemeen vind ik het echt een geweldige baan. Ik heb alle vrijheid om mijn dag naar eigen smaak in te richten, ik heb geen baas boven me, geen vervelende collega’s, geen druk om geld te verdienen en omdat mijn vrouw in het onderwijs werkt, met alle bijbehorende vakanties, vind ik dat wij eigenlijk een buitengewoon relaxed leven hebben.

Doordat ik altijd thuis ben heb ik bovendien een uitstekende band met mijn kinderen. Ik ken hun vriendjes en doen en laten, en dat vind ik echt geweldig.

Huisman zijn is afwisselend, ik doe eigenlijk een heleboel dingen die ik leuk vind en als ik een dagje geen zin heb in het één, doe ik gewoon wat anders. Wat daarbij helpt is dat ik het opknappen en verbouwen van ons huis ook tot mijn taken als huisman reken, net als actief betrokken zijn bij de school van de jongens, als ‘de vader die altijd en alles kan’.

Dat maakt de mogelijkheden uitgebreider en daarmee heb ik ook bevredigender projekten dan alleen de afwas en de boodschappen waar je nooit mee klaar bent. Daarnaast ben ik ook geen huisman volgens de regels der kunst, vrees ik. Ik ben geen overdreven poetser of schrobber en matjesklopper. Het gaat er wel volgens mannelijke normen aan toe, in dit huishouden.

En natuurlijk zijn er ook wel eens dagen dat ik ervan baal, dat ik het gevoel krijg dat er geen schot in het leven zit, dat ik alleen maar sta af te wassen de godganse week. Dagen waarop ik iets groots en meeslepends en vreselijk goed betaalds zou willen! Maar ja... met een baan heb je ook zo je momenten, lijkt mij.

Waardering als huisman

Ik voel me in ieder geval gewaardeerd door mijn vrouw en kinderen, en dat is toch eigenlijk het enige dat telt. Mijn vrouw brengt regelmatig een bloemetje voor mij mee, of een variant op het thema. Ik merk dat ze het fijn vindt dat ze zich volledig aan haar werk kan wijden, en dat ze het prettig vindt dat ik thuis ben voor de kinderen, en voor haar als zij thuiskomt. Ik hoor haar in vreemde gezelschappen ook wel eens opscheppen dat ze ’s avonds zo kan aanschuiven en dat ze niet eens wéét hoe de wasmachine werkt. Dan voel ik mij gestreeld, al zal de rest van het gezelschap mij misschien een sukkel vinden.

Over de financiële gevolgen doet ze ook nooit moeilijk. Zo gaan we bijvoorbeeld maar één keer per jaar twee weken op vakantie, en dan ook nog op steenworp afstand met zelfgemaakte consumpties. En ik moet er ook nog bij zeggen dat mijn vrouw mij alle vrijheid geeft het huishouden te doen volgens mijn mannelijke normen. Ik doe het op mijn manier en dat is goed genoeg voor haar.

Wat de kinderen betreft is de band die ik met ze heb natuurlijk de grootste beloning. Het feit dat je ze dagelijks ziet opgroeien en getuige bent van al hun ditjes en datjes. Ik zou het niet willen missen.

Wat wel altijd een beetje moeilijk blijft zijn de zogenaamde ‘Wat doe jij?’ gesprekken. Je bent in vreemd gezelschap, raakt aan de praat en al snel komt dan de vraag: 'Wat doe jij?' De anderen doen dan altijd allemaal iets gestudeerds, avontuurlijks, interessants en betaalds en ik ben dan huisman. Het bekt niet lekker op de één of andere manier, het maakt weinig indruk en je bent er in dat soort situaties erg snel over uitgepraat.

Soms wordt er ook wel eens quasi jaloers en lollig geroepen dat ze dat ook wel zouden willen: lekker de hele dag niks doen. Ach ja, sufferds zijn het. Ik kan me daar niet druk over maken. In de discussie over werken en zorgen is het natuurlijk wel vreemd dat kinderen opvoeden en verzorgen eigenlijk geen werk wordt gevonden. Dat dat iets is waar je iets échts naast moet doen. Alsof je jezelf niet voldoende zou ontwikkelen wanneer je voor je kinderen zorgt. Alsof het opvoeden en verzorgen van kinderen maatschappelijk niet relevant zou zijn. De kinderen van vandaag zijn de maatschappij van morgen, dus misschien is het voor de maatschappij van morgen wel prettig als kinderen hier en nu een warm en veilig nest hebben, en een beetje worden opgevoed tot verantwoordelijke volwassenen.

Zorg en arbeidsparticipatie: je moet keuzes maken

Je kunt niet én carrière maken, een hoge positie bereiken en dús fulltime en liefst nog wat langer werken, en tegelijkertijd óók die leuke perfecte moeder zijn die haar kinderen zelf uit school haalt met een gezellig kopje thee en er altijd voor ze is. Dat kán dus niet. Dat is niet de schuld van de mannen, en ook niet van de overheid of van wie dan ook. Het kan niet omdat het niet kan. Het is het één of het ander.

Dus... als je kiest voor een carrière, dan zul je je moederschap misschien op een andere manier moeten invullen dan het standaardplaatje met de theepot en de moederlijke alomtegenwoordigheid. En je afvragen of dat dan automatisch minder is. Er zijn zát vaders die hooguit één keer per week een half uurtje luidruchtig voetballen met hun kroost en ze verder alleen in pyama zien, en die zichzelf niettemin oprecht leuke vaders vinden. Dat moeten moeders dan toch ook kunnen? Loslaten die hap!

En als je andersom kiest voor het 'old school' moederschap, kun je waarschijnlijk beter accepteren dat je met parttimebaantjes of vrijwilligerswerk in de schooltijden van je kinderen, of als zij-instromer als ze de deur uit zijn, nou eenmaal niet zo’n hoge positie zult bereiken. En je afvragen of dát nou zo erg is.

Als je met z’n tweeën kinderen hebt, zou je het ook nog kunnen delen en daar dan allebei de onvermijdelijke consequenties van nemen. Dat is dan toch een kwestie van onderhandelen met je eigen man? Daar hebben andere mannen, dan toch verder niks mee te maken? De overheid al helemaal niet. Mensen mogen toch zeker zelf wel uitmaken of ze buitenshuis werken of niet? Door zoveel nadruk op arbeidsparticipatie te leggen, de blijkbaar zaligmakende betaalde arbeid, ontstaat bovendien het misverstand dat je kinderen opvoeden en verzorgen dus géén werk is. Dat je niet meetelt als je die taak op je neemt. Alsof het geen verantwoordelijk werk is. Als je andermans kinderen opvoedt en verzorgt, ja, dán is het werk, maar als je dat voor je eigen kinderen doet, doe je opeens de hele dag niks.

Combinatie betaald werk - huismanschap

Ik werk ook als tekstschrijver en beeldend kunstenaar. Als ik een boekje of iets aan het maken ben, dan werk ik daar aan als de jongens naar school zijn en, soms ook nog wat in de avonduren. De verbouwing blijft dan liggen en het huishouden doe ik in de middaguren als de jongens thuis zijn.

Wat het huishouden betreft ben ik dan reuze makkelijk, altijd wel trouwens: morgen is er weer een dag! Dat geldt uiteraard niet voor eten koken, boodschappen doen, de was en de afwas. Binnenkort begin ik weer aan een nieuw kindertheaterprojekt dus dan zit ik weer veel achter de pc te schrijven. Als ik dan moet optreden red ik het niet altijd om de jongens van school te halen, dus dan doe ik een beroep op moeders van vriendjes en buren. Maar dat komt zelden voor.

Als het niet voor een opdracht is of een projekt met anderen, zoals het kindertheater, dan kom ik moeilijk op gang. Dan ga ik eerder strijken of stofzuigen of iets dergelijks dan dat ik iets ga maken. Ik heb wel een stok achter de deur nodig. Als ik iets ‘voor mezelf’ wil maken, vrij werk dus, dan is het nooit goed genoeg, komt het nooit af en het wordt daardoor moeilijk er aan te beginnen.

Een tijdje heb ik ook commerciële opdrachten gedaan. De jongens werden wat groter, ik voelde mij in die tijd wat beperkt en wilde daar op die manier wat aan doen en het lukte me wat opdrachtgevers te vinden. In die tijd was ik erg gestresst. Het gebeurde me vaak dat ik er niet was voor de jongens omdat ik mijn opdrachten af moest krijgen, dat ik niet op tijd op school kon zijn om ze te halen of dat ik daar allerlei toeren voor uit moest halen, en dat ik zodra we thuis waren snel achter de computer kroop. Ik had erg het gevoel voortdurend achter mezelf aan te rennen. Als ik met de jongens was voelde ik toch steeds de druk van een nog niet afgekomen artikel en ik werd er geen leukere vader van, waar ik me dan weer schuldig over ging voelen. Toen mijn vrouw ziek werd heb ik besloten dat dat dus niets voor mij was en ben er weer mee gestopt. Werk en zorg, besloot ik, vallen door mij niet op die manier te combineren. Zorg ís al werk, bedacht ik mij, en hopla: gecombineerd.

Jos' weblog

Toen onze oudste zoon geboren werd begon ik mijn ervaringen als huisvader in columns op te schrijven. Het leek me leuk zo de alledaagse dingen voor later vast te leggen. En omdat we toen net internet in huis hadden leek het mij leuk die stukjes daarop te publiceren. Het idee dat ze dan door de hele wereld gelezen konden worden motiveerde mij te blijven schrijven. Dat resulteerde later, ruim zeven jaar geleden, in een weblog. Die zag je in die tijd overal uit de grond schieten dus ik dacht: dat ga ik ook doen! Mijn weblog is een uitlaatklep, een middel om de behoefte tot schrijven te bevredigen. Het leven van alledag vast te leggen. Een manier om het leven te ordenen ook, en dingen af te reageren. Net als vroeger mijn dagboek, maar dan zorgvuldiger opgeschreven, omdat je het niet meer alleen voor jezelf schrijft, maar ook lezers hebt. En het is leuk om te merken dat het gelezen wordt.

De naam “Het Bewijs” staat in verband met het motto “Ik schrijf, dus ik blijf”. Ik vond Het Bewijs leuk klinken met dat motto. Een bevestiging van mijn bestaan als schrijver. Pas later begon ik op mijn site een weblog, raakte de rest van de site een beetje op de achtergrond en is het weblog van lieverlee Het Bewijs gaan heten. En omdat het het weblog van een huisvader is, klinkt het nu ook een beetje alsof er bewezen moet worden dat er ook heus wel mannen zijn die zorgen. Zo had ik het in eerste instantie dus niet bedacht maar ach, ik zit er ook niet mee in mijn maag. Misschien klopt het wel.

Algemene Heffingskorting/ Aanrechtsubsidie

De algemene heffingskorting, dat is toch dat bedrag dat ik van de belastingsdienst gestort krijg als mijn inkomen beneden een bepaald bedrag blijft? En dat was eerder de belastingvrije voet die ik als nietverdiener naar mijn vrouw kon overhevelen zodat zij ongeveer hetzelfde bedrag minder belasting betaalde? Dat is dan toch vestzak broekzak? Het maakt mij niet uit of ík het krijg of dat mijn vrouw het niet hoeft te betalen. Ik begrijp dat die zogenaamde aanrechtsubsidie misschien afgeschaft gaat worden. Als daar dan niet een soort compensatie voor komt, dan is het natuurlijk gewoon belastingverhoging.

Maar als het bedrag wordt omgezet in hogere kinderbijslag, of weer als overhevelbare belastingvrije voet terugkeert, dan is er volgens mij niet zoveel aan de hand. Zolang je er als gezin niet op achteruitgaat. Dat dat dan weer als aanmoediging voor vrouwen moet gelden om deel te nemen aan het arbeidsproces, tja.. daar hebben we het al over gehad. Als je voor de kinderen zorgt neem je eigenlijk al deel aan het arbeidsproces. Het zou helemaal niet zo gek zijn dat op één of andere manier te belonen. En dat hoeft dan geen aanrechtsubsidie te heten want dat is inderdaad een beetje een denigrerende term in de lijn van ‘lekker de hele dag thuiszitten’.

Zorgoudertoeslag, of zoiets, zou beter zijn. Ik denk trouwens niet dat dat afschaffen mensen die er nu bewust voor kiezen voor hun kinderen te zorgen zal stimuleren betaald werk te gaan zoeken. Die mensen hebben namelijk hun eigen keuze al gemaakt.

Financiële afhankelijkheid en kwetsbaarheid

Overheid en feministen hameren op het belang van financiële onafhankelijkheid, vanwege het gevaar van financiële problemen bij een eventuele scheiding. Ik beschouw dit als een theoretisch probleem, ik ben namelijk niet van plan nóg eens te gaan scheiden. Maar gesteld dat het tóch gebeurt, dan ga ik er zonder meer vanuit dat wij verstandig genoeg zijn om ten behoeve van de kinderen, als die nog minderjarig zijn, goede financiële afspraken te maken. Wat de reden van de scheiding ook zou zijn.

Pensioen

Ik heb eigenlijk nooit zo over pensioen nagedacht. Ik ben meer het ‘Wie dan leeft, wie dan zorgt’ type. Maar, over financieel afhankelijk gesproken, ik heb het net even aan mijn vrouw gevraagd: die heeft een partnerpensioenregeling, waarbij dus ook voor mij een pensioen wordt opgebouwd.

Uiteraard stopt zij dat na een eventuele scheiding, maar het reeds opgebouwde deel komt mij dan nog toe, na mijn 65e. Ik zou het zeker niet redelijk vinden van mijn vrouw te verwachten dat zij mij na een scheiding blijft onderhouden. Ik stel me zo voor dat wanneer de kinderen nog minderjarig zijn we de verantwoordelijkheid en de zorg voor hen dan gelijkelijk delen en dat ik dan ook zou gaan werken om in mijn en hun onderhoud te voorzien.

Mijn vrouw zou dan misschien minder gaan werken om ook thuis te kunnen zijn voor de jongens. Een scheiding is in mijn ogen een keuze die je samen maakt en de gevolgen daarvan moeten in goed overleg samen gedragen worden. Dat ik in zo’n geval wat werk en inkomen betreft van nul af moet beginnen, tja, daar staat dan tegenover dat ik daar tot dat moment geen verantwoordelijkheid voor heb hoeven dragen. Voor mijn vrouw geldt dat ze dan misschien concessies aan haar carrière zal moeten doen om haar deel van de zorg op zich te kunnen nemen. Je kunt niet scheiden en verwachten dat alles hetzelfde blijft. Als je verzorgd wilt worden tot de dood je scheidt, kun je maar beter getrouwd blijven.

Meer weten over Jos?

Bezoek dan zijn weblog!

Nederlandse vrouw geeft voorrang aan gezin

2008-11-13T04:45:00.000-08:00

Na drie emancipatiegolven kiest de Nederlandse vrouw nog steeds vaker voor haar gezin dan voor een carrière.

Maar voorrang geven aan je gezin getuigt van onbenul vinden minister Ronald Plassterk en Pia Dijkstra. Eensgezind verwonderen ze zich over die rare Nederlandse vrouwen die maar niet willen inzien dat het niet gaat om een zinvol leven en 'minder tastbare zaken als sociale contacten,' maar om ambitie en een succesvolle loopbaan!

Plassterk schuwt er daarbij niet voor zijn eigen moeder aan te halen als voorbeeld hoe het niet moet: 'Natuurlijk is iedereen vrij om te kiezen wat ze met hun leven willen,’’ zegt Plasterk. ,,Maar ik neem dan altijd mijn moeder als voorbeeld. Toen mijn zusen ik haar niet meer elk uur nodig hadden, kwam zij niet meer aan de bak in de apotheek waar ze ooit werkte. Van het thuis zitten is ze niet gelukkiger geworden.’’

Lees hier het hele artikel

Vrouwen moeten anders gaan denken en kiezen

2008-11-11T03:39:00.000-08:00

De meeste vrouwen (met en zonder kinderen) die in deeltijd werken geven aan daar zelf voor gekozen te hebben. Zij willen niet voltijds werken om zo meer tijd over te houden voor hun huishouden, hun kinderen, of voor zichzelf, hun hobby’s en sociale contacten. Deze keuze hangt vooral samen met de opvattingen over werk en inkomen van vrouwen. Kinderen zijn geen doorslaggevende reden.

Dit blijkt uit onderzoek van het SCP. Dijkstra en minister Ronald Plasterk (Emancipatie) zijn 'geschrokken' van het onderzoek. Ze vinden dat er te gemakkelijk voor het traditionele kostwinnersmodel wordt gekozen: het is blijkbaar nog vanzelfsprekend dat vrouwen hun werk aanpassen aan privé-omstandigheden.

Het woord moederschapsideologie wordt niet genoemd, maar er wordt wel verwezen naar de 'heersende cultuur' die een belemmering zou zijn voor vrouwen om meer buitenshuis te gaan werken.

Plassterk en Dijkstra vinden dat werkgevers het makkelijker moeten maken werk en privé te combineren en werknemers moeten worden aangesproken worden op hun keuzes.

Achterliggende gedachte is het bevorderen van de arbeidsparticipatie van vrouwen, die zelf tevreden zijn over de huidige stand van zaken.

Plassterk en Dijkstra willen feitelijk de motieven op basis waarvan vrouwen hun leven inrichten, vervangen door hún motieven.

Lees hier het persbericht van SCP.

Baby's zijn niet af bij de geboorte

2008-10-26T09:47:00.000-07:00

Bron: Nieuwsblad Be
Door: Veerle Beel

Knuffel uw baby maar vaak en veel: hij of zij wordt er slimmer van. Jonge hersenen hebben immers liefde nodig om zich zo goed mogelijk te ontwikkelen. Want baby's zijn niet af bij de geboorte, zegt de Britse zoöloog Desmond Morris.

Veel babyboeken zijn geschreven vanuit het standpunt van de ouders en geven adviezen over hoe je met een baby hoort om te gaan. De Britse dierenexpert Desmond Morris draait het om en beschrijft in zijn nieuwste boek Baby's wat er met hen gebeurt in de eerste maanden na hun geboorte en wat ze nodig hebben om zich optimaal te ontwikkelen. Met woorden en veel foto's brengt hij de eerste twee levensjaren in beeld: van de weerloze baby die zelf nog (bijna) niets kan, tot de peuter die klaar is om de wijde wereld in te stappen.

Wat is het allerbelangrijkste voor de ontwikkeling van een baby?

Desmond Morris: 'Behalve de elementaire behoeften als eten en een dak boven het hoofd, is liefdevol contact met andere mensen levensnoodzakelijk. Baby's die vaak geknuffeld worden, worden slimmer, gelukkiger en ze krijgen meer zelfvertrouwen. Baby's die opgroeien in een onveilige, liefdeloze omgeving, gaan vaker huilen en worden afgeremd in hun groei. Onderzoek wijst zelfs uit dat baby's die weinig aangeraakt worden, als volwassene meer agressief gedrag vertonen.'

Hebt u iets tegen de babyboeken met concrete adviezen?

'Pedagogisch advies varieert erg naargelang de tijd. De ene keer pleit men voor meer discipline, en dan weer voor een vrije opvoeding. Toen ik geboren werd, in de jaren twintig, was het de pedagogie van Watson die hoogtij vierde: mijn moeder leerde daaruit dat ze me niet mocht oppakken om me te troosten als ik huilde. Je moest je baby trainen, zodat hij daar vanzelf mee ophield. Een baby moest ook in de gezonde buitenlucht liggen. Op een dag was het zo koud dat ik een dubbele longontsteking opdeed. Toen heeft mijn moeder het bewuste babyboek weggegooid en besloten om haar eigen instinct te volgen, gelukkig maar. En daarom probeer ik zelf niet te schrijven wat moeders moeten doen of laten.'

Toch zegt u dat kinderen pas op twee jaar klaar zijn voor de wereld. Daarmee suggereert u toch dat moeders het best zo lang mogelijk bij hun kind blijven, of niet?

'Het is een dilemma voor moeders die in steden leven, en die bestaan nog maar een jaar of duizend. In de vele duizenden jaren daarvoor, en ook bij volkeren die nog in stamverband leven, werden en worden moeders niet voor de keuze gesteld: ze nemen hun baby mee naar hun werk. Dat is de natuurlijke gang van zaken. Er bestaat een prachtige foto van Afrikaanse moeders die op het land werken, terwijl hun baby's in een nabije boom hangen. Daar hangen ze, in hun doeken, als vruchten heen en weer te wiegen. Als een van hen honger heeft, gaat zijn moeder hem voeden. Probeer dat maar eens in de moderne kantoren van vandaag! Vrouwen zijn nu verplicht om te kiezen, maar ik zeg niet welke die keus moet zijn. Ik zeg enkel wat een baby graag heeft. Overigens denk ik dat dit moederdilemma zal verdwijnen als we met z'n allen weer meer thuis gaan werken.'

Dat zal toch niet snel gebeuren.

'We zullen wel moeten, omdat files en opstoppingen al het verkeer zullen blokkeren. Ik verwacht dat de communicatietechnologie ons nog veel meer mogelijkheden zal bieden, zodat we niet alleen met elkaar zullen bellen van thuis uit, maar elkaar ook zullen zien en vergaderingen zullen beleggen terwijl ieder thuisblijft. 'Naar het werk gaan' zal helemaal uit de mode geraken. Maar tot zo lang blijft het een strijd in de hoofden en harten van moeders.'

Desmond Morris, Baby's, Uitg. Unieboek

Sarah Palin doet 'mommy wars' oplaaien

2008-10-07T07:18:00.000-07:00

Volgens gratis dagblad De Pers doet Sarah Palins kandidatuur voor het vice-presidentschap van Amerika de zgn. Mommy Wars weer oplaaien. Sarah Palin is moeder van vijf kinderen en gouverneur van Alaska.

Wonderlijk is dat het vooral de moeders die kind en baan combineren zijn die Sarah Palin het felst aanvallen, terwijl de Thuisblijfmoeders positief staan tegenover Palin!

Opvallend in de discussie rondom Sarah Palin is de vraag of ze wel een goede moeder is, als ze zo hard werkt. Een vraag die aan president Bush of Obama nooit gesteld is.

Ik kijk graag naar Sarah Palins toespraken, maar moet toegeven dat ze soms last lijkt te hebben van 'zwangerschapsdementie' of zoals ze in Amerika zeggen 'mommy brain'! Ze is soms moeilijk te volgen, en haar uitspraken klinken niet altijd even intelligent.

Zo stelt ze dat ze ervaring heeft in internationale politiek simpelweg omdat Alaska en Rusland buren zijn.

Kostelijk zijn dan ook de parodieën op Sarah Palin in het satirische Amerikaanse programma Saturday Night Live.

Amerikaanse politiek is nog nooit zo leuk geweest.

Oorspronkelijke interview Katie Couric en Sarah Palin

Fulltime moederschap is een volwaardig beroep

2008-09-28T23:52:00.000-07:00

Door drs. Keus (oud docente pedagogiek)
Bron: Refdag

In ons land nemen steeds meer vrouwen deel aan het arbeidsproces. Er is daarvoor een aantal oorzaken te noemen.

Als eerste speelt de emancipatiegedachte van de regering een grote rol: vrouwen moeten zich kunnen ontplooien. Er kan ook sprake zijn van een economische noodzaak, veroorzaakt door de stijgende kosten voor levensonderhoud.

Ook studeren vrouwen langer en willen ze graag het geleerde in praktijk brengen. Verder zijn de huishoudelijke taken verminderd; denk aan de introductie van de wasmachine en het wegvallen van de moestuin.

Niet vanzelfsprekend

Buitenshuis werken van een vrouw is niet bij voorbaat verkeerd. Het mag echter niet vanzelfsprekend zijn wanneer er -met name jonge- kinderen zijn.

Het is beslist noodzakelijk dat ouders goed nadenken over hun verplichtingen en verantwoordelijkheden ten aanzien van hun kinderen en samen beslissen over de verdeling van de taken in het gezin: Wie zorgt er voor de kinderen? Wie brengt hen naar bed? Wie vangt de kinderen op uit school, zodat ze hun verhaal kwijt kunnen? Wie zorgt voor het eten?

Het belang van de kinderen dient daarbij centraal te staan. Vanuit dat perspectief moeten ouders verantwoorde keuzes maken.

Het lijkt er in onze samenleving echter op dat de taak van de moeder in het gezin niet meer meetelt en niet als volwaardig werk wordt gezien. Dit is een grote misvatting. We moeten ons dat beslist niet laten aanpraten, maar juist het lef hebben om als moeders op te komen voor het moederschap én als vaders voor het vaderschap.

De eerste vier levensjaren van een kind betekenen een volledige baan voor de ouders. Hoe ze dat verdelen is hun persoonlijke zaak. Mogelijk is de moeder fulltime thuis, maar een andere verdeling is ook mogelijk. Wel is het zo dat ouders goed moeten overzien of hun taak wordt overgenomen en wie dat dan doet. Zijn de vervangende opvoeders het eens met hun waarden en normen?

Betrokken vaders

In het bovenstaande zien we dat de vader twee middagen thuis is. Een prima oplossing. Het is goed wanneer vaders betrokken zijn bij de opvoeding van hun kinderen. Een deeltijdbaan hoeft beslist geen probleem te zijn, mits er een goede opvang is voor de kinderen, het liefst in hun vertrouwde omgeving.

Jonge kinderen hebben ouders nodig die hen voeden, verzorgen, die beschikbaar zijn. Met hen moeten ze een band kunnen opbouwen, wat een veilige basis voor het latere leven biedt. Voor een kind is het zeer belangrijk dat het opgroeit in een liefdevol gezin met een moeder én een vader.

Steeds vaker wordt tegenwoordig de zorg voor jonge kinderen aan anderen overgelaten, met name in de kinderopvang. Het is de vraag of dit wenselijk is voor jonge kinderen. Krijgen de kinderen daar wat ze nodig hebben? Een jong kind heeft behoefte aan een vaste verzorger die regelmatig aanwezig is. Is die er niet, dan kan een kind angstig worden omdat zijn behoefte aan hechting niet wordt vervuld.

Jonge kinderen hebben een verzorging voor zich alleen nodig. Hoe zit dat in de kinderopvang? Wanneer er sprake is van veel personeelsverloop, is dit niet gunstig voor het jonge kind. Belangrijk is ook om te weten of de opvoeding overeenkomt met de opvoeding thuis. Zo niet, dan kan dit gevoelens van onveiligheid bij het kind veroorzaken. Kinderopvang kan onveilige hechting in de hand werken.

Niet alleen de vroege verzorging bepaalt in grote mate hoe veilig of onveilig kinderen zich gaan voelen. Ook andere gedragingen, zoals vermijdend of aanhankelijk gedrag, doen dat. Het is dan ook van het allergrootste belang om goed te overwegen aan wie u uw jonge kind toevertrouwt.

Volwaardig beroep

Fulltime moederschap is een volwaardig beroep. Maar een moeder die in deeltijd werkt hoeft zich niet bij voorbaat schuldig te voelen. Mits zij en haar echtgenoot verantwoorde keuzen voor de kinderen hebben gemaakt.

Het is mijns inziens onjuist om te beweren dat buitenshuis werkende moeders slecht en moeders die dat niet doen goed zijn. Veel vrouwen hebben moeite hele dagen thuis te zijn en lopen het risico gedeprimeerd te raken. Ze weten hun tijd niet nuttig te besteden of bemoeien zich de hele dag met hun kind, waar alles om draait. In dat geval is het -bij goede vervangende zorg- beter dat de moeder weer aan het werk gaat. Daardoor raakt ze meer in balans; dat is ook goed voor het kind.

Een moeder kan evengoed somber worden door voltijds werken terwijl ze liever thuis voor de kinderen zou willen zorgen en voldoende bezigheden heeft.

Een belangrijke vraag is of de moeder en haar man gelukkig zijn met hun afspraken. Wanneer moeders merken dat ze in een omgeving werken die niet goed voor hen is, of dat ze werken terwijl ze liever thuis zouden zijn -of omgekeerd-, lopen ze grote kans gedeprimeerd te raken. Als de man ook ongelukkig is met de afspraken, wordt die kans nog groter. De negatieve invloed daarvan op het pedagogische klimaat in het gezin kan ongetwijfeld niet de bedoeling van opvoeding zijn.

Drs. Keus is oud-docente pedagogiek aan hogeschool Driestar educatief, echtgenote en moeder van drie volwassen kinderen.

Klik hier voor het volledige artikel

Overheidsbeleid bijt zichzelf in de staart

2008-09-26T01:56:00.000-07:00

Het bevorderen van arbeidsparticipatie zou wel eens schadelijk kunnen zijn voor de kwaliteit van de opvoeding, en daarmee op termijn voor de hoeveelheid en kwaliteit van het menselijk kapitaal, dat zegt hoogleraar economie, Lans Bovenberg.

En dat terwijl de overheid juist meer menselijk kapitaal wil inzetten.

Overheid denkt alleen aan korte termijn

Als ouders allemaal buitenshuis werken bestaat namelijk het gevaar dat ze onvoldoende tijd kunnen besteden aan het opvoeden van hun kinderen, het menselijk kapitaal van de toekomst. Kinderen die niet opgroeien tot evenwichtige volwassenen zullen later geen of een minder grote bijdrage aan de maatschappij kunnen leveren. Feitelijk is de overheid dus erg kortzichtig bezig en denkt alleen aan de korte termijn.

Kinderen zijn het goud van onze kenniseconomie, en daarin moet geïnvesteerd worden!

Lans Bovenberg vindt daarom dat ouders van kinderen ontzien moeten worden in het 'spitsuur van hun leven' en dat de pensioenleeftijd omhoog moet. Dat biedt soelaas aan het tekort aan arbeidskrachten, en aan ouders van jonge kinderen.

Lees hier het artikel.

Moeders aan de top

2008-09-17T04:08:00.000-07:00

Sarah Palin, gouverneur van Alaska en moeder van vijf kinderen is plotseling 'hot', nu ze is gekozen als running mate van senator McCain. Mocht Senator McCain president van Amerika worden, dan wordt Sarah Palin de vice-president!

In het Amerikaanse, programma Saturday Night Live wordt ze uitmuntend geparodieerd, samen met Hilary Clinton, ook moeder.

Het ultieme taboe: lievelingskind hebben

2008-09-16T23:45:00.000-07:00

Moeders hebben lievelingskinderen, en de oudste is het minst favoriet. Dit zou blijken uit een Brits 'onderzoek' van één van populairste sites over ouderschap, Netmums.

Duizend moeders deden mee aan een online poll, en 16% bekende dat ze van 1 kind meer hielden dan van de rest.

Eenderde zei dat ze van al haar kinderen evenveel hield, en iets meer dan 50% zei dat ze van ieder kind evenveel hield, maar op een verschillende manier.

Natuurlijk is er ook een naam voor dit verschijnsel bedacht: Favoritisme.

Christine Duff lid van de Britse Associatie voor Counseling and Psychotherapie zegt dat er een groot taboe rust op Favoritisme in onze maatschappij. Zij vindt dat moeders moeten weten dat het niet gek is dat je met het ene kind makkelijker een band opbouwt dan met het andere, en dat je daar iets aan kunt doen.

De poll is niet meer te vinden op de Netmums site maar de discussie over dit onderwerp vind je nog op hun forum.

Ik ben verbaasd over alle media aandacht die de uitslag van een simpele poll krijgt!

Conservatieve partij Engeland: 621 euro p/m voor thuisblijfmoeders

2008-09-09T01:33:00.000-07:00

'De maatschappij betaalt een hoge prijs om moeders zo snel mogelijk na de bevalling weer de werkvloer op te krijgen,' zegt Ian Duncan Smith, voormalig leider van de conservatieve partij in Engeland. Hij deed deze uitspraak naar aanleiding van recent onderzoek van The Centre for Social Justice waaraan hij meewerkte.

Volgens Duncan Smith is die prijs problemen wanneer het kind ouder is: 'Parents who fail to form a close and loving relationship with their babies risk “sowing the seeds of later unhappiness” in their children.'

Uit het onderzoek blijkt dat de eerste drie levensjaren cruciaal zijn voor de lichamelijke, emotionele en sociale ontwikkeling van een kind. Veilige hechting is daarbij essentieel: hoe beter een kind is gehecht aan zijn verzorger hoe gunstiger zijn ontwikkeling.

De onderzoekers waarschuwen daarom dat nu te veel vrouwen zich gedwongen voelen buitenshuis te gaan werken, terwijl hun kinderen nog heel jong zijn. Dit brengt mogelijk de veilige hechting en daarmee de hele ontwikkeling van het kind in gevaar!

De resultaten van het onderzoek staan haaks op het beleid van de Labour Party, dat er op gericht is vrouwen te stimuleren buitenshuis te gaan werken, net als het beleid in Nederland.

Duncan Smith vindt dat er een eerlijker systeem nodig is, waarin niet alleen ouders met een baan worden beloond voor hun keuze, maar ook vrouwen die ervoor kiezen fulltime voor hun kind te zorgen. Volgens zijn huidige voorstel zou dit neerkomen op 500 pond per maand, oftewel 621.822 euro.

Voor kinderen zorgen verdient ook respect!

2008-09-03T01:16:00.000-07:00

Bron: Telegraaf 3 september 2008

ChristenUnie kritisch over pleidooi Balkenende

DEN HAAG - ChristenUnie-fractievoorzitter Arie Slob is kritisch over het pleidooi van premier Jan Peter Balkenende voor een nieuw arbeidsethos. Maandag betoogde Balkenende dat dat nodig is om de toekomstige behoefte aan arbeidskrachten te kunnen opvangen.
Slob vindt dat betaald werk „een zware ideologische lading“ krijgt in het verhaal van Balkenende. „De premier noemt het letterlijk sleutel tot eigenwaarde, zelfrespect, trots, bloei en karaktergroei, het helpt de mens 'te worden wie hij is' en dus tot zijn bestemming te komen. Door ook nog eens het woord 'ethos' eraan te verbinden, wordt arbeidsparticipatie tot een morele plicht.”

Volgens Slob is ook onbetaalde arbeid zoals vrijwilligerswerk of de zorg voor kinderen van groot belang voor de samenleving. „Ook dat zijn keuzes die respect en trots verdienen, waarin een mens tot bloei en bestemming kan komen.”

Mannen willen een Thuisblijfmoeder

2008-08-28T09:13:00.000-07:00

Mannen willen een traditionele huisvrouw en vrouwen zijn op hun beurt gelukkig met hun rol als moeder thuis. Ze willen liever een werkende retroseksuele man dan een metroseksueel die thuis blijft om voor de kinderen te zorgen. Dat blijkt uit Brits onderzoek.

Traditionele waarden

Het onderzoek ondervroeg meer dan 1500 volwassen over de eigenschappen die ze het meest waardeerden bij hun partner. Hun antwoorden leunden erg aan bij de waarden van het huwelijk uit de jaren '50. Mannen willen in de eerst plaats dat hun vrouw goed is in het huishouden, gevolgd door koken, poetsen en opvoeden. Slechts 16 procent van de mannen waardeert financiële stabiliteit bij een vrouw. Dat betekent dat de meeste mannen huishoudelijk geluk verkiezen boven een carrièrevrouw.

Verzorging als wederdienst

Veel vrouwen maken dezelfde keuze. Bijna 40 procent zegt dat financiële stabiliteit de belangrijkste kwaliteit van een man is. Ze waarderen ook goed kunnen tuinieren meer dan kook- of poetskunsten. Onderzoekster Tanya Jackson zegt: "Veel vrouwen dachten vroeger dat ze een metroseksuele man wilden. Maar ze hadden plots genoeg van een man die meer tijd in de badkamer doorbracht dan zij. Vrouwen beseffen nu dat ze een man willen die de kost verdient en ze zorgen voor hem als wederdienst."

De cijfers bevestigen deze evolutie. Het aantal Britse mannen dat thuis blijft om voor de kinderen te zorgen, daalde het afgelopen jaar met 6 procent.

Leven als een huisvrouw in de jaren vijftig

2008-08-17T08:00:00.000-07:00

Paul van Vliet zong melancholiek 'papa is blijven hangen in de sixties', maar er zijn vrouwen die zijn blijven hangen in de jaren dertig, veertig of vijftig van de vorige eeuw.

Vol vreugde en overgave omarmen ze het fulltime huisvrouwenbestaan, en wijden zich aan het huishouden en de zorg voor hun man. De rol van de man is even duidelijk: hij zorgt voor het brood op de plank en doet de 'mannelijke' dingen, zoals de auto wassen.

Deze vrouwen leven liever in een tijd waarin de rol- en taakverdeling duidelijk was, en de wereld, in hun ogen, een betere plek.

Bekijk hier onder de documentaire!

Supermoeder valt van haar voetstuk

2008-08-06T11:37:00.000-07:00

Steeds minder mensen geloven in supermoeder, die een succesvolle carrière heeft en ook nog op tijd thuis is om koekjes te bakken. Een groeiende groep mensen gelooft dat er een prijskaartje hangt aan moeders die buitenshuis werken, en dat het de kinderen en het gezin zijn die dat prijskaartje betalen.

Dit bleek uit onderzoek van Professor Jacqueline Scott van de faculteit sociologie van de Universiteit van Cambridge. Enkele citaten:

'Er lijkt een groeiende sympathie te ontstaan voor het ouderwetse idee dat vrouwen thuis horen, en niet op kantoor.'

'Het idee dat steeds meer mensen vinden dat vrouwen buitenshuis moeten gaan werken in plaats van thuis voor het gezin te zorgen is duidelijke een mythe,' aldus Professor Jacqueline Scot.'

'Het is goed mogelijk dat deze verandering in denken wordt veroorzaakt doordat de glans van het Supermoeder-syndroom af is. Het idee dat vrouwen een volwaardige carrière nastreven terwijl ze thuis ook nog koekjes bakken wordt meer en meer gezien als onhaalbaar voor gewone stervelingen.'

Het onderzoek

In 1980, 1990 en 2000 werd onderzoek gedaan naar de ideeën van mensen over gelijkheid tussen man en vrouw en de rolverdeling. Professor Scott vergeleek deze resultaten met recente resultaten van de 'International Social Survey Programme'.

Onderzoeksmethode

In ieder onderzoek werden aan zo'n 1000 tot 5000 mensen stellingen voorgelegd. De respondenten moesten zeggen of ze het er mee eens waren of oneens.

Stellingen als: 'Het is de taak van de man om geld te verdienen,' en 'Het is de taak van de vrouw om voor de kinderen te zorgen' werden voorgelegd om de mening over gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen te meten.

Stellingen als 'Het gezinsleven lijdt er onder als een vrouw fulltime werkt,' werden gebruikt om te meten of werkende moeders als nadelig werden gezien voor kinderen en gezin.

Resultaten

In 1990 zei meer dan 50% van de vrouwen en 51% van de mannen dat het gezin er niet onder leed als een vrouw ging werken. Sindsdien is dit gedaald naar 46% onder vrouwen en 42% onder mannen.

In vergelijking met 1991 zien nu minder mensen een baan als de beste weg naar onafhankelijkheid voor vrouwen: 54,9% vrouwen, 54,1 mannen.

In Amerika zijn de verschillen nog groter. Daar is het percentage mensen die zeggen dat het gezinsleven niet wordt beïnvloed door een werkende moeder gedaald van 51% in 1994 naar 38% in 2002.

Hoe komt dat?

Professor Scott vindt dat er nader onderzocht moet worden waarom de meningen zijn veranderd. Is dat omdat zorgen voor het gezin als typisch vrouwenwerk wordt gezien, of is het omdat mensen denken dat er geen alternatief is?

Nederlandse vrouw voorbeeld voor buitenland

2008-07-17T05:58:00.000-07:00

In het blad Volzin (no. 12) zet Lisette Thooft vraagtekens bij het beleid dat vrouwen 'de ratrace' in wil jagen.

Volgens Lisette is de voorkeur van de Nederandse vrouw voor deeltijdbanen niet het gevolg van luiheid, gebrek aan zelfstandigheid of verwendheid, maar juist een uiting van vooruitstrevendheid en emancipatie!

Lisette doet deze uitspraak naar aanleiding van Susan Pinkers boek De sekseparadox. Susan Pinker, ontwikkelingspsychologe, constateert in haar boek dat juist in landen waar de emancipatie ver gevorderd is vrouwen kiezen voor deeltijdbanen. Hoe beter een vrouw het heeft, hoe meer zij typisch vrouwenwerk wil doen in een typische vrouwelijke sector, aldus Pinker.

Pinker vindt dat vrouwen het in Nederland volmaakt hebben en juist voorop lopen met hun deeltijdbanen!
Lees meer...

Moederschapsverlof slecht voor carrière

2008-07-14T00:55:00.000-07:00

De uitbreiding van het moederschapsverlof in Groot-Brittannië is schadelijk voor de carrière van vrouwen.

Dat zegt voorzitter Nicola Brewer van de Britse waakhond voor gelijke behandeling en mensenrechten maandag in de krant The Times.

Vrouwen mogen binnenkort na de bevalling een jaar lang betaald moederschapsverlof opnemen. Voorheen was dat negen maanden.

De uitbreiding maakt vrouwen onbedoeld minder aantrekkelijk voor de arbeidsmarkt, aldus Brewer. Zo zou het Britse bedrijfsleven zich ontdoen van vrouwen die van plan zijn op korte termijn aan gezinsuitbreiding te doen.

Volgens Brewer versterkt de nieuwe wetgeving de traditionele aanname dat vrouwen voor de kinderen zorgen. Mannen krijgen in Groot-Brittannië twee weken vaderschapsverlof.

In Nederland pleit verloskundige Beatrijs Smulders voor een zgn. Babysabbatical, oftewel een jaar verlof na deen bevalling.

(c) ANP

De glimlach van een kind

2008-07-14T00:10:00.000-07:00

De relatie tussen moeder en kind is cruciaal voor de ontwikkeling van het kind. Daarom deed professor Lane Strathearn onderzoek naar de band tussen moeder en kind. Hij deed dat door, via de hersenen van de moeders, hun reacties op het zien van een foto van hun kind te bestuderen.

Hij liet ze foto's zien van kinderen met verschillende gezichtsuitdrukkingen, waaronder hun eigen kind. Uit het onderzoek bleek dat wanneer de moeders hun eigen kind zagen er meer bloed naar de hersendelen stroomde die geassocieerd worden met dopamine.

Dopamine is een sleutelhormoon in het lichaam en is betrokken bij gevoelens van beloning; het geeft dus een goed gevoel! De sterkte van de reactie was afhankelijk van de expressie van het kind, zegt professor Strathearn. Lachende gezichten activeerden de grootste reactie.

Begrijpen hoe een moeder reageert op haar eigen kind wanneer het lacht of huilt, is een eerste stap in het begrijpen van de processen in de hersenen die bijdragen tot de band tussen moeder en kind.

Interessant onderzoek in een tijd waarin het belangrijkste doel is kind en moeder van elkaar te scheiden ten behoeve van de economie!

Lees hier het artikel.

Godinnenspektakel

2008-07-13T23:58:00.000-07:00

Derde feministische golf: herwaardering van het vrouwelijke

Op maandag 9 februari 2009 vindt het Godinnenspektakel plaats.

Doel van dit Godinnenspektakel is een herwaardering van het vrouwelijke in al haar vormen. Zorgtaken moeten dezelfde waarde krijgen als betaald werk, dan is er pas sprake van echte emancipatie, aldus initiatiefneemster Sabrye Sambou.

'Wij zijn van mening dat door het verhogen van het status van het vrouwelijke en van vrouwelijkheid een meer gelijkwaardige taakverdeling tussen man en vrouw in de werk en privé sfeer mogelijk is.

Zolang we neerkijken op de zorgtaken en deze niet dezelfde status hebben als betaald arbeid, kunnen we eigenlijk niet van emancipatie van de vrouw of de mens spreken. Omdat we hiermee de helft van het menselijke leven ondergeschikt verklaren.

Daarmee zeggen we eigenlijk nog steeds dat het van oorsprong ‘mannelijke’ (roem en glorie in de Buitenwereld en betaling van diensten) superieur is aan het van oorsprong ‘vrouwelijke’ (zorgen, voeden, relatieonderhoud). Zolang we als maatschappij dit beeld in stand houden, kunnen we niet van werkelijke emancipatie spreken.

Het Godinnenspektakel wil mensen samen brengen om de mogelijkheden te exploreren om de van oorsprong vrouwelijke taken dezelfde status te geven als de van oorsprong mannelijke taken, zonder dat dit inherent staat aan een terugkeer van de vrouw achter de haard.

Een dergelijke beeldverandering in de maatschappij zou bijvoorbeeld ook kunnen leiden tot het doorbreken van het glazen plafond. Nu staat het combineren van werk en zorg inherent aan carrière suïcide, in een maatschappij waar zorg evenveel waarde heeft als betaalde arbeid, zal de combinatie van deze beide delen van een menselijk leven veel soepeler verlopen. '

Bron: Godinnenspektakel

Taskforce Deeltijd Plus: kortzichtig

2008-07-07T00:53:00.000-07:00

Met ingang van 1 april is de Taskforce Deeltijd Plus voor een periode van twee jaar aan de slag gegaan om vrouwen te stimuleren meer uren buitenshuis te gaan werken. Talentontwikkeling is één van de speerpunten van de Taskforce.

Voorzitter Pia Dijkstra geeft helaas blijk van een kortzichtige blik met haar uitspraak: 'Zolang de economische noodzaak niet zo hoog is, is het binnen onze onze cultuur kennelijk vanzelfsprekend dat vrouwen thuisblijven en hun talenten minder ontwikkelen dan mannen.'

Artikel op SZW

Jong moederschap toch niet nodig?

2008-07-07T00:37:00.000-07:00

'Een slimme meid plant haar zwangerschap op tijd', is het motto onder veel gynaecologen. Maar volgens arts-epidemioloog Luc Bonneux is dit niet realistisch.

Bonneux spreekt zelfs over bangmakerij van oudere vrouwen: hoewel de vruchtbaarheid inderdaad afneemt, krijgt tweederde van de veertigjarige vrouwen toch nog een kind. Doordat gynaecologen beroepsmatig veel vrouwen zien met vruchtbaarheidsproblemen zijn ze gefixeerd geraakt op jong moederschap.

Volgens Bonneux krijgen de meeste vrouwen hun kinderen tussen de 25 en 35 jaar. Bonneux: '‘Dat lijkt me prachtig. Het is niet goed als een vrouw kinderen krijgt als zij haar leven nog niet op orde heeft. En na de 35 wordt het moeilijker om kinderen te krijgen.'

Lees meer in het artikel in de Nrc.

Ik ben moeder

2008-06-30T09:04:00.000-07:00

Yvonne Hofman is moeder van twee dochters. Door persoonlijke levenservaring heeft ze zich in haar werk als psycholoog ontwikkeld tot een betrokken therapeut met als motto “Je bent niet alleen!” Ze werkt vanuit haar eigen praktijk Yvonne Hofman

Simone Bouwstra is moeder van vier kinderen, waarvan een dochter tegen het eind van de zwangerschap is overleden. Mede door deze ervaring ontwikkelt zij zich, naast het kunstenaarschap en het moederschap, verder als transpersoonlijk therapeut.

Het valt samen: Wie ben jij? Hoe wil je zijn, en wat laat je zien? Simone werkt vanuit haar eigen onderneming 'Siepsfabriek'

Ik ben moeder is een project dat zij gezamenlijk hebben ontwikkeld en uitvoeren.

Wij interviewden Simone en Yvonne over hun project 'Ik ben moeder'!

Waarom hebben jullie deze workshop ontwikkeld?

Het is geen workshop maar een inzichtgevende groep, met als doel bewustwording, acceptatie en vertrouwen. Moederschap lijkt vanzelfsprekend, dat moet je eigenlijk ‘gewoon’ kunnen, maar zo vanzelfsprekend is het voor ons niet. Met het verantwoordelijkheidsgevoel komen ook de onzekerheden en twijfels. Wij willen vrouwen leren te vertrouwen op zichzelf als mens en als moeder!

Hoe lang verzorgen jullie 'Ik ben moeder' al?

In september 2007 zijn wij daadwerkelijk gestart met de eerste groep. Aanloopfase daarvoor was ongeveer één jaar.

Hoe ziet zo'n bijeenkomst er uit?

Elke bijeenkomst start met een lichaamsgerichte oefening in aandachttraining, ontspanning of ademhaling.

Dan volgt een gespreksronde, hoe gaat het nu met je, en aan de hand van de inbreng van de deelneemsters werken we dit verder uit. Vaak leiden we een thema in met een opdracht of oefening. Hierbij maken we afwisselend gebruik van creativiteit en technieken in werken met het onbewuste. We maken altijd ruimte voor persoonlijke biografie.

Hoe groot is een groep?

Een groep bestaat uit vijf tot acht personen

Wat kost het?

Vijfendertig euro per avond of, als de verzekering het vergoed, een eigen bijdrage van 2,50 per uur.

Hoe vaak zijn de bijeenkomsten?

Acht bijeenkomsten, eens per twee weken

Waar geven jullie de bijeenkomsten?

In Psychologenpraktijk Yvonne Hofman in het centrum van de stad Groningen.

Blijven deelnemers elkaar na de groep ook nog ontmoeten?

We bieden een vervolggroep aan die één keer per maand samen komt en een aantal vrouwen houdt prive ook contact.

Zijn er meer van dit soort initiatieven?

Vast wel, maar voor zover ons bekend niet in het Noorden van het land.

Bieden jullie ook aanvullende ondersteuning? Misschien ontdekt iemand tijdens de groep iets waar ze mee worstelt en persoonlijke aandacht voor nodig heeft?

In de groep is ruimte voor persoonlijke aandacht omdat de meeste worstelingen herkenbaar zijn voor de andere groepsleden. Het is echter ook mogelijk om individuele afspraken te maken. Hier wordt ook wel eens gebruik van gemaakt.

Is er een vast programma dat jullie doorlopen of is het meer een gespreksgroep?

Op dit moment is het vooral een gespreksgroep waarbij we aansluiten bij hetgeen de deelneemsters bezig houdt, maar gaandeweg ontstaat er wel een lijn in de bijeenkomsten doordat bepaalde thema's steeds terugkomen. Uiteindelijk willen we deze thema’s in een programma-opzet beschrijven.

Zijn er plannen voor landelijke groepen?

We zijn nog volop in ontwikkeling en hebben heel veel plannen, ideeën en fantasieën. Wat ons betreft mag het een landelijk gebeuren worden want we hebben een duidelijke visie op moederschap die we verder willen uitdragen.

Er is al interesse getoond vanuit den lande. Maar we willen ons werk zorgvuldig en met aandacht blijven doen, en op dit moment ontbreekt het nog aan voldoende tijd om "groots" in te zetten. We vinden het belangrijk dat we onze eigen visie scherp houden.

Op jullie website hebben jullie het over 'fases' Welke fases onderscheiden jullie?

We onderscheiden geen concrete fases in het moederschap. Moederschap is voortdurend in ontwikkeling. Ten eerste omdat je je steeds aanpast aan de ontwikkelingsfase van je kinderen en daarin wordt steeds wat anders van je gevraagd als moeder. Dit zou je de verschillende fases kunnen noemen.

Maar ook omdat je je als mens verder ontwikkelt, en door ervaring je inzicht en behoeften veranderen, zijn deze fases niet concreet in te delen. Dit ontwikkelingsproces verschilt natuurlijk ook per moeder. Bij moeders denken we vaak aan vrouwen met jonge kinderen maar je blijft je leven lang moeder. Wij willen vrouwen van alle leeftijden en bij alle fases begeleiding bieden.

Wat vinden jullie van het boekengenre 'momlit'? Herkenbaar?

Deze boeken geven aan hoe vrouwen op dit moment zoekende zijn: hoe geef ik vorm aan mijn moederschap? De uitersten worden opgezocht nu er zoveel mogelijkheden zijn, kijk maar eens naar het dertigersdillema. Elke relatievorm is mogelijk, zowel de vrouw als de man kan zorgen en werken, er is geen leidraad meer of een algemeen gangbaar gezin. Dit confronteert ons met onze eigen behoeften en verlangens, onze neiging ons aan te passen aan onze omgeving. We willen graag een norm aangereikt krijgen.

De boeken zijn in eerste instantie dus herkenbaar, of juist helemaal niet, maar uiteindelijk herken ik mezelf niet echt. Het is overdreven, oppervlakkig en eenzijdig omdat er veel statements gebruikt worden. Maar juist doordat het zo overdreven is, relativeert het ook weer.

Wat vinden jullie van van het boek de mythe van het moederschap, waarin moederliefde wordt gepresenteerd als een mythe, die cultuur en maatschappij vrouwen aanpraten?

Ik geloof in de liefde dus ook in moederliefde. De eerste vrouw op aarde was al moeder dus ik geloof niet dat het een aangepraatte mythe is. Ik denk wel dat de cultuur en de maatschappij heel erg de invulling van het moederschap bepalen. Dus ook hoe wij omgaan met onze kinderen in de samenleving.

Eigenlijk heeft een kind vooral heel veel liefde nodig. Grenzen aangeven en duidelijk zijn naar je kind is ook je liefde geven. Je kind weet waar het aan toe is en dat voelt veilig.

Juist door de vele normen, waarden, adviezen en boeken is het moeilijk om bij je eigen gevoel te blijven en raak je in de war over wat te doen. Dan kom je weer bij onze visie terecht: vertrouwen, je weet als moeder wat goed is voor je kind, wanneer je uit liefde handelt.

Waarom confronteert het moederschap je zo met jezelf?

Omdat het de enige onomkeerbare verandering is in je leven die echt uit jezelf voortkomt. Met de eerste zwangerschap verbind je je leven met een ander mens zonder dat je de ander kent, zonder dat je weet hoe het zal zijn. Het is onvoorwaardelijk. Het is een compleet nieuwe ervaring die niet te vergelijken is met wat je ooit eerder hebt gedaan in je leven.

Durf je zoveel liefde te voelen, kwetsbaar te zijn?

Doordat je steeds geconfronteerd wordt met de behoeften van je kind en dus ook met je eigen behoeften en verlangens, kun je innerlijk in een belangenstrijd verwikkeld raken. Voor wie, en wat, kies je?

Ook blijkt de dagelijkse realiteit vaak flink te verschillen met al je eigen ideeën en verwachtingen over het kind, de opvoeding, relatie met partner, werk , familie etc. Hoe open durf je te zijn in je ervaringen, meningen. Kun je omgaan met teleurstelling en frustraties?

Iedere moeder wil 'het beste' voor haar kind. Maar wat is 'het beste', hoe geef je hier in de dagelijkse realiteit vorm aan? Voor ons misschien wel de moeilijkste uitdaging in je persoonlijke ontwikkeling als mens.

Uit een Amerikaans onderzoek bleek dat een meerderheid van de Amerikanen vindt dat het moederschap de laatste dertig jaar moeilijker is geworden. In een poll op Het Moederfront vindt een meerderheid dat ook. Is dat iets dat jullie herkennen? Zo ja, hoe zou dat dan komen?

Moeilijker, makkelijker, dat lijkt ons niet goed meetbaar en vergelijkbaar. Elke tijd, elke samenleving brengt haar eigen problemen met zich mee.

Zwart/wit gezegd zien we nu vooral dat de vrouw alles wil en kan, want er zijn volop ontwikkelingsmogelijkheden. Het is echter geen vrije keuze meer, en lijkt steeds meer de maatschappelijke norm te worden, het wordt steeds meer móéten.

Vrouwen moeten van alles, en voor iedereen iets zijn. We leven in een tijd waarin het mannelijke meer waarde heeft dan het vrouwelijke. Dit is voor ons één van de kernproblemen van deze tijd. Er is altijd een keuze, maar het is vaak dat je de consequenties van zo’n keuze niet wilt dragen.

Wij willen veel meer aandacht voor het vrouwelijke. Juist het moederschap doet appèl op onze vrouwelijke eigenschappen en daarom komen we hierin ook in conflict met onszelf en de samenleving.

Wat vinden jullie van het huidige overheidsbeleid dat vindt dat vrouwen allemaal buitenshuis moeten werken?

Het is niet aan de overheid om ons voor te schrijven hoe wij met gezin en werk moeten omgaan, wat wij als vrouw hebben te doen. Laat mensen vrij in hun persoonlijke keuze. Onze samenleving voorziet in principe in alle basisbehoeften voor elke burger, maak gebruik van de rijkdom om persoonlijke keuzes te maken. Steun mensen in het vormen van hun eigen visie. Wij vinden het vooral een economisch beleid en niet gericht op zorg en aandacht voor het gezin en het kind.

“Ik werk dus mijn kinderen worden verzorgd door andere vrouwen die ook buitenshuis moeten werken en hun kinderen worden ook weer door andere werkende vrouwen verzorgd. Oma's die voor hun kleinkinderen zorgen zijn er ook niet meer want oma's werken ook of zijn oud. Voor deze oude vrouwen wordt gezorgd door werkende vrouwen want dochters kunnen niet meer voor hun eigen moeder zorgen want ze moeten zelf buitenshuis werken. Uiteindelijk zorgt niemand voor haar eigen familie. Zorg wordt uitbesteed en het geld draait rond.”

Of dit de mens en de economie uiteindelijk ten goede komt? Wij geloven er niet in.

Moeder worden: 'Doe het toch gewoon!'

2008-06-23T00:52:00.000-07:00

Michelle Verheij (26) en Pauline Bijster (25) zijn de initatiefneemsters van de website jamoeders.nl. Zij vinden dat ouderschap tegenwoordig vooral als problematisch en als last gepresenteerd wordt. Onterecht vinden Michelle en Pauline: ouderschap is een keuze, en een keuze waarover je niet moet treuzelen!

Michelle en Pauline vinden het wikken en wegen, zal ik wel, of zal ik niet, een luxeprobleem: 'Het is een mentaliteit die de afgelopen decennia is ontstaan: 'Ik kan alles, dus ik moet alles.' Maar niet alles kan.'

Volgens Michelle en Pauline kun je het beste jong moeder worden omdat je dan nog flexibel bent in werken en wonen.

Meer weten?

Bezoek de website Jamoeders

Moeders zijn megamanagers

2008-06-17T00:04:00.000-07:00

Bron: HRM-blogs

Door: Rudi Piettinx

Ik blijf maar verhalen lezen over overspannen werkende moeders die hun single collega's benijden. ‘Het allemaal willen' - een succesvolle carrière, een huis en kinderen - is blijkbaar niet langer een optie. Zelfs de uitgevers van Vacature vertellen me dat de gemiddelde lezer meer interesse toont voor werkgerelateerde stress dan voor de toestand van de Belgische economie.

Wel, ik ben het daar niet mee eens. Het is zelfs zo dat mijn eigen organisatie in de VS onderzoek heeft gedaan waaruit blijkt dat moeder zijn dé manier bij uitstek is om ook op zakelijk vlak successen te boeken. Inderdaad! Het hebben van kinderen maakt een betere manager van je, dankzij alles wat een moeder leert terwijl ze haar kroost grootbrengt.

Gelooft u me niet? Denk hier dan eens over na:

Als je succesvol omgaat met problemen binnen het gezin, nemen je eigenwaarde en zelfvertrouwen toe, zodat je vanuit psychologisch oogpunt beter gewapend bent om uitdagingen op het werk aan te gaan.

Gezinsleden leveren waardevol werkadvies en contacten op, en je kunt bij hen ook je emoties kwijt rond stressende situaties op het werk. Conversaties van het type ‘je gelooft niet wat ik vandaag weer heb meegemaakt...'

Als je thuis gelukkig bent, kun je ook beter omgaan met stresssituaties op het werk, en heb je minder last van stress dan andere werknemers

Als je minder last hebt van stress ga je creatiever denken en beslissingen nemen, en blijf je minder vaak thuis
Vaardigheden, verworven in de thuissituatie (multitasking, ontwikkelen van anderen, onderhandelen) dragen rechtstreeks bij tot een efficiënter prestatievermogen in de leidinggevende functie op het werk.

Bekijk het zo eens:

De volgende keer dat je onderhandelt over het zakgeld van je kind, denk er dan eens aan wat voor nuttige voorbereiding dit is op een gesprek over opslag met je baas.

Als je het huiswerk van je zoontje controleert, beschouw dat dan niet als een karwei, nee, zie het als een kans om iemand iets bij te brengen

Echt genoeg van je baas? Denk er dan eens aan hoeveel geluk je hebt dat er iemand is op wie je al die woede kunt afreageren.
Inderdaad, elke crisis en elke ervaring thuis zijn een onderdeel van je carrièreleercurve.

Ik bedoel maar, al die alleenstaande jonge vrouwen die alleen thuis zitten in hun ordelijke, kraaknette appartement vol designerspullen, met een goed boek, een film met George Clooney en een kat als gezelschap, weten gewoon niet wat ze missen - toch?

De auteur Rudi Plettinx is in april 2000 bij Center for Creative Leadership in dienst getreden als Managing Director van CCL Europe. Daarvoor werkte hij voor Management Centre Europe, de Europese hoofdvestiging van de American Management Association. Hij startte zijn loopbaan bij het adviesbureau Alexander Proudfoot.

Beide ouders werken en zorgen: Femanisme

2008-06-16T11:19:00.000-07:00

Roos Wouters (33) is moeder, politicologe en parttime werkzaam bij de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg. In de herfst van 2007 werd ze gekozen tot aanvoerder van een New Girls Network (denktank), met als thema 'De emancipatie van het ouderschap'.

Roos wil dat beide ouders buitenshuis kunnen werken èn voor de kinderen zorgen, door meer parttime werkmogelijkheden voor zowel mannen als vrouwen. Daarvoor is volgens Roos een cultuuromslag nodig: de aanwezigheidscultuur moet veranderen in een prestatiecultuur. In de prestatiecultuur maakt het niet meer uit hoeveel je aanwezig bent, als je prestaties maar voldoen.

Overheidsbeleid gaat voorbij aan wens voor kind te zorgen

Roos hekelt het huidige overheidsbeleid dat met 'agressieve campagnes' vrouwen de arbeidsmarkt op wil duwen. De overheid gaat met dit beleid voorbij aan de natuurlijke wens van mensen voor hun kind te willen zorgen: '... ze vergeten dan even dat kinderen niet hetzelfde is het houden van kanariepietjes. Er komt meer bij kijken dan alleen het zorgen voor voer en water.' Ander citaat in dit verband: 'Als je iedere dag je kind om zes uur uit de crèche moet halen en je stopt het om zeven uur in bed dan kun je net zo goed het kind van de buren lenen.'

Femanisme

Roos vindt dat het feminisme moet moderniseren: het is volgens haar tijd voor het femanisme, waarbij mannen en vrouwen samen werken en zorgen.

Meer weten?

Artikel over femanisme in de de Pers

Leest het interview met Roos Wouters lezen in de J/M van mei 2008

Schooltijdbanen

2008-06-16T00:16:00.001-07:00

De Christenunie en de PvdA willen dat ouders hun werktijden kunnen laten samenvallen met de schooltijden van hun kinderen, zogenaamde schooltijdbanen.

Dit, omdat uit onderzoek is gebleken dat nog meer geld in kinderopvang pompen de arbeidsparticipatie niet bevordert, maar banen die aansluiten op schooltijden wel. De reacties op de site van de Telegraaf op dit plan zijn overwegend negatief. Wat vind jij er van?

Vakbeurs!

2008-06-11T02:54:00.001-07:00

De Ionastichting organiseert woensdag 25 juni het congres Ruimte voor Ouderschap.

Dit congres onderstreept het belang van maatschappelijke inbedding en waardering van ouderschap als verantwoordelijke ‘arbeid’. Dit in het belang van onze kinderen en van een duurzaam sociaalmenselijk milieu. Ouderschap verdient waardering en ondersteuning van de samenleving. Klinkt geweldig!

Klik hier voor het programma.

Kinderen als melkkoe

2008-06-08T11:05:00.000-07:00

Het valt niet mee om steeds weer nieuwe, originele programma's te verzinnen. In de strijd om de gunst van de kijker hebben de media een nieuw middel gevonden: het kind. We hadden al het belegen programma 'Praatjesmakers', maar nieuw zijn bijvoorbeeld Holland's got talent, Kinderen zingen met sterren en Ik wed dat ik het kan!

In Amerika vertoonde CBS zelfs een heuse realityshow, Kid Nation, waar 40 kinderen worden gedropt in een verlaten mijnstadje en zich daar moeten redden. Inmiddels is het van de buis gehaald vanwege alle kritiek.

Wat vind jij van de trend om kinderen te laten deelnemen aan tv-programma's? Discussieer mee op het forum.

Deeltijdwerken is voor moeders geen zwaktebod

2008-06-03T04:39:00.000-07:00

Marthe van der Noordaa, regisseur, coach en moeder, vraagt in de Trouw aandacht voor de wezenlijke verandering die kinderen krijgen voor vrouwen betekent. Deze innerlijke verandering beïnvloedt en verrijkt uiteindelijk het werk van vrouwen op de arbeidsmarkt. Puttend uit eigen ervaring schrijft Marthe: 'De zwangerschap, het baren, het zogen van de baby: het heeft me meer geraakt dan de meest euforische momenten in mijn werk.' Lees het hele artikel in de Trouw.

Huh?

2008-05-26T00:54:00.000-07:00

Peuterspeelzalen lijden onder de concurrentie van kinderdagverblijven. Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat het kinderdagverblijf veel goedkoper is voor ouders, en bovendien veel langere dagdelen heeft. Voor de combinatie kind-baan is een kinderdagverblijf dus veel handiger.

Je zou verwachten dat het vooral Thuisblijfmoeders zijn die gebruik maken van peuterspeelzalen, en daar zijn er volgens de statistieken steeds minder van.

In een verrassende actie, gaat Sharon Dijksma die altijd fanatiek bezig is moeders het huis uit te krijgen en kinderen in de opvang, nu echter 60 miljoen uitgeven om de peuterspeelzalen te steunen. De Tweede Kamer wil namelijk niet dat de peuterspeelzalen in de verdrukking komen omdat daar over het algemeen meer aandacht is voor de ontwikkeling van kinderen dan in crèches!

Waar gaat jou kind heen? Naar het kinderdagverblijf of de peuterspeelzaal en waarom? Vertel het ons!

Allison Pearson: als moederen een luxe is, dan betalen kinderen de prijs

2008-05-15T04:49:00.000-07:00

Allison Pearson schrijfster van de bestseller 'Hoe krijgt ze het voor elkaar', waarin ze vertelt over haar leven als werkende moeder, constateert in een column in Engelse krant de Daily Mail, dat Engelse vrouwen meer kans hebben te trouwen met prins William dan fulltime voor hun kinderen te kunnen zorgen! Hoe heeft het kunnen gebeuren dat de belangrijkste baan op aarde een luxe is geworden, vraag Pearson zich af. Ze vergelijkt het zelfs met belasting heffen op, iets vanzelfsprekends als de zon!

Door de hoge huizenprijzen in Engeland zijn ouders gedwongen beiden fulltime te werken om de hypotheek op te brengen. Maar liefst veertig procent van de ouders met een kind jonger dan twee, werkt fulltime buitenshuis.

'Onze huizen zijn een klein fortuin waard, maar we kunnen het ons niet veroorloven er te zijn en voor onze baby's te zorgen.'

Pearson concludeert dat de veranderingen in de moederrol de belangrijkste sociologische ontwikkeling zijn van de afgelopen vijftig jaar. Pearson benadrukt dat ze beslist niet vrouwen willen aanvallen die kind en baan combineren: ze doet dat tenslotte zelf al twaalf jaar. 'Maar,' vraagt ze zich af 'het is toch ontzettend tegennatuurlijk dat meer vreemden kinderen opvoeden dan moeders?'

Pearson eindigt haar column met de vraag: 'Als moederen een luxe is geworden, hoe arm zijn onze kinderen dan?'

Engeland: pleidooi voor financiële vergoeding Thuisblijfmoeders

2008-05-08T22:25:00.000-07:00

In Engeland worden de geluiden om moeders te vergoeden als ze fulltime moederen weer sterker. De Tories (conservatieve partij) wonnen eind april de gemeenteraadsverkiezingen in Groot-Brittanië, en zij vinden dat kinderen die naar kinderopvang gaan meer kans hebben om gedragsproblemen te ontwikkelen. Zij vinden dat de socialisatische partij betaald werk teveel als centrale bezigheid in een vrouwenleven promoot.

De Daycare Trust, een organisatie die zich inzet voor kinderopvang, is meteen in de tegenaanval gegaan. Volgens hen leidt een tijdelijke financiële tegemoetkomeing voor jonge moeders uiteindelijk tot de bedelstaf, omdat ze hun loopbaan hebben onderbroken.

Bovendien, zeggen zij, bieden kinderdagverblijven kwalitatieve opvang, en komen kinderen van verschillende rangen en standen daar met elkaar in aanraking.

De beste en slechtste landen om moeder te zijn

2008-05-08T22:05:00.000-07:00

Bron: De Telegraaf, dinsdag 6 mei 2008

Nederland op elfde plaats

Save the Children publiceert vandaag voor het negende opeenvolgende jaar het rapport ’State of the World’s Mothers 2008 - Closing the Survival Gap for Children under 5’. Het rapport vergelijkt het welzijn van moeders en kinderen in 146 landen en brengt een rangorde aan in de beste - en de slechtste - landen om moeder te zijn.
De Scandinavische landen gaan aan top. Niger, Tsjaad en Jemen sluiten de rij. De top 10-landen scoren hoog op gezondheid, onderwijs en economische mogelijkheden voor vrouwen en kinderen. De landen onder aan de lijst laten het tegenovergestelde zien. Nederland staat, evenals vorig jaar, op de elfde plaats.

Sleutelrol voor moeders

Het rapport toont aan dat wereldwijd 200 miljoen kinderen geen toegang hebben tot basisgezondheidszorg. Elk jaar sterven 10 miljoen kinderen aan de gevolgen van ziekten die gemakkelijk te voorkomen èn te genezen zijn, zoals diarree, mazelen en longontsteking, aan ondervoeding of aan complicaties bij de bevalling. Dat zijn 26.000 kinderen per dag.Het ’State of the World’s Mothers’ rapport legt de nadruk op goedkope oplossingen voor deze problemen. Moeders spelen daarbij een sleutelrol: steeds opnieuw blijkt dat het welzijn van de moeder een direct verband heeft met het welzijn van haar kinderen. Door moeders toegang te verschaffen tot onderwijs en gezondheidszorg en ze te ondersteunen bij het verkrijgen van een inkomstenbron, wordt hun overleving en die van hun kinderen veilig gesteld.

Meer voorzieningen

In 30 van de 55 onderzochte ontwikkelingslanden heeft ruim de helft van de kinderen geen toegang tot basisgezondheidszorg. Met een goed pakket aan essentiële gezondheidszorg zouden ruim 6 miljoen kinderen van de 10 miljoen die nu nog jaarlijks sterven, kunnen overleven. De aanbevelingen van Save the Chidlren zijn gericht op het:-meer toegankelijk maken van basisgezondheidsvoorzieningen voor de armste en meest gemarginaliseerde moeders en kinderen, -versterken van de bestaande gezondheidssystemen,-ontwikkelen van moeder en kindzorg die aansluit bij de realiteit van de mensen die het moet bedienen,-opleiden van gezondheidswerkers uit de gemeenschappen zelf,-vergroten van overheidssteun voor moeder en kindzorg

Vergelijking

De kloof in beschikbaarheid van gezondheidszorgvoorzieningen voor moeders en kinderen is des te schrijnender als een vergelijking wordt gemaakt tussen landen, zoals Nederland, aan de bovenkant van de lijst en Niger dat de laatste plaats inneemt.

Vergelijking Nederland - Niger

Zo wordt in Nederland vrijwel elke bevalling professioneel begeleid, terwijl in Niger slechts 33 % van de vrouwen enige begeleiding krijgt. Een Nederlandse vrouw heeft gemiddeld 17 jaar onderwijs genoten en heeft een levensverwachting van 82 jaar. 76 % van de Nederlandse vrouwen maakt gebruik van moderne methoden van anticonceptie. Van elke 1000 levend geboren kinderen sterven er vijf voor het vijfde levensjaar. Daar staat tegenover dat in Niger de gemiddelde vrouw nog geen drie jaar onderwijs heeft gevolgd en dat de levensverwachting van de meisjes die nu geboren worden 45 jaar is. Slechts 4 % van de vrouwen in Niger gebruikt moderne anticonceptiemiddelen en een kwart van de kinderen overlijdt voor het vijfde levensjaar (dat zijn er 253 per 1000 levend geborenen). Negen van de tien moeders kunnen verwachten gedurende haar leven twee kinderen te verliezen.

DL: geeft moeders 1500 euro opvoedingsgeld

2008-05-02T05:49:00.000-07:00

De bisschop van Augsburg, mgr. Walter Mixa, en de staatssecretaris van het Beierse ministerie voor Sociale Zaken, Melanie Humi, hebben zich op een colloquium in Augsburg uitgesproken voor het geven van een echte keuzevrijheid aan jonge moeders tussen beroepsbeoefening en zorg voor het gezin: “Als een moeder per maand netto 1500 euro opvoedingbeloning zou krijgen, wat ze nu kwijt is aan de opvang, dan zou ze werkelijk kunnen kiezen tussen werk en gezin.”

Alleen zo hebben jonge moeders de mogelijkheid zich in de eerste drie jaren van hun kinderen volledig of grotendeels te wijden aan de opvoeding van hun kinderen. Bisschop Mixa uitte in dit verband scherpe kritiek op het al jaren in het ongerede verkerende Duitse beleid inzake maatschappij en gezin. “Dat in onze maatschappij veel jonge moeders hun kleine kinderen in handen moeten geven van door de staat ingestelde opvang door vreemden om economisch te kunnen overleven, is een schandaal”, aldus de Augsburgse bisschop.

Volgens mgr. Mixa zouden veel moeders dan besluiten fulltime te moederen.

Zijn vrouwen maar beperkt houdbaar?

2008-04-30T08:36:00.000-07:00

Sunny Bergman is 34, moeder en documentairemaakster. In haar documentaire "Beperkt Houdbaar" (online te bekijken, duurt 1 uur) zet ze scherpe kanttekeningen tegen het huidige schoonheidsideaal. Als moeder ligt hier een belangrijke taak: wat voor boodschap geef jij je dochter?

Bekijk online de documentaire

Manpower-reclame: herintredende vrouw achter(lijk)?

2008-04-30T08:35:00.000-07:00

Huisman Bram Joël viel over de Manpower-reclame waarin een herintredende vrouw een A4-vel in het toetsenbord van de computer probeert te draaien, zoals dat vroeger werd gedaan bij een typemachine. Bram Joël stoort zich aan de impliciete boodschap dat je stilstaat als je het arbeidsproces verlaat.

Een baan van 9 tot 3!

2008-04-30T07:59:00.000-07:00

Vivienne Westerhout, webmaster van de site mamas.nl startte het project '9tot3'. Doel van dit project is om de heersende bedrijfscultuur van werken van 9 tot 5 te veranderen, en zo vriendelijker te maken voor ouders. Daarom opende ze de 9 tot 3 vacaturebank waar je vacatures vindt voor banen die je kunt doen onder schooltijd.

Bizar: Namaak Baby's

2008-04-30T07:56:00.000-07:00

Een alleenstaande moeder van vier kinderen vond een gat in de markt: namaak baby's. Vergeet Babyborn, deze zijn levensecht. Ik bekeek het filmpje met gemengde gevoelens. De vertederde reacties van omstanders vond ik op mijn beurt vertederend, maar de wandelende mevrouw met nepbaby in de kinderwagen deed me licht huiveren. Bekijk hier het filmpje.

Mommy Makeover: wis de sporen van je moederschap

2008-04-30T07:55:00.000-07:00

In Amerika werden het afgelopen jaar meer dan 325.000 'Mommy Makeovers' uitgevoerd. Een Mommy Makeover is de naam van een aantal cosmetische ingrepen die vaak op moeders wordt uitgevoerd. De ingreep bestaat uit een borstlift met of zonder implantaten, een buikwandcorrectie en wat liposuctie. En een vaginale reconstructie wordt ook steeds vaker 'meegepakt'. Dit totaalpakket voor moeders wordt inmiddels ook in Nederland aangeboden.

Critici van de Mommy Makeover vinden dat vrouwen tegenwoordig de boodschap krijgen dat de gevolgen van zwangerschap en bevalling lelijk zijn. Vrouwen ervaren nu veel meer druk om als moeder jong en sexy te zijn dan eerdere generaties door het steeds moeilijker haalbare en dwingende schoonheidsideaal.

Sociologen vinden dat de mommy makeover trend wordt aangedreven door de cosmetische industrie die uit is op winst en de irreële verwachtingen van de maatschappij van moeders. Een goed voorbeeld hiervan is de interesse in hoe snel een celebrity haar figuur terugheeft na de bevalling!

Amerikaans blogster Karen Murphy schrijft op haar blog zelfs dat 'de tekenen van het moederschap tekenen van schaamte zijn geworden.'

Grootste zorg is dat de mommy makeover steeds gewoner en uiteindelijk zelfs de nieuwe norm wordt. Dat een puur natuur moeder hetzelfde wordt als Julia Roberts weelderige okselhaar: een schande.

De goed-genoeg-moeder is niet langer goed genoeg

2008-04-30T07:52:00.000-07:00

Toen kinderarts Winnicot het concept van de Goed Genoeg Moeder* introduceerde had hij vast niet gedacht dat deze moeder anno 2008 niet langer goed genoeg was. Tegenwoordig moeten moeders ook buitenshuis werken en dit heeft geleid tot een nieuw fenomeen: stressorexia.

Stressorexia begint vaak onschuldig met een, door tijdgebrek, overgeslagen lunch of gebrek aan eetlust door stress. Maar vervolgens kan eten iets worden waarover je controle hebt. In een maatschappij waarin een goede moeder zijn niet meer genoeg is, en je als vrouw alles tegelijk moet doen, is het prettig in ieder geval één onderdeel van je leven onder controle te hebben.

Hoewel Stressorexia geen officiële ziektebeeld is komen de symptomen veel voor onder intelligente, zeer gemotiveerde vrouwen eind twintig tot veertig jaar volgens Engelse psychiater dr. Adrian Lord.

*De Goed Genoeg moeder beschreef Winnicot als een moeder die zich helemaal aanpast aan de behoeftes van haar baby zodat het kind een gevoel van controle en veilige geborgenheid krijgt. Naarmate het kind groeit doet de moeder steeds verder een stapje terug, en past zich minder aan. Zo wordt het kind langzaam maar zeker steeds onafhankelijker.

Artikel in de Telegraaf

Welk cijfer geef jij jezelf als moeder?

2008-04-30T07:51:00.000-07:00

Als moeders zichzelf een cijfer geven, beoordelen thuisblijfmoeders en deeltijds werkende moeders zich even hoog. Voltijds werkende moeders geven zichzelf een lager cijfer. Opleidingsniveau speelt ook een rol bij de beoordeling: hoe hoger opgeleid hoe minder vrouwen vinden dat ze een goede moeder zijn.

Gestegen

De voorkeur voor deeltijd werken met 12%.

Ook de keuze voor het thuisblijfmoederschap met 9%.

Gedaald

Thuisblijfmoeders die eigenlijk liever buitenshuis zouden werken met 12%.

Het idee dat buitenshuis werkende moeders een goede ontwikkeling zijn met 10%.

Moederschap en vaderschap moeilijker dan 30 jaar geleden

Ruim 70% van de 2020 ondervraagden vindt dat moederschap moeilijker is in dan dertig jaar geleden.
17% vindt dat het hetzelfde is gebleven
10% vindt dat het moederschap nu gemakkelijker is
60% vindt dat ook het vaderschap moeilijker is geworden.

38% van de ondervraagden vindt maatschappelijke invloeden de grootste uitdaging voor huidige ouders. Daarbij denken ze aan drank, drugs, groepsdruk, tv en andere media-invloeden.

Bron: Amerikaans Pew Research Centre

De vloek van het feminisme

2008-04-30T07:49:00.000-07:00

Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie geeft zijn antwoord op de vraag waarom het geboortecijfer(1,7 kind per vrouw) in Nederland zo zorgwekkend laag is. Volgens hem is dit een rechstreeks gevolg van de feministische ideologie die hij typeert als een heus 'geloof': 'een vaste overtuiging waaraan niet valt te tornen en waarover ook niet kritisch wordt nagedacht.'

Kinneging vindt de manier waarop het feminisme haar geloof uitdraagt weinig netjes, omdat ze dat niet doen op basis van argumenten maar door vrouwen die fulltime moederen belachelijk te maken. Helaas gelooft tegenwoordig bijna iedereen in de feministische doctrine/ tunnelvisie.

Desondanks kiezen veel Nederlandse vrouwen ervoor hun werk buitenshuis te verminderen of er helemaal mee op te houden. Volgens Kinneging omdat deze vrouwen 'een paar wezenlijke waarheden aanvoelen die feministen en iedereen die achter hen aan holt maar niet kunnen of willen begrijpen.'

Professionele opvang is, hoe goed ook, geen volwaardige vervanging van de liefde en aandacht die het kind (normaal gesproken) thuis krijgt.

Buitenshuis werken is niet altijd zo leuk als de feministen beweren: niet iedereen heeft een interessante baan waarin hij of zij zich kan ontplooien.

Voor kinderen zorgen is helemaal niet zo saai en geestdodend als de feministen beweren.

Hoewel er uitzonderingen zijn, zijn vrouwen in het algemeen toch beter met de kinderen dan de man. Een evolutie van vier miljoen jaar heeft vrouwen tot geboren opvoeders en verzorgers gevormd.

Kinneging pleit er voor het feministische geloof achter ons te laten en terug te keren naar de traditionele rolverdeling. En dat wil zeker niet zeggen dat de vader zich niet meer met de kinderen bemoeit. Het beeld van de vader die op zondag het vlees snijdt noemt hij een 'perversie, die anders dan de feministen beweren gelukkig altijd een uitzondering is geweest.'

Artikel

Rouvoet: Moederschap wordt teveel als een privé hobby gezien!

2008-04-30T07:46:00.000-07:00

Helemaal mee eens, want is het idee van moederschap als hobby niet één van de redenen dat het vrouwen wordt verweten als ze fulltime willen moederen? Rouvoet deed deze uitspraak tijdens het debat 'Nota Bene: Het Gezin'. Belangrijke stelling die dag: het gezin is een doel op zich en niet een instrument tegen vergrijzing e.a. maatschappelijke problemen.

Artikel

Cultuur en natuur spannen samen om moeders bij hun kind te houden.

2008-04-30T07:44:00.000-07:00

Volgens psycholoog Henk Noort spannen natuur en cultuur samen om moeders bij hun kind te houden. Je hersenen maken grote hoeveelheden bedwelmende stoffen aan bij het zien van je kind. Noort raadt daarom aan rekening te houden met je onherroepelijke verslaving en je mentaal voor te bereiden op de afkickverschijnselen

Artikel in het financieel dagblad

De thuismoeder heeft ook een volle agenda

2008-04-30T07:08:00.000-07:00

Hester Otter in Trouw 08 -03-2008

Droogt de carrière van een thuisblijfmoeder op samen met de vingerverfwerkjes van haar kinderen? Of doe je ook aan zelfontplooiing als je de volgende generatie klaarstoomt voor de maatschappij?

Thuisblijfmoeders verdedigen het moederschap als bewuste én bevredigende keuze. Het beeld van de uitgebluste huisvrouw, die haar loopbaan moedwillig laat versloffen om voor haar kinderen te zorgen, moet eraan.

Ze zetten zich af tegen powervrouwen als publiciste Heleen Mees, die gruwt van het beeld van moeders achter de kinderwagen, alsof ze al van de maatschappelijke ladder zijn gevallen nog voordat ze een enkele tree konden beklimmen.

Fleur Jurgens, journalist en filosoof, is één van hen. Ze schreef onlangs het boek ’Leve de burgertrut’, een pleidooi voor het moederschap – hoewel een deeltijdbaan erbij ook prima is. Ze pleit voor een herwaardering van huiselijke deugden als ’kinderzorg’ en ’wederkerigheid van taken, rechten en plichten’. „Ik zie een minachting voor het moederschap, dat beschouwd wordt als een lastig obstakel voor arbeidsparticipatie. (...) Het is tijd om de burgertrut met haar ’benepen’ gezinswaarden nu eens één keer te verdedigen”, schrijft Jurgens.

Sommige mensen begrepen niks van haar boodschap, vertelt ze. Malou van Hintum, die het boek recenseerde voor de Volkskrant, eindigde haar bespreking met: ’Het boek krijgt dan ook de hilarische afsluiting die het verdient: Gezinsherstel is volksherstel. Chapeau, Fleur Jurgens. Een pracht van een parodie’. Jurgens kijkt een beetje ongelukkig. „De recensent dacht dat het een grap was. Terwijl ik het toch echt serieus meen.”

Moeders hebben het tij niet mee. Financiële afhankelijkheid kan je de kop kosten bij echtscheiding of het overlijden van je partner. Of je valt in een pensioengat. Ook help je niet mee om de gevolgen van de vergrijzing tegen te gaan en je belemmert je eigen carrière. „Ik heb meer moeite met de grote groep inactieven, zo’n twee miljoen in Nederland. Bijvoorbeeld de vijftig-plussers, de pensionado’s die inactief zijn. Als je de hele dag winkelt op de P.C. Hooftstraat, is dat ook een slechte manier om het glazen plafond te doorbreken, maar als vrouwen hun tijd en geld dan willen besteden aan de zorg voor hun huishouden of kinderen, is het opeens problematisch.”

Jurgens vindt het dom om te denken dat vrouwen massaal thuis blijven als een kind geboren is. „Bijna 95 procent van de hoogopgeleide vrouwen blijft werken en zes procent stopt tijdelijk. Nederland heeft het grootste aantal werkende moeders van Europa, volgens recent onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau. Misschien wel dankzij de zo vaak als achterlijk gekenmerkte cultuur hier, die ruimte biedt om in deeltijd te werken. In Italië stoppen veel meer vrouwen met werken als zij kinderen krijgen. Fulltime werken is daar nog steeds de maatstaf.”

Er hangt een prijskaartje aan als je je baan opzegt, vindt Nicole Orriëns, psychologe en thuisblijfmoeder van vijf kinderen in de leeftijd van vier tot twaalf jaar. „Omdat de maatschappij de opvoeding van kinderen niet als ’werk’ ziet, denk ik dat ik met mijn keuze om thuis te blijven, mijn kansen op een carrière heb geschaad.”

Maar waarom zou je alleen carrière op je werk kunnen maken, vraagt ze zich af. „Ik vind het gebrek aan waardering voor deze vorm van werk onterecht. In plaats van een gat in je cv, zou een periode fulltime moederen juist een aanbeveling moeten zijn. Zo iemand is zeer flexibel, kan goed op onverwachte situaties inspelen, is stressbestendig, besluitvaardig, vlot en een goede organisator.”

Wie in de agenda van Orriëns kijkt, ziet een strak werkschema. In arbeidstermen omschrijft ze haar bezigheden, inclusief een wekelijks werkoverleg met collega-moeders. ,,We bespreken hoe het met onze kinderen gaat, waar we tegen aan lopen en hoe we daarmee om kunnen gaan.” Acht keer per dag wandelt ze – heel bewust – met de kinderen van en naar school. „Zodat ze de dagelijkse beweging meepakken en ook even kunnen afkicken van school.”

Orriëns is geen thuisblijfmoeder in de pure zin van het woord: ze is thuis, maar werkt wel aan haar eigen ontwikkeling – en niet alleen als moeder voor haar kinderen. Op haar website www.hetmoederfront.nl kunnen andere moeders terecht voor informatie en contact met soortgenoten. De eerste verwelkoming wekt de indruk dat het een gezelligheidsclub is (’de koffie staat al voor je klaar!’) maar de boodschap op de site is serieus: het werk dat moeders doen, buitenshuis en binnenshuis, heeft sociale en economische waarde.

„Mensen vragen vaak: ’Werk je er ook nog bij?’ Dat vind ik erg kenmerkend voor de algemene attitude. Zorg geldt niet als werk, maar als ’niets doen’ of ’thuis zitten’. Ik antwoord altijd: ’Ja, ik werk thuis’. Ik erger me soms wel aan de onderliggende veronderstelling dat arbeid alleen werk is als het wordt betaald. Moeders hebben dat zelf ook overgenomen. Ik hoor veel vrouwen zeggen dat ze ’niet werken’.”

Orriëns stimuleert vrouwen op haar site om aan de slag te gaan – en daarvoor hoeft het thuisblijfmoederschap niet opgeofferd te worden. „Thuisblijfmoeders pionieren. Er zijn geen regels, geen structuren, geen functieomschrijvingen. Je creëert je eigen werk, je eigen dag, je eigen leven.” Door thuis te zijn, moet je jezelf juist ontplooien, vindt Orriëns. „Dit pionierselement spreekt me erg aan. Ik vind het zeer kort door de bocht als mensen stellen dat zelfontplooiing alleen mogelijk is in een betaalde baan.”

Het is onzinnig om te stellen dat vrouwen die ’kleine baantjes’ hebben of thuis zijn, zichzelf de kans op zelfontplooiing ontnemen, zegt Fleur Jurgens. „Veel mensen hebben geen leuke baan en zouden dat werk absoluut niet fulltime willen doen. Zelfontplooiing is maar voor zo’n klein elitair groepje weggelegd.”

Als steeds meer vrouwen thuis blijven of een kleine deeltijdbaan nemen, verdwijnen ze steeds meer uit het publieke veld. Toppers in het bedrijfsleven hoef je onder hen niet te zoeken. Maar daar ligt Jurgens niet wakker van. „Waarom zouden we ernaar streven om de top van het bedrijfsleven te bereiken? Er is maar een heel klein percentage van de mannen en vrouwen die dat bereikt en wil bereiken.” Een samenleving met maar weinig zichtbare vrouwelijke helden op topposities is niet zo’n probleem, vindt ze. ,,Het is maar net wat de samenleving belangrijk vindt. De keerzijde van het feministische gedachtengoed is namelijk dat een kwart van de hoogopgeleide vrouwen geen kinderen meer krijgt. Ook het aantal echtscheidingen is enorm toegenomen. De top bereiken vind ik echt niet zaligmakend. Het kan zelfs veel zaligmakender zijn om thuis te zijn als je kinderen uit school komen.”

Het is vloeken in de feministische kerk, maar het irriteert Jurgens dat het hoogste goed, een goede opvoeding van de volgende generatie, vaak wordt gezien als een belemmering van zelfontplooiing. Kinderen opvoeden betekent nu eenmaal dat er offers moeten worden gebracht, door zowel vader als moeder. „Niet alleen vrouwen moeten ’inleveren’. Veel mannen sloven zich enorm uit om hun gezin financieel te kunnen onderhouden.”

Geboren in de jaren zeventig, heeft Jurgens de gevolgen gezien van de ouders die het najagen van het eigen geluk centraal stelden. „Er kwamen stiefkinderen, een nieuwe partner. Uiteindelijk zijn die ouders die zich zonodig moesten ontplooien er niet veel gelukkiger op geworden”, aldus Jurgens. „Ik kom steeds meer mensen van mijn generatie tegen die inzien dat geluk niet uitsluitend bestaat uit het bevredigen van de eigen behoeftes, maar dat je juist bepaalde offers moet brengen om gelukkiger te kunnen worden.”

Moeder blijft in deeltijd werken als kinderen ouder worden

2008-04-30T07:06:00.000-07:00

Na de geboorte van het eerste kind blijven de meeste moeders actief op de arbeidsmarkt. Het meest populair is de deeltijdbaan van 20 tot 27 uur. Als de kinderen ouder worden is dit maar zelden aanleiding voor moeders om meer uren te gaan werken. De geboorte van het tweede kind heeft minder invloed op het arbeidspatroon

Artikel Cbs

Stop maar met opvoeden,' kopt de Pers

2008-04-30T06:50:00.001-07:00

Zeg maar dag tegen Jo Frost en haar 'naughty step'. Het nannytijdperk, waarbij kinderen met discipline en duidelijkheid leren gehoorzamen en anders moeten afkoelen op een strafstoeltje, is passé. Maar voor cursussen waar ouders 'respectvol' met hun kinderen leren omgaan zijn wachtlijsten.

In het artikel worden de bekende Gordoncursussen genoemd en de nieuwe cursus How2Talk2Kids. Jan Dirk van Abshoven die de Gordontraining geeft vindt dat je vooral moet overleggen met je kind. Willen weten hoe je kind in elkaar steekt zodat je hem kunt laten doen wat jij wilt vindt hij een 'hele slechte instelling.' Een uitspraak die, in haar overduidelijke afkeuring, niet erg Gordon-esk is. Ook jammer is zijn taalgebruik: 'En stop die vla ook maar in je reet.'

Behalve overleg spelen humor en het erkennen van het gevoel van je kind een belangrijke rol in deze cursussen. Beide cursussen vinden straffen taboe.

Feitelijk dus niets nieuws onder de zon, maar gewoon oude wijn in nieuwe zakken. Ik word zelf nogal moe van dat politiek/pedagogisch correcte gedoe.

Doe mij maar een portie Zweden, maar dan zonder babysabbatical

2008-04-30T06:47:00.000-07:00

In eigen land krijgen Nederlandse vrouwen vaak een slechte pers. Overheid en traditionele feministes bestempelen ze als lui en ambitieloos. Maar volgens een recent onderzoek van het SCP blijkt dat Nederlandse vrouwen wel degelijk heel veel buitenshuis werken, zij het in deeltijd.

Nederlandse moeders met jonge kinderen hebben vaker een baan dan moeders in omliggende landen, zo blijkt uit het onderzoek. In Zweden bijvoorbeeld hebben vrouwen een jaar zwangerschapsverlof terwijl Nederlandse vrouwen al snel weer aan de slag gaan! Het verschil zit hem hier in dat Nederlandse moeders in deeltijd blijven werken, terwijl moeders in andere landen vervolgens weer fulltime aan de slag gaan.

Beatrijs Smulders' pleidooi voor een babysabbatical is dus feitelijk niets nieuws, want in Zweden hebben ze het ook. En is het niet juist Zweden dat keer op keer als voorbeeld voor Nederland wordt aangehaald?! Het is dan ook wonderlijk dat Beatrijs zoveel kritiek krijgt op haar voorstel, terwijl Zweden toch altijd wordt voorgehouden als het walhalla voor ouders. Blijkbaar wil de overheid alleen dat deel overnemen dat hen uitkomt, namelijk de volledige arbeidsparticipatie, maar dan zonder het babysabbatical.

Babysabbatical

Val niet in je pensioengat

2008-04-30T06:45:00.000-07:00

Moederschap is een grote risicofactor voor armoede op latere leeftijd, omdat vrouwen vaak minder buitenshuis gaan werken of zelfs fulltime moederen. Hierdoor onstaat een pensioengat, en dat kan weer leiden tot 'ongewenste situaties'.

Niet alleen hebben Nederlandse vrouwen een groot pensioengat, bijvoorbeeld door een periode fulltime of parttime moederen, ze beseffen het niet eens. Dat is de uitkomst van een onderzoek in opdracht van Delta Lloyd.

Persbericht Delta Lloyd

Ze geven, in hun persbericht, het sombere voorbeeld van een vrouw geboren in 1979 die jaarlijks een pensioentekort zal hebben van 12.260 euro per jaar. Een situatie die ze had kunnen voorkomen door zich op tijd te laten informeren en maatregelen te nemen, eindigt het voorbeeld vermanend.

Tineke van der Kraan van de FNV Vrouwenbond is blij dat het onderwerp vrouwen en pensioen publiciteit krijgt. Ze zegt te hopen dat vrouwen gaan inzien dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun toekomst, en dat ze maatregelen nemen om 'ongewenste situaties' te voorkomen.

Maar feitelijk is de enige manier om een pensioengat te vermijden fulltime te blijven werken! Wat als je kinderen krijgt en ze wilt verzorgen? De beste maatregel tegen 'ongewenste situaties' lijkt dan om geen kinderen te krijgen, of ze fulltime naar de opvang te brengen.

Kortom, fulltime voor je kinder zorgen komt je duur te staan.

Overigens geeft, van de bezoekers van Het Moederfront, 62% aan wel na te denken over haar pensioen.

Het rapport downloaden

Onderzoek VUB: Thuisblijfmoeders 'verdienen' minimaal 1300 euro per maand!

2008-04-30T06:17:00.000-07:00

Als thuisblijfmoeders per uur betaald zouden worden voor hun werk, verdienden ze minimaal 1300 euro per maand! Dit blijkt uit onderzoek van de VUB. Als alle taken van een tbm werden uitgevoerd door 'professionals' dan zou dat 40.000 kosten!

Artikel lezen

Ga toch nuggeren!

2008-04-30T06:15:00.001-07:00

Nuggers zijn Niet Uitkerings Gerechtigden, en zijn vaak Thuisblijfmoeders. Hoewel ze thuis werken ziet de maatschappij hen als 'non actief'. Het RWI ziet in deze groep een schat aan toekomstige werkneemsters en pleit er daarom voor hun waarde te erkennen. Deze groep is vaak goed opgeleid en relatief jong. Er zijn in Nederland 1,7 miljoen nuggers, waarvan 26% graag een baan wil. Slechts 54.000 staat ingeschreven voor arbeidsbemiddeling bij het CWI.

Het RWI vindt dat werknemers moeten zich soepeler moeten opstellen en nuggers tegemoet komen in hun werkwensen. De vaak gestelde eis van 'recente ervaring' moet daarbij minder zwaar gaan wegen, omdat het nuggers hieraan vaak juist ontbreekt. In het geval van Thuisblijfmoeders omdat jaren zorg en opvoeding niet als werk worden gezien en dus een 'gat in het cv veroorzaken. Om Nuggers over de streep te helpen pleit het RWI voor de mogelijkheid van duo-banen, maar ook werken vanuit huis.

Vrouwen hebben drie keuzemogelijkheden

2008-04-30T06:12:00.000-07:00

Deja vu (2)

door Anja Meulenbelt

Drie modellen

Grofweg hebben moderne vrouwen drie levensmodellen waaruit ze kunnen kiezen: ze kunnen (Kinneging) hun werk opgeven als ze kinderen krijgen, en fulltime huisvrouw en moeder worden. Ze kunnen (Mees) kiezen voor carriere, wat vaak neerkomt op het afzien van kinderen en soms ook van een partner. En ze kunnen proberen om beide werelden, gezin en werk, met elkaar te combineren. Op dit moment is dat laatste model onder de Nederlandse vrouwen het meest populair. Het betekent wel, in de meeste gevallen, een stapje terug doen in het werk. En zo krijg je het anderhalf kostwinnersgezin, waar Mees en Kinneging zo misprijzend over doen, zij het beide uit diametraal tegenover elkaar staande motieven. Want Kinneging denkt alleen aan de kinderen en niet aan de vrouwen, en Mees denkt alleen aan de vrouwen en niet aan de kinderen.

Emancipatie geslaagd, nu vrouwen iets te kiezen hebben?

Helemaal niet, want het blijft behelpen. Elk model heeft zijn eigen prijskaartje, waar ik nog op kom, en de rekening wordt voornamelijk door vrouwen (en door kinderen) betaald. En er is met die keuzemogeljkheden ook nog iets verloren gegaan. Vroeger konden we zeggen dat het lag aan het patriarchaat, of de mannen, of ‘het systeem’. Nu zeggen ze ons: maar je hebt er toch zelf voor gekozen (voor kinderen, voor carriere, voor de combi). Dan is het ook je eigen schuld als het niet loopt zoals je had gedacht. En nog een terzijde: mijn excuses dat ik het hier vooral heb over heteroseksuelen. Omdat een groot deel van het probleem nu eenmaal gelegen is in de verhoudingen tussen mannen en vrouwen.

Wanneer ik in de lezingen die ik in het verleden veelvuldig heb gegeven over deze drie modellen sprak, was er vaak een man - als er al mannen in de zaal zaten, want emancipatie ging hun natuurlijk niet aan, dat was de zaak van hun vrouw- en die man zei dan verbolgen: ‘vrouwen kunnen tenminste nog kiezen. Ik als man helemaal niet. Ik zou ook wel eens thuis willen zitten.’ Uit dat werkwoord ‘zitten’ konden we meteen opmaken dat hij dat nooit had geprobeerd, thuis blijven met de kinderen en het huishouden, want dan wist hij dat zitten er niet erg bijzat. Maar een punt had hij wel: eigenlijk is het geijkte model voor mannen nog steeds hetzelfde. Je zoekt een zo goed mogelijke baan, je verdient voor je gezin zo veel mogelijk geld, je zoekt daar een leuke vrouw bij, en die doet dan het leeuwendeel van het huishouden en de zorg voor de kinderen, al of niet naast een halve baan. Het is wel een beetje veranderd: meer vaders besteden gemiddeld een beetje meer tijd aan de kinderen, liefst in het weekeinde, en ze doen ook een beetje meer in het huishouden. Maar het houdt nog steeds niets over, de heterostellen waarbij het werkelijk eerlijk is verdeeld zijn nog altijd, statistisch gezien, een kleine groep. Laat staan een rolverdeling waarbij de man fungeert als ondersteuning bij de carriere van zijn vrouw. Dit is dus het punt: dat ene model waar die man over klaagt is nu net het model dat voor verreweg de meeste vrouwen niet eens haalbaar is: zelf aan het werk gaan en de kinderen overlaten aan je partner. Het model van meneer Kinneging, maar nu met mevrouw Kinneging in de hoofdrol.

De prijskaartjes van de drie mogelijke keuzes.

Daar moet ik meteen een kanttekening bij maken, want zo vrij is die keuze natuurlijk niet altijd. Veel vrouwen voeden alleen hun kinderen op, niet omdat ze daarvoor kozen, maar omdat er niets anders opzit. Veel vrouwen komen niet aan het werk, niet omdat ze niet willen maar omdat ze geen werk krijgen, vanwege een handicap, ziekte of leeftijd of een onderbreking in de loopbaan. Sommige vrouwen hebben geen kinderen, een deel omdat ze die niet willen, maar soms ook vanwege geen partner of een andere reden. Veel vrouwen hadden graag een eerlijke verdeling van zorg en werk gehad, maar krijgen dat in hun relatie niet voor elkaar en leggen zich er maar bij neer. Maar het gaat om nog iets anders: elk model heeft zijn eigen bezwaren en aan elk model hangt een prijskaartje.

Moeder en huisvrouw

Model 1. De fulltime moeder en huisvrouw.

Dit nog even vooraf: het is feministes vaak kwalijk genomen dat ze neerkeken op huishouden en kinderen verzorgen, en voor sommigen gaat dat ook op. Mees vind in ieder geval dat andere vrouwen dat maar moeten doen. Alsof emancipatie alleen maar hetzelfde is als aan het werk en nog meer aan het werk, en vooral zo ver mogelijk door naar de top. Alsof kinderen grootbrengen niet minstens zo’n maatschappelijke bijdrage is als het geld in de schatkist aandragen. Ik hoor dus niet bij de feministes die op kinderzorg en huishouden neer kijken, maar we weten wel wat de nadelen en risico’s zijn van fulltime huisvrouwschap. Die zijn vele jaren geleden al beschreven door Betty Friedan. De meeste vrouwen worden er gek van. De meeste mannen ook, maar die kijken meestal wel uit.

Destijds, lang geleden, werd het als een vanzelfsprekende vrouwelijke eigenschap gezien, dat thuisblijven met de kinderen het heerlijkste en het vrouwelijkste was dat vrouwen konden doen. Het hoorde ons van nature goed af te gaan, en wie er depressief van werd had kennelijk moeite met haar vrouwelijkheid. Want massa’s vrouwen werden er depressief van. Wat Friedan beschreef als ‘de ziekte zonder naam’ werd door miljoenen vrouwen herkend, en was voor velen het begin van de nieuwe emancipatiebeweging.

Het huisvrouwenbestaan brengt isolement met zich mee, het doet maar een beroep op een deel van de capaciteiten van vrouwen, het bestaat voor een groot deel uit steeds herhaalde handelingen, die bovendien vooral gezien worden als je ze niet doet. Je kunt van de aardigste echtgenoot niet verwachten dat hij elke keer weer uitroept, schat, wat glanst de vloer weer prachtig. Het is grotendeels onzichtbaar werk, het versnippert je tijd. Kinderen meemaken is fantastisch, maar als dat dagenlang zowat je enige gezelschap is gaat er toch meestal iets niet goed. Veel vrouwen krijgen het gevoel te verpieteren, en hun identiteit te verliezen, wanneer ze alleen maar de vrouw van en de moeder van zijn. En dan is er nog de economische afhankelijkheid, die zich vooral uit als een vrouw alleen komt te staan, wat bij een op de drie ook gebeurt. Bijvoorbeeld omdat meneer Kinneging opeens een vrouw die niet jarenlang thuis is gebleven aantrekkelijker gaat vinden en aan een tweede mevrouw Kinneging gaat beginnen.

De prijs voor model 1 is dus nogal hoog. Wat niet wil zeggen dat er niet ook vrouwen bestaan die deze rol op het lijf is geschreven, en die niets liever doen. Ik ken ze alleen niet.

De carriere

Dan is er het model Mees. Model 2. De carriere. Een carriere kost meestal meer dan een gewone werkweek. Neem je die serieus dan is er voor kinderen niet meer veel ruimte - als je een vrouw bent tenminste. Voor vrouwen met een hoge opleiding, die geen kinderen willen of al uit de kinderen zijn is dit misschien het leukste wat ze kunnen doen. Vrouwen die geen kinderen willen zijn er. Het is een legitieme keuze. Toch betalen ook deze vrouwen een prijs. Een man met een carriere kan meestal rekenen op de emotionele en praktische ondersteuning van een vrouw. Vrouwen met een carriere maar zelden. Je moet dus hoe dan ook voor hetzelfde resultaat harder werken dan een man. Het is zelfs de vraag of het je uberhaupt lukt om een aardige relatie te onderhouden, want mannen zijn gemiddeld niet bereid om voor vrouwen te doen wat vrouwen - gemiddeld - wel voor mannen doen. Nu kun je natuurlijk werk hebben dat veel voldoening geeft en veel sociale contacten oplevert. Maar ik ken ook de vrouwen - ik zei al dat ik les gaf in de verslavingszorg - die last hadden van wat ze de vrijdagavonddip noemde. Kwam je na een week hard werken thuis. Dacht je nog, heerlijk, een vrij weekeinde. Maar tja. Dan was er niks. Want alles wat je graag wilde aan gezelligheid, en de geur van lekker eten, moest je eerst zelf organiseren. Er waren toen aparte cursussen voor succesvolle vrouwen die dan maar naar de fles grepen.

Sommige van de carrierevrouwen hebben misschien wel een partner. En samen veel geld waardoor ze veel uit eten kunnen, hun kleren naar de stomerij kunnen brengen, een werkster in kunnen huren. Misschien hebben die het wel reuze naar hun zin, samen. Maar er zijn ook diensten die je niet kunt kopen, en dat is emotionele steun. Er zijn mannen die daar erg goed in zijn. Maar zoals mijn moeder al wat mismoedig zei: ‘er zijn wel aardige mannen maar er zijn er niet genoeg voor ons allemaal.’ De gemiddelde man vraagt meer zorg dan hij inbrengt. Dus daar hoeven de meeste carrierevrouwen het niet voor te doen. Nog afgezien van het feit dat de meeste mannen het liefst een vrouw hebben op wie ze teder neer kunnen kijken en die er voor hem is als hij moe van zijn werk thuiskomt.

Ook hier weer: misschien zijn er wel vrouwen die het prima doen in zo’n model. Niets liever. Lekker geen kinderen. En geen partner, ach, dan heb je toch fijn tijd voor andere dingen. Kun je het weekeinde toch lekker doorwerken en doorzakken met vriendinnen die ook geen gezin hebben?

De combi

En dan zijn er de vrouwen die proberen die twee werelden met elkaar te combineren. Model 3: de combi. Die het beste willen van beide werelden. Leuk gezin. Leuk werk. Sommige vrouwen lukt dat verbazingwekkend goed. Maar ze krijgen behalve het beste van twee werelden ook de problemen van twee kanten. Het zijn vaak experts in schuldgevoel, want ze mogen dagelijks kiezen waar ze zich liever schuldig voelen, op hun werk, omdat ze hun kind dat eigenlijk al een beetje ziek was toch naar school lieten gaan, of tegenover hun werk, omdat ze met dat kind thuis zijn gebleven. Het zijn ook de vrouwen die volgens onderzoek het minste toekomen aan dat kostbare genotsmiddel: slaap. Het zijn de vrouwen die een fiks deel van hun tijd bezig zijn met regelen, want het arbeidsbestel is nog steeds niet werkelijk ingesteld op mensen die kinderen te verzorgen hebben, en de wereld van het gezin niet op mensen die werken. Denk aan schooltijden. Denk aan thuis moeten zijn voor leveranciers. Nu hebben mensen die met een anderhalf kostwinnersmodel voldoende verdienen voor hulp, opvang en twee auto’s het natuurlijk weer een beetje makkelijker, maar in heel veel gevallen is daar gewoon niet genoeg geld voor. En dan is het schipperen. Het is dan ook niet voor niets dat vrouwen in de periode dat ze kinderen hebben vaker achteruit gaan in status en verdiensten, terwijl mannen met kinderen er vaker meer gaan verdienen en hogerop komen. Want is het niet te doen, is een kind te vaak ziek, is het werk te ver weg, raakt een vrouw overspannen en oververmoeid, dan is zij het meestal die minder gaat werken of er -tijdelijk, hoopt ze - helemaal mee ophoudt. En dan verspeelt ze haar plaats op de arbeidsmarkt, want vijf jaar moederschap doet niets voor je cv.

Kortom. Wie vind dat ik overdrijf en doe alsof alle vrouwen ongelukkig zijn krijgt van mij meteen gelijk. Ik overdrijf van harte. Maar in plaats van met elkaar te kissebissen welke vrouw de ware feministe is, zouden we een stuk eerlijker zijn als we toegaven dat het voor veel vrouwen nog steeds een boel geschipper is, en dat je voor elke keuze ook een prijs betaalt. Want zover zijn we gekomen: de problemen zijn niet opgelost maar we mogen nu wel zelf kiezen welk probleem we het liefste hebben. En redden we het daar niet mee of valt het tegen, dan zegt iedereen, je moest toch zo nodig (carriere maken, thuis blijven, kinderen en werk)

Hoewel er vrouwen zijn die behoorlijk gelukkig zijn met het leven dat ze hebben gekozen, of waar ze in terecht zijn gekomen, altijd nog leuker dan dat van hun moeders, heeft het heel weinig zin om elkaar daarop aan te gaan kijken. Ik vind het misprijzen van Mees op vrouwen die niet voor haar model kiezen geheel misplaatst en in het geheel niet feministisch want buitengewoon onsolidair ook nog. Laat haar vooral doen wat zij wil doen. Maar laten we erkennen dat er geen ideale oplossingen zijn. Voor de meeste vrouwen niet. Want als mij weer eens gevraagd wordt hoe vrouwen er in zouden kunnen slagen om gezin en werk met elkaar te verenigen dan zeg ik: niet. Zolang het nog steeds geformuleerd wordt als een probleem waar vrouwen maar een oplossing voor moeten vinden en niet erkend wordt dat zowel betaald werk als zorg voor kinderen niet een vrouwenkwestie maar een mensenzaak zijn. En niet alleen een individuele keuze maar een zaak waar de hele maatschappij mee te maken heeft.

Anja's blog

Met vriendelijk dank aan Anja dat we dit artikel mochten plaatsen!

Liesbeth Wytze: "Powerfeministen: laat andere vrouwen met rust!"

2008-04-30T06:10:00.000-07:00

"Het lastige van vrouwen is dat ze kinderen krijgen en daarvoor willen zorgen, vooral wanneer die kinderen klein zijn. Dat is geen culturele kwestie, maar een biologische drang, zo sterk dat je je er bijna niet tegen kunt verzetten. En waarom zou je ook?"

Liesbeths blog

Zorgen voor kinderen is meer dan babysitten

2008-04-30T06:07:00.000-07:00

Sue Palmer auteur van Toxic Childhood schreef naar het Engelse dagblad The Evening Standard. Volgens haar heeft de Engelse overheid in haar haast iedereen de arbeidsmarkt op te jagen, zorg voor kinderen verward met babysitten. Sue Palmer vindt dat we ons moeten realiseren dat zorgen voor kinderen een serieuze, sociaal essentiële baan is.

Wie zorgt er voor de kinderen?

De massale uittocht van vrouwen uit huis en haard is volgens Sue Palmer een onherroepelijk feit. Als gevolg van de culturele revolutie werkt nu tussen de 40% en 80% van de vrouwen buitenshuis. En dat worden er alleen maar meer. Maar juist toen vrouwen heel hard het huis uitrenden ontdekten wetenschappers hun essentiële bijdrage aan de vorming van het kind tot evenwichtige volwassene. Een typisch geval van "You don't know what you've got, until it's gone."

Wat ontdekten ze dan?

Juist in de eerste drie levensjaren worden cruciale verbindingen in de hersenen gelegd. Die verbindingen liggen vooral in hersengebieden die belangrijk zijn voor concentratie, plannen, zelfbeheersing en empathie. Eén-op-éen-zorg is daarbij een belangrijk element. Vanwege deze kwetsbaarheid, vraagt Sue Palmer zich daarom af: "Wie zorgt er voor de kinderen?'.

Je kunt deze vraag beantwoorden vanuit twee verschillende perspectieven

het perspectief van het kind: wat heeft een kind nodig?
politieke en economische perspectieven: wat hebben de ouders en de werkgevers nodig.

Volgens Sue Palmer neemt het beste antwoord op de vraag "Wie zorgt ervoor de kinderen?" beide perspectieven in overweging.

Kinderopvang wereldwijd: gekwalificeerde zorg en babysitten

Wereldwijd constateert Sue Palmer dat landen met een lange traditie met 'werkende' moeders het belang van het kind en de politieke en economische perspectieven het beste combineren. Landen waarin traditioneel een Moederschapsideologie heerst(e), maken er echter een potje van: de kinderopvang is rommelig en wisselend van kwaliteit. Sue Palmer vindt het opvallend dat juist de economisch meest succesvolle landen slecht georganiseerde kinderopvang hebben, namelijk VS, Japan, Dl en Engeland. Voor de politici van de Grote Vier ligt de prioriteit w.b. kinderopvang duidelijk bij de werkgevers en werknemers.

Duh.

Volgens Sue Palmer moet kinderopvang van goede kwaliteit zijn, en niet worden gezien als iets wat iedereen wel kan. Hoe beter gekwalificeerd de persoon die je kind opvangt hoe beter. Weinig nieuws onder de zon eigenlijk.
Oost, West, Thuis Best, Zoals het klokje thuis tikt, tekt het nergens, Eigen haard is goud waard

In het algemeen geldt volgens Sue Palmer: Oost, west, thuis best. De eerste anderhalf jaar van zijn leven kan het kind het best worden verzorgd door zijn beide ouders thuis. Deze visie wordt ondersteund door neurologisch onderzoek: Liefdevolle 1-op-1-verzorging is de sleutel tot het ontstaan van gelukkige, evenwichtige volwassenen. Pas vanaf hun derde profiteren kinderen van perioden buitenshuis!

Kinderopvang ≠ babysitten

Wanneer kinderopvang toch nodig is, vanwege financiën en persoonlijke depressie* omdat je helemaal niet goed wordt van hele dagen bij je kind zijn, dan is hoge kwaliteit cruciaal. En hoe jonger het kind, hoe belangrijker dat de kwaliteit goed is. Sue Palmer benadrukt dat veel politici schijnen te denken dat kinderopvang hetzelfde is als babysitten, maar kinderopvang vraagt om expertise. Er zijn aanwijzingen dat opvang negatieve gevolgen heeft voor de emotionele ontwikkeling. Helaas is daar weinig onderzoek naar gedaan omdat dit moeilijk te meten is. W.b. cognitieive ontwikkeling lijkt kinderopvang geen schadelijke consequenties te hebben. Maar kinderexpert Penelope Leach waarschuwt: cognitieve achterstand kun je inhalen, maar emotionele achterstand niet.

Interessant: Het Broeikaskind!

In de jaren 80 van de vorige eeuw bleek in een beroemd neurowetenschappelijk expeirment dat ratten die gestimuleerd werden zich beter ontwikkelden dan ratten die aan hun lot werden overgelaten. Dit leidde tot het Broeikaskind! Ambitieuze ouders probeerden hun kinderen zoveel mogelijk te stimuleren om zo hun ontwikkeling te verbeteren en te versnellen.
In de VS zijn peuterspeelzalen en creches waar 2-en 3-jarigen cursussen krijgen in taal, wiskunde, logica en muziek. Ondertussen is alweer gebleken dat zoveel druk eerder schaadt dan baat.

Opvoedgoeroe Anna Wahlgren: neem geen voorbeeld aan Zweden!

2008-04-30T06:05:00.000-07:00

'Wie neemt er nou een voorbeeld aan een land dat het gezin als een obstakel ziet?' Anna pleit ervoor dat kinderen een echt 'thuis' hebben en dat er minimiaal 1 persoon van het gezin thuis is. 'Alles beter dan een crèche waar de kinderen vijf hele dagen per week omringd woren door hun leeftijdsgenoten en veel lawaai (...)'

Artikel in de J/M

Goede moeder verdient geld

2008-04-30T06:02:00.000-07:00

door Marianne Janssen
Bron: Telegraaf

Hoogleraar Saskia Keuzenkamp zegt dat het helemaal niet goed is voor het kind als moeder fulltime moederen. ‘Een goede moeder verdient geld’ is haar mening.

Vraag een thuisblijfmoeder waarom zij geen betaalde baan heeft, en de woorden van moederliefde rollen haar uit de mond. Een thuisblijfmoeder blijft thuis omdat het zo goed voor haar kind is, omdat zij thuis veiligheid, gezelligheid, geborgenheid en wat dies meer aan haar nageslacht biedt. Vraag hoogleraar Saskia Keuzenkamp of dit klopt en zij ontkent het ten stelligste: "Het is helemáál niet beter voor kinderen als moeders fulltime moederen!"

Goede moeders verdienen geld

Professor Saskia Keuzenkamp hield afgelopen week haar oratie ter gelegenheid van de aanvaarding van de bijzondere leerstoel Emancipatie aan de Vrije Universiteit (VU) te Amsterdam. Met de stelling van haar oratie 'Goede moeders verdienen geld' is ze ongetwijfeld op veel tenen gaan staan. Want deze gepeperde mening staat haaks op de mening van de vele thuisblijfmoeders die het beste voor hun kind menen te doen. Daar staat tegenover dat Keuzenkamp alle buitenshuis werkende moeders die zo vaak de neiging hebben zich schuldig te voelen over het feit dat ze werken, een hart onder de riem steekt: zíj, de werkende moeders, doen het beste voor hun kind!

Armoede

In Nederland gaat het met 5% van de kinderen helemaal niet goed. Dat aantal mag gering lijken, maar het gaat om vele duizenden kinderen. Keuzenkamp: " Dat hangt niet samen met ouders die wel of niet werken, maar vooral met armoede, zo blijkt uit onderzoek uit 2005. Arbeidsdeelname van vrouwen, geld verdienen, is voor het voorkómen van armoede verreweg de belangrijkste factor, zo liet de Deense socioloog Esping-Andersen in 2006 zien. En als we dat gegeven loslaten op Nederlandse gezinnen dan komt er een vergelijkbaar resultaat uit. De jeugdgezondheidszorg signaleert veel minder psychosociale problemen bij kinderen van twee- of anderhalfverdieners dan bij kinderen uit gezinnen met één kostwinner. Het idee dat zelf zorgen altijd beter is dan naar de crèche brengen, klopt dus niet. Moeders die werken en geld verdienen en daarmee de armoede helpen verlichten, geven hun kind betere kansen op een goede toekomst."
Als het alleen om geld zou gaan, zouden moeders uit gezinnen met één hoog inkomen, geëxcuseerd zijn: voor het geld behoeven zij immers niet te werken.

Maar Saskia Keuzenkamp zet ook daar haar kanttekeningen bij. "Het is beter als beide partners het gezin financieel draaiend kunnen houden. Tenslotte is het aantal echtscheidingen hoog en het aantal alimentatiejaren beperkt. Die financiële zelfstandigheid onderstreept ook de gelijkwaardigheid van partners en dat komt de verhouding ten goede.

Onderzoek

Het Sociaal Cultureel Planbureau (Keuzenkamps werkgever naast de VU) heeft een onderzoek laten uitvoeren onder kinderen om hen te vragen hoe tevreden ze waren en hoe de relatie met hun ouders was. Keuzenkamp: "Er kwam geen verschil naar voren tussen kinderen uit kostwinnersgezinnen en kinderen uit tweeverdienersgezinnen. In de VS is daar meer onderzoek naar gedaan. Daar werken bijna alle moeders fulltime en zij voelen zich bijna allemaal schuldig tegenover hun kinderen, net als hier. De moeders denken dat hun kinderen het fijner zouden vinden als ze vaker thuis zouden zijn. Uit het onderzoek 'Ask the children' bleek iets heel anders: kinderen zijn juist trots op hun ouders en zij scheppen op over het werk wat zij doen. Kinderen vinden het alleen vervelend als hun ouders gestrest zijn."

Mocht, terug in eigen land, die stress ontstaan uit de combinatie werk, zorg, huishouden, dan lijkt de oplossing te liggen in het laten vieren van de teugel op de twee laatste terreinen.
Want goede moeders verdienen geld. Dat is wetenschappelijk bewezen. Dus dat schuldgevoel is nergens meer voor nodig.

Wie is Saskia Keuzenkamp?

Prof. dr. Saskia Keuzenkamp (1959) is hoofd van de onderzoeksgroep Emancipatie, Jeugd en Gezin van het Sociaal en Cultureel Planbureau en bijzonder hoogleraar Emancipatie in internationaal vergelijkend perspectief aan de Vrije Universiteit. Zij studeerde sociale pedagogiek in Utrecht en is in 1995 in Tilburg gepromoveerd op een scenariostudie naar de gevolgen van emancipatiebeleid op de levensloop van vrouwen.

Don't shoot the messenger!

2008-04-30T05:55:00.000-07:00

Jay Belsky, hoogleraar en onderzoeker aan Londens Birbeck College, hield een lezing op de jaarvergadering van Engelse organisatie Fulltime Mothers. Jay Belsky staat bekend als het enfant terrible van de ontwikkelingspsychologie omdat hij, zoals Annemieke* zo mooi zegt: het Elfde Gebod durfde te breken: Gij zult niets negatiefs zeggen over kinderopvang.

Geschiedenis van onderzoek naar effecten van kinderopvang

Belsky schetste op de jaarvergadering een beeld van de geschiedenis van het onderzoek naar kinderopvang. Eind jaren zeventig was er weinig bekend over de effecten van kinderopvang. Er was geen goed nieuws, maar ook geen slecht nieuws. In 1978 schreef Belsky dan ook dat er weinig onderzoek was waaruit bleek dat kinderopvang negatieve gevolgen voor kinderen kon hebben. Dit nieuws werd zeer positief ontvangen.

Maar in 1986 wees Belsky, op 'a slow, steady trickle of disconcerting evidence,' waaruit een verband bleek tussen veel uren op een kinderdagverblijf en agressief en ongehoorzaam gedrag op 3 t/m 8 jarige leeftijd. Belsky werd weggehoond, en ervan beschuldigt dat hij zeker wilde dat vrouwen weer achter het aanrecht gingen staan.

Iedereen werd zo boos op de boodschapper, dat de boodschap zelf ondersneeuwde.

Start groot onderzoek naar effecten kinderopvang

In 1991 startte het National Institute of Child Health and Human Development het grootste, meest uitgebreide onderzoek naar de effecten van kinderopvang tot dan toe. Meer dan 1300 kinderen werden gevolgd van de geboorte t/m de basisschool.

De meest recente resultaten laten het volgende zien:

Hoe meer tijd een kind door brengt in een kinderdagverblijf hoe agressiever en ongehoorzamer leerkrachten hem vinden. Dit effect treedt op onafhankelijk van de kwaliteit van de opvang.

Hoe beter de kinderopvang hoe groter de woordenschat van een kind op zijn elfde.

De kwaliteit van de opvoeding van de ouders had meer invloed op de sociale, emotionele en cognitieve ontwikkeling van een kind dan welk aspect van kinderopvang dan ook.

Het cumulatieve effect van kinderopvang: meer agressie en ongehoorzaamheid op school en in de maatschappij

Belsky wijst op het cumulatieve effect dat kinderopvang heeft op school en maatschappij. De negatieve effecten van kinderopvang zijn op zichzelf misschien niet zo groot, maar cumulatief kunnen ze grote invloed hebben.

Stel je eens een juf voor met een klas met 20 kinderen die veel tijd in een creche hebben doorgebracht, en daardoor allemaal een klein beetje agressiever en ongehoorzamer van zijn geworden. Zal die juf dan wel net zoveel tijd hebben om les te geven als bij een klas waar dat niet het geval is? Of zal ze veel meer tijd nodig hebben om simpelweg orde te houden?

En hoe zit dat in speeltuinen, zal daar in de toekomst meer gevochten worden?

Eén auto vervuilt de lucht niet, maar een heleboel auto's tegelijk wel. Als steeds meer kinderen hun eerste vier levensjaren in een creche hebben doorgebracht dan zullen die effecten steeds meer voelbaar worden.

Tegenvallende resultaten in doofpot

De resultaten van het NICHD werden in mei/juni 2005 al gepubliceerd, maar je hoort er eigenlijk nauwelijks over. De resultaten komen de overheid en traditionele feministes natuurlijk niet uit, want het past niet in hun plan vrouwen massaal de arbeidsmarkt op te jagen.

Jay Belsky heeft nog een ander vermoeden waarom er zo weinig ruchtbaarheid aan wordt gegeven: 'het terrein van ontwikkelingspsychologen zou zijn gedomineerd door vrouwen met progressief-liberale idealen en feministische trekjes, die er geen zin in hebben werkende moeders een schuldgevoel aan te praten.' (Bron: Ode)

Belsky pleit ervoor de feiten en resultaten over kinderopvang goed en objectief te bestuderen, en niet simpelweg weg te honen als ze je niet aanstaan. Het is niet (wetenschappelijk) verantwoord alleen aandacht te geven aan de resultaten die in jouw straatje passen, en de resultaten die iets anders vertellen te negeren.

*Annemieke is voorzitter van Fulltime Mothers

Voor moederdag een botoxbehandeling?

2008-04-30T05:53:00.000-07:00

De Telegraaf meldt een nieuwe beweging: moeders die hun vermoeide uiterlijk zat zijn en aan de botox gaan. Omdat steeds meer moeders hun kind op latere leeftijd krijgen is het steeds lastiger om er nog een beetje fris uit te zien. Net als de zng. mommy makeovers is een botoxbehandeling een manier om de sporen van je moederschap te wissen.

Artikel Telegraaf

Er is weer van alles aan de hand in moederland

2008-04-30T05:51:00.000-07:00

De commotie is ontstaan door minister Ab Klink die wil dat vrouwen minstens een half jaar borstvoeding gaan geven. Het is me niet helemaal duidelijk waar de opwinding over gaat, want dit advies geldt al jaren. Dagblad de Pers gooit met termen als 'Borstvoedingsterreur' en 'Borstvoedingsmafia'.

Ik vind dat er ontzettend veel aan vrouwen wordt getrokken. Enerzijds zo snel mogelijk de arbeidsmarkt op, anderzijds een half jaar borstvoeding geven. Wellicht zouden de borstvoedingscijfers van zelf stijgen als vrouwen de tijd en rust kregen hun kind te voeden.

Toen ik de cursus Samen Bevallen nog gaf merkte ik ook altijd dat borstvoeding een heikel onderwerp was, dat voorzichtig behandeld moest worden.

Artikel in De Pers

Minder fulltime thuisblijfmoeders

2008-04-30T05:44:00.000-07:00

In 2007 had meer dan de helft van de vrouwen met minderjarige kinderen een deeltijdbaan.Vooral het aandeel moeders met een grote deeltijdbaan is gestegen. Een baan van drie dagen in de week is het meest populair. Het aantal thuisblijfmoeders is afgenomen en het aantal voltijdwerkende moeder is hetzelfde gebleven.

Cbs

Hoogleraar Latten: "Keuzevrijheid is ook een vorm van emancipatie."

2008-04-20T07:09:00.000-07:00

Jan Latten, hoogleraar demografie aan de UvA vindt dat de emancipatie van vrouwen teveel wordt afgemeten aan de mate waarin ze fulltime werken. "Deze definitie van emancipatie is een uitdrukking van de tijdsgeest in de jaren 70."

Artikel in NRC

Een derde ouders vindt dat kinderen te weinig buiten spelen.

2008-04-20T07:04:00.000-07:00

Een derde van alle ouders van kinderen van 4 t/m 14 jaar vindt het belangrijk dat kinderen buiten spelen omdat ze dat goed vinden voor hun sociale, emotionele en lichamelijke ontwikkeling. Het belang van buitenspelen geven ze gemiddeld een 8,3!
Helaas constateert 29% van de ouders dat hun kinderen dat te weinig doen.

Artikel in de Zorgkrant

Buikdans: de oorspronkelijke vrouwenbeweging

2008-03-30T08:47:00.000-07:00

Ken je dat gevoel dat je de hele dag druk bent, met vlekken op je kleren en kinderen die je geen moment rust gunnen? Het Moederschap kan allesoverheersend zijn. Dan is het goed om te herinneren dat je ook nog Vrouw bent. En wat is er vrouwelijker dan de oorspronkelijke vrouwenbeweging: Buikdans

Waar denk je aan bij buikdans?

Waar denk jij aan als je het woord Buikdans hoort? Een sexy dans? Een soort striptease act? Shakira? Een mes in de rug van het feminisme? Hoewel Buikdans beelden oproept van voluptueuze vrouwen in weelderige kostuums, verleidelijke bewegingen en exotische muziek was het eigenlijk de allereerste vorm van zwangerschapsgym! Als vrouw in de prehistorie waren je kansen je vruchtbare leven te overleven slecht.

Buikdans als zwangerschapsgym!

Door buikdans leerden meisjes hun buikspieren te oefenen, ademhalingsoefeningen te doen, en zich te concenteren op het isoleren en versterken van spieren. Als een vrouw dan ging bevallen, dansten vriendinnen familie om haar heen om haar te helpen. Zo vierden ze het begin van leven en vergrootten tegelijkertijd de kans de bevalling te overleven voor zowel moeder als kind. Buikdans is de meest pure vorm van de natuurlijke kracht van een vrouw. Buikdans had dus niets te maken met het behagen van mannen!

Buikdans is een isolatiedans

Technisch gezien is Buikdans een isolatiedans: je beweegt bepaalde lichaamsdelen terwijl de rest van het lichaam stil is. De bewegingen die hieruit voort komen zijn sensueel en mysterieus. Een belangrijk onderdeel zijn de heup- en buikbewegingen. Daar dankt Buikdans haar naam dan ook aan tot ergernis van veel buikdanseressen, want ook de armen, handen en het bovenlichaam zijn belangrijk. Zij geven daarom de voorkeur aan de term Oriëntaalse Dans. Omdat de dans 'nonimpact' is, is hij zeer geschikt om te herstellen na een bevalling. Heel veel vrouwen ervaren de weldadige uitwerking op hun lichaam, hun gezondheid, hun gevoelens en hun spiritualiteit. De bewegingen van Buikdans trainen alle spieren op een zachte manier waardoor lichaamshouding en lichaamsbeweging verbeteren.

Sommige bewegingen hebben een symbolische betekenis, afgeleid uit de natuur en het leven zelf, zoals kameel, golven, vuur, water, aardbeving, slang, etc. Buikdans is een sensuele, vrouwelijke, vrolijke, mystieke en zeer expressieve dansvorm

Ontdek je Innerlijke Godin!

Het maakt niet uit of je jong of oud bent, dun of dik: iedereen kan buikdansen. Buikdansen is gebaseerd op je persoonlijke interpretatie: je laat jezelf zien! Buikdansen is nog gezond ook. Het maakt je sterker, flexibeler, helpt je een gezond gewicht te krijgen, zorgt voor een betere houding, vitaliteit, sensualiteit en bovenal meer levensvreugde. Na een dag luiers verschonen, bemiddelen tussen ruzieënde kinderen brengt buikdans je weer bij jezelf. Bovendien verminderen de bewegingen van buikdans stress. De meeste vrouwen krijgen meer zelfvertrouwen en balans. Want wie is die mooie vrouw, met haar soepele bewegingen?! Je bent het zelf!

Ga je gang, je kunt het! Leer te buikdansen. Vind scharnieren in je lichaam waarvan je niet wist dat je ze had en blaas 'en passant' je relatie nieuwe romantiek in. Buikdans gaat over vreugde, het leven, emotie en jezelf leren kennen.

Doe mee aan de oudste Vrouwenbeweging en vier je moederschap met buikdans!

Als ik aangekoekte pannen sta af te wassen, dan Shimmy ik met mijn heupen, en terwijl mijn billen dansen, en de kinderen mij uitlachen, herinner ik me weer dat ik Vrouw ben! Voor mij is Buikdans een welkome afwisseling in mijn dagelijkse bestaan. Buikdans heeft iets magisch.

Moederschap = vakmanschap

2008-02-28T09:09:00.000-08:00

Volgens onderzoek van het T=SCPhebben Nederlandse vrouwen 'kleine' banen omdat ze óók zelf voor hun kinderen willen zorgen. Een doorn in het oog van de traditionele feministes, die emancipatie definiëren als financiële onafhankelijkheid oftewel Een Baan.

Jarenlang werd er geredeneerd dat als er maar meer kinderopvang zou komen, Nederlandse vrouwen vanzelf buitenshuis zouden gaan werken. Inmiddels is het kwartje gevallen dat veel Nederlandse vrouwen best buitenshuis willen werken, maar óók binnenshuis. Nederland wordt dan ook wel kampioen deeltijdwerkengenoemd.
Het is volgens de tradtionele feministes allemaal de schuld van de zgn. Moederschapsideologie. Kenmerkend voor deze ideologie is dat vrouwen denken dat hun kind het beste door henzelf verzorgd kan worden. Dus nu moeten vrouwen worden 'voorgelicht' dat ze móéten werken.

Begin maart promoveerde pedagoge Mirjam Deynoot op de resultaten van haar onderzoek naar de vraag hoe kinderen van nul tot vier jaar in kinderdagverblijven met elkaar omgaan. Haar belangrijkste conclusie is dat het voor kinderen veel kan uitmaken of ze naar een goed of slecht kinderdagverblijf gaat. Dat is geen prettig nieuws aangezien volgens het Nederlands Consortium Kinderopvang Onderzoek (NCKO) maar liefst 40% van de kinderdagverblijven slecht is.

Moederschap kortste route naar armoede

Het streven van de traditionele feministes dat vrouwen financieel onafhankelijk moeten zijn is loffelijk. Op dit moment is het moederschap namelijk een van de grootste risicofactoren voor armoede op latere leeftijd! 'Moeder worden' is dan ook niet meer vanzelfsprekend. Steeds meer Nederlandse vrouwen kiezen er voor geen kinderen te krijgen. Meer dan de helft geeft als reden op dat de combinatie baan-kind te moeilijk is. De overheid zit met de handen in het haar, want Nederland vergrijst in hoog tempo. Vrouwen hebben een dubbele taak: kinderen krijgen om de vergrijzing tegen te gaan, en deelnemen aan het arbeidsproces, ook weer vanwege de vergrijzing. Maar is het zo gek dat vrouwen ervoor terugschrikken om Moeder te worden?

Moeder worden is maatschappelijk gezien de kortste route naar carrierebreuk, een pensioengat en verlies van status.
In de afgelopen deceninnia hebben vrouwen veel meer keuzemogelijkheden gekregen. Maar het werk dat moeders (thuis) doen wordt niet gewaardeerd door de maatschappij, sterker nog: niet als werk gezien. In een maatschappij die bepaald wordt door individualisme en economische overwegingen is een herwaardering van zorg en opvoeding nodig.

Wanneer krijgt het moederschap de waardering die het verdient en worden vrouwen niet meer gestraft voor hun verlangen zelf voor hun kind(eren) te zorgen?

Powerfeministen tegen burgertrutten

2008-01-20T07:15:00.000-08:00

In dagblad De Pers: 'Powerfeministen versus burgertrutten'

Afgezien van de stelling dat thuisblijfmoeders en moeders die kind en baan combineren als kemphanen tegenover elkaar staan een evenwichtig artikel, waarin beide perspectieven aan bod komen! Zeker de moeite waarde om te lezen.

Artikel in de Pers

'Hoogopgeleide jonge vrouw wil niet emanciperen'

2008-01-12T07:11:00.000-08:00

(Novum) - Hoogopgeleide jonge vrouwen zijn negatiever over de combinatie van werk en moederschap dan oudere vrouwen. Dat meldt hartenziel.nl in een enquête die de Volkskrant liet uitvoeren. De helft van de ondervraagden meent dat het moederschap wordt ondergewaardeerd en alles draait om werk.

Er wordt tegenwoordig veel verwacht van een goede ouder, vindt de helft van de jonge vrouwen. Zo dienen vrouwen economisch zelfstandig te zijn. Dat ervaart 42 procent als een zware druk. Vier op de tien vrouwen geeft aan minder te willen werken als dat zou kunnen.

Voor de enquête zijn achthonderd vrouwen ondervraagd. De aanleiding voor de enquête was een boek van arbeidspsycholoog Louise Boelens. Zij stelt daarin dat emancipatie veel goeds bracht, maar dat veel hoogopgeleide, werkende vrouwen last hebben van ernstige stress.

Kwaliteit kinderopvang slecht

2008-01-05T07:22:00.000-08:00

Bron: De Pers

Veel ouders zijn niet tevreden over de informatievoorziening en faciliteiten van buitenschoolse kinderopvang. Zij willen meer weten over het gedrag van hun kind en willen betere ruimtes. Dat zegt een van de initiatiefnemers van de Nationale Crèchetest, die drie vormen van kinderopvang onderzocht.

De test, een samenwerking tussen drie bij kinderopvang betrokken partijen, werd door ruim 1300 ouders ingevuld. Gastouderschap scoort beter dan buitenschoolse opvang en opvang in crèches. Volgens Wendeline van Luijk, directeur van vraagbaak Kinderopvangonline, komt dat hoofdzakelijk door de flexibiliteit van dat soort opvang ten opzichte van de andere twee vormen.

Volgens Van Luijk heeft de buitenschoolse opvang het moeilijker. "De opvang is voor een paar uurtjes. Vaak wordt daar geen aparte ruimte voor geregeld. Daardoor zit de opvang vaak in peuterspeelzalen of sportscholen." Alle basisschoolkinderen moeten bij de buitenschoolse opvang terecht kunnen, wat betekent dat kinderen van heel verschillende leeftijden in dezelfde opvang terechtkomen.

'Opleidingsniveau kinderleiders is bar slecht'

De grootste zorgen heeft de directeur over het opleidingsniveau van kinderleiders van crèches en buitenschoolse opvang. "Het niveau van de leiding is bar slecht. Sommigen weten nauwelijks hoe ze een luier moeten verschonen, laat staan dat ze weten hoe ze een ouder moeten informeren over de pedagogische ontwikkeling van een kind."

Wet Kinderopvang

De Wet Kinderopvang ging in op 1 januari 2005. Daardoor zouden ouders meer mogelijkheden hebben om werk en zorg voor kinderen te combineren. In de wet wordt de kwaliteit, de toezicht hierop en de financiering van de kinderopvang geregeld. Ondanks herhaaldelijk aandringen van verschillende organisaties is er volgens Van Luijk echter nog geen goede opleiding voor kinderleiders.

'Kinderdagverblijf kan wiegendood veroorzaken'

2007-12-21T07:25:00.000-08:00

Bron: Nu.nl, 21 december 2007 18:35

AMSTERDAM - Jonge baby's die in een kinderdagverblijf worden opgevangen, hebben een aanmerkelijk grotere kans op wiegendood. Dat heeft emeritus hoogleraar kindergeneeskunde Guus de Jonge vrijdag gezegd.

Hij geldt als de deskundige in Nederland op het gebied van wiegendood. Hij begon vrijdag, samen met schrijfster en verloskundige Beatrijs Smulders, een actie om jonge moeders voortaan een jaar babyverlof te geven zodat ze met behoud van hun salaris thuis voor hun kind kunnen zorgen.

Rust

Als moeders meer rust hebben zullen ze, volgens het tweetal, beter in staat zijn hun kind borstvoeding te geven, en onderling een betere emotionele binding te krijgen. Kinderen die emotioneel goed zijn gehecht, krijgen later minder vaak problemen.

Daarbij is borstvoeding ook goed voor de lichamelijke gezondheid van moeder en kind. De Jonge pleit ervoor dat moeder en kind zeker de eerste zeven maanden na de bevalling zoveel mogelijk bij elkaar zijn.

Kinderdagverblijven

Hij heeft al eerder over de link tussen kinderdagverblijven en zuigelingen geschreven. Binnen enkele maanden publiceert hij nieuwe cijfers waaruit volgens hem blijkt dat er duidelijke aanwijzingen zijn dat jonge baby's niet in een kinderdagverblijf thuishoren.

Maatregelen

De Jonge zegt dat kinderdagverblijven vaak alle maatregelen nemen om wiegendood te voorkomen. Zo slapen kinderen bijvoorbeeld niet onder een dekbedje, en worden ze niet op hun buik te slapen gelegd.

Ook zijn ouders van kinderen die naar een kinderdagverblijf gaan, volgens de hoogleraar vaak niet-rokers.

Borstvoeding

Maar hij denkt dat er een link is tussen wiegendood en het gegeven dat de baby's geen borstvoeding krijgen. Ook zou stress een rol kunnen spelen. De baby's zijn in de eerste maanden van hun leven volop bezig hun moeder en vader te leren kennen.

Als ze die personen plotseling niet meer ruiken, voelen, horen en zien, kan dat zeer negatief zijn voor hun gezondheid en ontwikkeling, denkt De Jonge.

Besparing

De Jonge en Smulders denken dat de maatschappij zich uiteindelijk veel geld kan besparen als het eerst geld uitgeeft aan een gezonde ontwikkeling van kinderen. In Nederland sterven jaarlijks ongeveer twintig kinderen aan wiegendood.

Geef jonge moeder een jaar vrij

2007-12-21T07:19:00.000-08:00

door Martine Boelsma in AD 21-12-2007

Smulders kondigt een jaar van acties aan en roept jonge moeders op tot een ‘borstvoedings-stiptheidsactie’ op hun werk. In het uiterste geval wil Smulders een proces aanspannen tegen de staat om het ‘baby-sabbatical’ van de grond te krijgen.

Samen met professor Guus de Jonge, emiritus hoogleraar kindergeneeskunde, presenteert zij vanmiddag een reeks onderzoeken die aantonen dat moeder en kind baat hebben bij een langer verlof. De Jonge: ,,Wij kinderartsen weten al lang dat het verlof in Nederland veel te kort is, maar het was een taboe om dat uit te spreken. We wilden ouders immers geen schuldgevoel aanpraten.’’

Een jaar babyverlof zal het aantal moeders dat borstvoeding geeft bijvoorbeeld doen stijgen, en daardoor zullen minder vrouwen borstkanker krijgen. Borstvoeding beschermt ook de baby tegen diverse vormen van kanker, waaronder leukemie. Ook beschermt borstvoeding tegen wiegendood, vetzucht, allergieën en astma. Verder zullen baby’s zich beter aan hun moeder hechten, waardoor ze minder gedrags- en ontwikkelingsproblemen vertonen.

Uit onderzoek van de Amerikaanse neuropsycholoog Allan Shore blijkt bovendien dat baby’s op een crèche grote hoeveelheden van het stresshormoon cortisol in hun bloed hebben. Smulders: ,,Hun cortisolspiegel is even hoog als van een peuter die op een vol strand zijn moeder kwijt is.’’ Baby’s jonger dan een jaar horen niet in een crèche, vindt Smulders. ,,Althans niet in de meeste Nederlandse crèches, met twee leidsters op negen baby’s.’’

Hoe meer rollen je combineert, hoe gelukkiger je wordt

2007-11-27T07:26:00.000-08:00

Onderzoekster van Steenbergen vindt de discussie over de combinatie kinderen en werk negatief: het gaat altijd over hoe lastig het is. Volgens van Steenbergen maakt de combinatie van verschillende rollen, werkneemster en moeder, juist gelukkiger en gezonder. Voorwaarden zijn wel een 'zorgvriendelijke werkvloer en een werkvriendelijk thuisfront'.

Artikel over Steenbergen

Moeders helpen steeds minder op school

2007-11-10T07:24:00.000-08:00

In de afgelopen twee jaar ondervroegen onderzoekers van het ITS (Instituut voor Toegepaste Sociale Wetenschappen) ouders, schoolhoofden en leerkrachten over de relatie tussen ouders en scholen. De conclusie is dat ouders steeds minder helpen op school. Belangrijke verklaring is de toename van moeders met een baan.

Artikel Gelderlander

Historica Ribberink: Kinderen en twee dikke banen, dat gaat niet samen

2007-06-30T08:30:00.000-07:00

Volgens historica Anneke Ribberink moeten vrouwen zich afvragen of een carriere wel te combineren is met kinderen. Het blijft namelijk lastig. Ze ziet juist goede kansen voor vrouwen op latere leeftijd! Als voorbeeld noemt ze internationale politieke leiders als Thatcher en Madeleine Albright.

Artikel Trouw

Leve de burgertrut

2007-05-12T07:13:00.000-07:00

Ben jij blij om thuismoeder te zijn?

Meer vrouwen aan de top, carrière, ambities, vrouwen die het glazen plafond moeten doorbreken. Maar mag het ook een keertje anders? Wat is er mis mee om thuisblijfmoeder te zijn?

In de jaren zeventig stonden de feministen op de barricaden voor gelijke rechten tussen mannen en vrouwen. Nu, anno 2007, heeft driekwart van de moeders een baan – zij het voornamelijk in deeltijd. En dat is nog steeds een doorn in het oog van een nieuwe generatie feministen. Heleen Mees, econoom, juriste en een van de vurigste pleitbezorgers van meer vrouwen aan de top, zou wil dolgraag dat vrouwen meer gestimuleerd worden, bijvoorbeeld door de overheid, om op topposities te terecht te komen.

Leve de burgertrut

Maar niet iedere vrouw is hiervan gediend. Inmiddels is er een tegenbeweging op gang gekomen onder aanvoering van onder andere Fleur Jurgens. Zij schreef onlangs het vlammende betoog ‘Leve de burgertrut’, een pleidooi voor de niet-werkende moeder. Want zij is volgens de auteur de afgelopen dertig jaar miskend belachelijk gemaakt vanwege haar plichtsgevoel en onderdanigheid. Met haar boek wil ze het in haar ogen slechte imago van moederschap opkrikken. ’Ik wil laten zien hoe belangrijk het voor kinderen is om in een stabiel gezin op te groeien, met een moeder die veel tijd voor ze heeft en ze leert sociaal te zijn.’ zegt ze in een interview.

Bron: de Telegraaf, 5 december 2007

Klein baantje

Ook uit onderzoek blijkt dat de meeste Nederlandse moeders juist heel tevreden zijn met hun situatie: het anderhalfverdienersmodel, het Nederlands model waarbij de man fulltime werkt en de vrouw een klein baantje heeft zolang de kinderen klein zijn.

Tijd voor bezinning: Spelen met je kinderen

2007-04-30T09:06:00.000-07:00

Wat ben ik ver van mijn idealen afgedreven. Wanneer deed ik bijvoorbeeld voor het laatst een spelletje met Teuntje? Wanneer was de laatste keer dat jij met je kinderen over de grond rolde van het lachen? Als je net zo bent als ik dan is dat een tijdje geleden. Soms nemen de dagelijkse beslommeringen je zo in beslag dat spelen met je kinderen er bij inschiet. Terwijl aandacht en tijd voor je kinderen oorspronkelijk je belangrijkste prioriteit was. Daarom hier 8 makkelijke manieren om uit de dagelijkse beslommeringen te breken en te spelen met je kind:

1. Speel tikkertje door het hele huis

Kinderen vinden het geweldig om 'gevangen' te worden, vooral als je er gevaarlijke monstergeluiden maakt. Het is vaak verrassend hoe hard ze kunnen lopen, en dus meteen ook goed voor je conditie!

2. Houd een kussengevecht

Zorg ervoor dat de kussen niet te klein of te zwaar zijn. Het handigste zijn sierkussens die je op je bank hebt liggen. Spreek van te voren af dat er niet op hoofden wordt geslagen, en dat als iemand 'Stop' roept je stopt.

3. Hoe vaak kun je op één been springen

Ook weer een erg gezonde bezigheid. Variëer het been waarmee je springt en ga in verschillende richtingen. Roep bijvoorbeeld "Rechterbeen!" waarop iedereen met zijn rechterbeen gaat springen. Meteen goed voor de links-rechts coördiinatie!

4. Laat je kinderen dieren nadoen

Raad welk dier je kind is.

5. Kietel elkaar

Als je niets meer weet te verzinnen is kietelen altijd een succes.

6. Ga op safari in huis

Verzamel alle mottige knuffeldieren en verspreid ze door het huis. Pak een tas en ga op jacht met je kinderen

7. Speel verstoppertje

Altijd leuk. Tel tot 100 en laat je kind zich verstoppen.

8. Ga 'op bezoek' bij je kind

Het voordeel van virtuele thee of koffie is dat het altijd klaar is, en je altijd gelegen komt bij je kind.

Al deze activiteiten kosten weinig tijd en zijn erg leuk voor jezelf en je kinderen. Ze zijn zeer interactief, maken je aan het lachen en vragen geen voorbereiding. Je kinderen krijgen bovendien de boodschap dat je het leuk vindt met ze te spelen.

Ik kan niet heksen

2007-03-11T08:33:00.000-07:00

door Joep Schrijvers

De vruchtbare dames van Nederland zijn in een helse strijd verwikkeld. Aan de ene kant heb je de fulltime feministen rond Macha Mees, columniste bij NRC-Handelsblad, die diep in de leer van 'The minimal motherhood' is.

Je moet als moeder (en vader) fulltime werken. Kinderen en opvoeding doe je er bij en besteed je vooral uit.

Aan de andere heb je de moeders met ambitie, die zich rond bladenmaakster Holwerda groeperen. Zij gaan voor hun moederschap en willen tegelijkertijd hun professionele ambities volgen. Opvallend is dat deze vrouwen zichzelf 'moeders met ambitie' noemen en geen ‘werkende vrouwen met kinderen'. Kwaliteit van bestaan is voor hen belangrijker dan de standaardcarrière (opgeleid, uitgenut, afgedankt). En geef ze eens ongelijk. Heel veel mannen zijn stinkend jaloers op hun vrouwen.Oud-columnist Plasterk fluit in zijn emancipatienota hetzelfde liedje als Mees.

Vrouwen moeten meer uren maken in de betaalde arbeid. De moeders moeten bloeden voor de vergrijzing. Hij weet niet wat hij zegt. Het is weer typisch het gemummel van de bestuurlijke bovenlaag van Nederland. Volledig losgezongen van de alledaagse werkelijkheid, omdat deze zichzelf alleen maar tegenkomt in conferenties, in Newyorkse hotels en denktanks, waar zij naar economische kengetallen in spreadsheets tuurt.

Waarom luisteren gezinnen niet naar Mees en Plasterk en blijven ze kiezen voor de anderhalve baan per huishouden? Omdat dát kwaliteit van leven geeft. Of zoals mijn moeder vaak zei: 'Ik kan niet heksen'.

Bron: Management Team

Opvoedingstips uit Complete Gids voor ouders

2006-04-30T09:04:00.000-07:00

door Tiens

Mijn dochter is nu 14 maanden en ook zij is een kind dat nu al naar ons slaat als ze boos is of iets niet wil (uit- en aankleden, eten, oppakken etc.) Het maakt me onzeker. Ik heb echter wel steun gehad aan de woorden uit het boek: Complete gids voor ouders. Ik zal het hier even overtypen. Er staat 18 maanden, maar ook hier zal wel gelden: het ene kind is er sneller mee dan de andere.

'In de leeftijd van 18 maanden tot 3 jaar komt zijn persoonlijkheid duidelijk tot uiting. Het kind wordt heen en weer geslingerd tussen enerzijds zijn drang naar zelfstandigheid en anderzijds zijn gevoelens van afhankelijkheid tegenover zijn ouders. Het wil tegelijk ontsnappen aan de controle die ze over hem hebben en gerustgesteld worden door hun aanwezigheid. Dit is een erg bewogen periode. De analogie met het gedrag in de jaren van pubertijd is vrij opvallend: het kind is klaar om de wereld te veroveren, probeert zich los te maken van zijn ouders, maar moet erkennen dat hij ze nog nodig heeft. Dit innerlijk conflict uit het kind door agressief gedrag. Bereid je voor op een tumultueuze periode.

Als je iets vraagt dat het kind niet wil en het zegt nee (of slaat), verschaft het kind zich nog even de tijd om na te denken over zijn keuze. Het betekent een provocatie van zijn ouders, om hun autoriteit te meten. Het kind wil hen dwingen te reageren, zich voortdurend te herhalen, hen laten dreigen en zelfs boos worden: zo verkrijgt het hun volle aandacht, en voelt het zich pas echt bestaan. Deze houding moeten de ouders niet interpreteren alsof ze gefaald hebben. Integendeel, het bevestigt dat hun kind langzaamaan een eigen persoonlijkheid ontwikkelt, een zelfstandig persoontje wordt en dus van zijn moeder kan scheiden.

Agressiviteit naar anderen

Niet alle kinderen kennen driftbuien, maar er zijn weinig kinderen die tussen de leeftijd van 18 maanden en 3 jaar niet agressief zijn tegenover hun naasten: ouders, broetjes, zusjes of vriendjes. Het is de leeftijd waarop ze met speelgoed gooien en stoere taal gebruiken tegenover ouderen, schoppen, slaan en soms andere kinderen krabben of bijten. Op een dergelijke houding mag je vooral niet met geweld of agressieve gebaren reageren. Uiteraard moet je het kind duidelijk maken dat het te ver ging, maar zonder hierbij je kalmte te verliezen. Een dergelijk agressief gedrag verdwijnt meestal wanneer het kind bijna 4 jaar oud is, en andere middelen vindt (bijv. taal) om zijn problemen te uiten. Verdwijnt deze agressie niet, dan moet je overwegen een psycholoog te raadplegen.

Hoe reageren?

.... Er is geen eenvoudige oplossing voor, want het zijn uitingen die te wijten zijn aan een stadium in de ontwikkeling van een kind. Het is dus noodzakelijk dat je kind zich kan uiten, maar probeert zijn reacties in te tomen. Er zijn 3 principes waaraan je je kunt houden:

Begrip tonen
Grenzen stellen
Logisch blijven
Begrip tonen

De tegenstelling tussen zijn zelfstandigheid en de afhankelijkheid: het kan deze tegenstelling alleen niet aan en wil begrepen worden. Probeer je kind tot rede te brengen. Denk niet dat het nog te klein is om te begrijpen: praat gewoon met hem. Het zal zelf niet kunnen vertellen wat er scheelt, maar als je het initiatief neemt en opsomt wat er fout is en mogelijke oorzaken noemt, dan zal het kind makkelijker kunnen reageren.

Grenzen stellen

Conflicten zijn er sowieso. Het is zinloos, zelfs gevaarlijk, om geweld met geweld tegen te gaan. Maar een berustende houding aannemen met de bedoeling het conflict te vermijden, is evenmin goed te keuren. Het kind moet grenzen kennen. Een te grote vrijheid werkt beangstigend omdat het kind zich helemaal alleen voelt bij het maken van zijn keuze en het zal eerder een verbod uitlokken door iets te ondernemen dat gevaarlijk is.

Logisch blijven

Het kind verwacht van zijn ouders steun, actieve participatie en gezag. Toon je kind dat niet alles kan en blijf bij je besluit. Indien je het de ene dag vebied, maar de volgende dag toestaat, dan zal het niet weten waaraan zich te houden. Dat geldt ook voor beide ouders... Het kind heeft immers behoefte aan vaste afspraken om zich veilig en beschut te voelen.'

Ik laat het aan jezelf over wat je ermee doet, maar hoop dat ik sommigen hiermee kan helpen. Mijn conclusie: ferm toespreken dat dat niet mag, uiten waarom dat niet mag en aangeven wat je denkt dat de reden is waarom ze slaat - tevens daarbij waarom iets helaas toch echt moet gebeuren.

En nu maar hopen dat het helpt.....
Groetjes Tiens

Thuisblijfmoederschap is geen luxe!

2005-04-30T08:51:00.000-07:00

Jill Savage

Zestien jaar geleden werd ik moeder, en veertien jaar geleden koos ik voor het beroep Thuisblijfmoeder. Vaak zeggen mensen tegen mij: "Ik wou ik me de luxe om thuis te blijven kon veroorloven." Een luxe? Mijn man en ik vinden mijn overtuiging om thuis te zijn geen luxe.

Zijn er twee inkomens nodig voor een gezin om te overleven? Wat we om ons heen horen is dat je twee inkomens nodig hebt om je kind te geven wat het nodig heeft. Wist je dat 7,7 miljoen gezinnen in de VS van 1 inkomen leven? Voor veel van deze gezinnen is het geen luxe, maar een offer dat ze graag maken. Deze mensen nemen genoegen met minder.

Bill Flick, een columnist voor een dagblad heeft zijn vraagtekens bij het concept van "de hoge kosten van het dagelijkse leven". Hij zegt dat het meer "de hoge kosten zijn van de manier waarop ons leven leiden". Onbewust proberen we mee te doen met onze omgeving. We denken dat we bepaalde dingen nodig hebben om te overleven. Mijn man en ik houden dit idee in gedachten als we iets willen kopen. We vragen ons af: "Hebben we dit echt nodig, of willen we het?" We hebben onze kabeltv-aansluiting wegbezuinigd. We hebben al 14 jaar geen kabeltelevisie. Onze kinderen zijn niets tekort te komen zonder kabeltv. Zijn er momenten dat we kabeltv zouden willen hebben? Ja zeker. Kunnen we het ons veroorloven? Nee, het past niet in ons budget. Dus gebruiken we een antenne om de basiskanalen te kijken (als de ontvangst goed is!)

Het ís mogelijk om van 1 inkomen te leven in de huidige maatschappij. Maar je moet bereid zijn de bevrediging van je behoeftes uit te stellen. We moeten dingen uitstellen die we graag nu wíllen, in ruil voor dingen die we nu nódig hebben. Hoe graag ik ook een nieuwe auto zou hebben (voor eens in mijn leven!) of nieuw meubilair voor in ieder geval 1 kamer, ik kies ervoor die wensen opzij te zetten om thuis te kunnen zijn bij mijn kinderen. Het is een denkwijze die je niet vaak hoort, maar je kunt het jezelf aanleren. Door je behoeftebevrediging uit te stellen kies je voor een levensstijl zonder spijt. Je maakt nu keuzes over dingen waar je later met tevredenheid over zult nadenken.

Het kan een uitdaging zijn van 1 inkomen te leven, maar het is niet zo onmogelijk als de media ons wil doen geloven. Tegelijkertijd zijn er zeker omstandigheden waarin je geen keus hebt. Alleenstaande moeders en gezinnen met financiële problemen staan voor een zware uitdaging.

Maar we moeten onszelf afvragen - is het echt de hoge kost van het dagelijks leven of de hoge kosten van de manier waarop we kiezen te leven?

Hoe kunnen we leven met minder?

Zeg je kabeltv-abonnement op
Ga niet uit eten
Geef zelfgemaakte cadeau's i.p.v. gekochte dingen. (zelfgebakken dingen zijn altijd een hit!)
Maak afspraakjes met je partner: een wandeling in het park, een ritje door het platteland of een fietstocht.
Laat je fantasie de vrij loop! Je kunt beginnen met minder te leven. Als je leert te genieten van de simpele dingen van leven, zul je merken dat je minder stress voelt en meer tevreden wordt.

2004-04-30T08:49:00.000-07:00

door Beatrijs Ritsema

Het krijgen van kinderen markeert binnen een generatie vaak het begin van een scheiding der geesten. Aan de ene kant heb je de mensen die zich voortplanten; zij volgen zwangerschapcursussen en werpen zich op luiers, wandelwagentjes, draagzakken. Aan de andere kant staan de kinderlozen; zij die geen kinderen willen of kunnen krijgen, of misschien later nog eens, of bij wie het er eenvoudig niet van komt.

De geboorte van een baby verandert het dagelijkse leven radicaal. Ook al neem je je voor om precies zo door te leven als je gewend was, in de praktijk lukt dat helemaal niet. Het leven van jonge gezinnen is noodgedwongen beperkt en een beetje in zichzelf gekeerd. Jonge moeders zijn allang blij als ze hun werk op de rails kunnen houden. Van jonge vaders wordt thuis ook van alles verwacht. De tijd gaat heen met (in ieder geval voor anderen)? volstrekt oninteressant getut over middagslaapjes, traphekjes en oppassschema’s.

Tegelijkertijd gaat het leven van de kinderlozen door zoals tevoren. Zij kunnen tot diep in de nacht uitgaan, als ze dat willen. Ze reizen naar de wildste bestemmingen. Ze hebben tijd om de nieuwe boeken ook echt te lezen (en niet alleen maar vluchtig de recensies)?. Ze zien de nieuwste films in de bioscoop (en sukkelen niet acht maanden later in slaap bij de video-versie)?. Ze bezoeken interessante evenementen. Ze groeien zonder last of ruggespraak door in hun carrière, kortom ze staan midden in de wereld en niet in een of ander duf achterafhoekje.

In de loop der jaren groeien ouders en kinderlozen verder uit elkaar, maar op zeker moment vindt een merkwaardige omslag plaats, waarbij de rollen worden omgedraaid. Vijftigers worden geleidelijk minder flexibel. Ze zijn minder nieuwsgierig naar het onbekende en laten alleen nog maar ervaringen toe, waarvan ze van tevoren weten dat ze er plezier in scheppen. De rest kan hen gestolen worden. Dat geldt voor iedereen die ouder wordt, of je nu kinderen hebt of niet. Maar degenen mét kinderen worden door hun nageslacht voortdurend uit hun comfortabele sluimer geschud. Of ouders nu willen of niet, opgroeiende kinderen brengen allerlei nieuwe dingen (muziek, jeugdcultuur, maatschappelijke onrust)? mee van buiten naar binnen, waarmee je je moet verstaan als ouder. Wie geen kinderen heeft, loopt de kans de voeling met het grotere geheel kwijt te raken en op zijn beurt in een achterafhoekje terecht te komen.

Dat hoeft niet te gebeuren als kinderlozen de moeite nemen contact te houden met de volgende generatie. Het aloude, ten onrechte nog maar weinig gepraktiseerde systeem van het ‘peettante- of peetoomschap’ is hier ideaal voor. Men kieze een kind, van goede vrienden of familie, en laat zichzelf tot peetouder benoemen. Van dit kind volgt men het wel en wee met aandacht, en neemt het vanaf het prille begin regelmatig mee voor excursies, die aanvankelijk op de leeftijd van het kind zijn toegesneden maar later ook een vormend karakter kunnen hebben, als het kind daar aardigheid in heeft tenminste. Dit systeem heeft heel veel voordelen. Eigen ouders hebben af en toe een middagje vrij. Kinderen krijgen exclusieve aandacht van een volwassene die geen opvoeder is en maken zo een uitstapje buiten hun kinderwereld. En peetouders houden zichzelf alert door een lijntje met de jeugd. Algehele horizonverbreding voor alle betrokkenen.

Bron: (HP/De Tijd, 5 maart 2004)

Beatrijs Ritsema is freelance journaliste en schrijfster van een column over etiquette, manieren en omgangsvormen, die wekelijks in de Trouw verschijnt. Wil je meer van haar lezen of heb je een vraag over eitquette? Bezoek dan haar website http://www.beatrijs.com.